tag:blogger.com,1999:blog-54031959991226784052012-01-30T09:38:22.849+02:00ΛορελάηΛορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.comBlogger1971100tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-41051125434229187012012-01-26T02:54:00.001+02:002012-01-27T00:07:03.274+02:00αγρυπνία (ή ενός λεπτού... γραφή)<div style="text-align: right;"><em>στον ποιητή του βλέμματος</em></div><br /><br />το δέντρο που βουλιάζει<br /><br /><br />λίμνη Κερκίνη -τόπος<br /><br />πάντα μετέωρος κι αποδημητικός<br /><br /><br />στην κόψη<br /><br />ενός Κάπα<br /><br /><br />γερμένου στα νερά<br /><br />πάντ' ανοιχτός πάντ' άγρυπνος<br /><br />σε μι΄άλλη θάλασσα<br /><br /><br />μετράς ανάστροφα<br /><br />το αύριο που δεν τελειώνει<br /><br /><br /><br />25/1/12<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4105112543422918701?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-60849509544656907702011-11-14T22:23:00.008+02:002011-11-14T22:35:34.095+02:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-u20ZsoAO7i8/TsF28IFBYcI/AAAAAAAABJs/ZCiv-LzIGaA/s1600/%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25BF+%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2581+4.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" nda="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-u20ZsoAO7i8/TsF28IFBYcI/AAAAAAAABJs/ZCiv-LzIGaA/s400/%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25BF+%25CE%25BC%25CF%2580%25CE%25B1%25CF%2581+4.jpg" width="290" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><strong><span style="color: #cc0000;">Την Κυριακή, 20/11/11, ποιητική βραδιά στο μπαράκι "Μελί - Μελί"</span></strong> (Μαρίνου Αντύπα 107Α στην Ηλιούπολη, τηλ. 6972 452326).</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Θα διαβαστούν κείμενά μου, και θα κάνουμε παρέα, συζητώντας για ποίηση.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">Τι καλύτερο για ένα χειμωνιάτικο Κυριακάτικο βράδυ, από ένα ποτό σ' ένα ζεστό χώρο, παρέα με ποίηση, καλή συντροφιά και καλή μουσική; </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="background-color: black; color: #cc0000; font-size: large;">Σας περιμένω, στις 8.00 μ.μ. </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(το έργο είναι της <strong>Μαριέλας Κωνσταντινίδου,</strong> από τη σειρά <em>"στο μπαρ")</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6084950954465690770?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-37326042800965411372011-08-26T02:42:00.001+03:002011-11-14T22:26:47.286+02:00Ακατέργαστο - ΜηδενΚαι τι να δέσεις γύρω από την άβυσσο;<br />ένα μαντήλι; έναν κισσό; ένα σεληνόφως;<br /><br />Γυρνώ τροχιές ατέρμονες<br />γύρω απ' αυτό το κέντρο που διαλύεται<br /><br />μήπως το πλέξω με το θέλω<br />μήπως το πείσω με το πείσμα<br /><br />μα όλο κι εγώ αδυνατίζω<br />μυριάδες χέρια και φωνές και μάτια<br />ξεσκίζουν κάθε πλέξη<br />Να διαλυθει! Να διαλυθεί!<br />ό,τι μας έχτισαν<br />και ό,τι χτίσαμε<br />μέσα σ' αυτό χτιστήκαμε<br /><br />όρθια φαντάσματα<br /><br />Να διαλυθεί! Να διαλυθεί!<br />ουρλιάζουν<br /><br />κι άκαρπη κάθε μου προσπάθεια<br />να πλέξω τα κουρέλια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-3732604280096541137?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-82313974230716830292011-05-02T22:53:00.000+03:002011-05-02T22:53:15.928+03:00ο στίχοςΧαροκαμένες γυναίκες<br /><br /><br />Πέφτω στην άνοιξη<br /><br />Το άλλοτε έγινε κάποτε<br /><br />Δεν υπάρχει ανάπαυλα<br /><br />Δεν αρρωσταίνω ποτέ<br /><br />Πενθώ πάντα<br /><br />Η μητέρα εικόνισμα<br /><br />Νεκρή στ’ όνειρό μου<br /><br />Η άνοιξη τρέχει<br /><br />Ο άγνωστος πέθανε<br /><br />Με τα γαλάζια του μάτια<br /><br />Χαροκαμένες γυναίκες ο στίχος<br /><br /><br /><br />Αρκεί<br /><br /><br /><br />Χαροκαμένες γυναίκες<br /><br />Η άνοιξη τρέχει<br /><br /><br /><br />(Κουτσαίνω ανάμεσα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-8231397423071683029?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-49302825563498749692011-04-21T01:55:00.006+03:002011-04-21T02:52:14.517+03:00Λευκοφόρος την διάνοιαν<object style="height: 390px; width: 640px;"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Gn9PXroODhk?version=3"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowScriptAccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Gn9PXroODhk?version=3" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="640" height="390"></object><br /><br /><div style="text-align: justify;">"Είναι κανείς από το μέρος της αθωότητας -λευκοφόρος την διάνοιαν, που λέει κι ο Ρωμανός- σε δύο περιπτώσεις: όταν δεν έχει φτάσει στο σημείο να υποψιασθεί καν το μαύρο, κι όταν το έχει διατρέξει ως την έσχατη άκρη του, έτσι που να πατήσει από το άλλο μέρος πάλι στο λευκό. Με πλήρη συνείδηση ότι όσα γνώρισε στο αναμεταξύ τού είναι απολύτως άχρηστα. Μιλώ πέραν από την ανάγκη και πάνω από την ανισότητα των πεπρωμένων."</div>(<span style="color: #ffd966;">Οδ. Ελύτης,</span> "Εν λευκώ")<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">Καλή Ανάσταση</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4930282556349874969?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-79822676953690031832011-03-07T22:20:00.002+02:002011-03-07T22:26:38.430+02:00Ανασκαφές<em><span style="color: #ffe599;">Προειδοποίηση: </span></em><br /><em><span style="color: #ffe599;">Οι σπηλιές έχουν δύο ανοίγματα. </span></em><br /><em><span style="color: #ffe599;">Κανένα δεν βγάζει στον παράδεισο</span></em><br /><br /><span style="color: #ffe599;"> <span style="font-size: large;"><strong> <span style="font-size: small;"> I.</span></strong></span></span><br /><br /><span style="color: #ffe599;">Οι κρυψώνες όλο και λιγοστεύουν</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Υπάρχει πάντα ένας καλός λόγος να μισείς</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Λίγο το ένα λίγο το άλλο</span><br /><span style="color: #ffe599;">λες και δεν το ‘ξερες από παλιά</span><br /><span style="color: #ffe599;">πώς αρπάζουν τα ξερόκλαδα</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Αν κρυφτείς τελικά στη σπηλιά</span><br /><span style="color: #ffe599;">άσε λίγο ανοιχτό το στόμιο</span><br /><span style="color: #ffe599;">μη πνιγείς απ’ τους καπνούς</span><br /><span style="color: #ffe599;">και ζεστάσου στη φωτιά σου</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Εκείνοι καίγονται τρίζοντας</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Μη γλείφεις τα δάχτυλά σου απ’ την πείνα</span><br /><span style="color: #ffe599;">γονάτισε και παρακάλεσε</span><br /><span style="color: #ffe599;">ν’ αντέξουν μέχρι το πρωί</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Αύριο θα βγεις πάλι</span><br /><span style="color: #ffe599;">να μαζέψεις φρύγανα</span><br /><span style="color: #ffe599;">στην κοιλάδα της απωλείας</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;"><strong>II.</strong> </span><br /><strong></strong><span style="color: #ffe599;"> </span><br /><span style="color: #ffe599;">Λέω ν’ ανοίξω αυτή την πόρτα </span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">ελευθερώνοντας τα νερά</span><br /><span style="color: #ffe599;">πρωτοβρόχια, καταιγίδες</span><br /><span style="color: #ffe599;">και θλιμμένες ψιχάλες</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Ίσως μετά έρθει η είδηση</span><br /><span style="color: #ffe599;">το αναπάντεχο κενό</span><br /><span style="color: #ffe599;">που εκκολάπτει</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Συνάντησα τον αδερφό, τη μάννα, τον πατέρα</span><br /><span style="color: #ffe599;">στα βλέφαρα μιας αγριότητας υγρής</span><br /><span style="color: #ffe599;">να τρεμοπαίζουν με τη μοίρα</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Νικούσαν πάντα τα νερά</span><br /><span style="color: #ffe599;">και όποιος επιπλεύσει</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Το ίδιο και στην πίκρα</span><br /><span style="color: #ffe599;">ένα σανίδι, ένα πτώμα, ένας φελλός</span><br /><span style="color: #ffe599;">και πού και πού κάποιος απελπισμένος</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Τι ωφελεί να κλείνεις το στόμιο της σπηλιάς</span><br /><span style="color: #ffe599;">αφού κι αυτή μες στα νερά περιπλανιέται</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;"><strong>III.</strong> </span><br /><span style="color: #ffe599;"> </span><br /><span style="color: #ffe599;">Θέλω </span><br /><span style="color: #ffe599;">θέλω να σας μιλήσω </span><br /><span style="color: #ffe599;">για τα μυρμηγκιασμένα χέρια</span><br /><span style="color: #ffe599;">και τους σπασμένους αστραγάλους</span><br /><span style="color: #ffe599;">για τα παράξενα ορυχεία</span><br /><span style="color: #ffe599;">των ακατέργαστων ονείρων</span><br /><span style="color: #ffe599;">για τη δυσοσμία του έρωτα</span><br /><span style="color: #ffe599;">μετά την ελεεινή φυγομαχία</span><br /><span style="color: #ffe599;">για τις σπηλιές που κρύβουμε τις λύπες μας</span><br /><span style="color: #ffe599;">να μην τις βρουν οι άνεμοι</span><br /><span style="color: #ffe599;">για όλ’ αυτά που απολιθώνονται</span><br /><span style="color: #ffe599;">στα στεκάμενα νερά</span><br /><span style="color: #ffe599;">και μένουν</span><br /><span style="color: #ffe599;">πατήματα ζωής</span><br /><span style="color: #ffe599;">στην απέραντη αλάνα της θλίψης</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Θέλω για πολλοστή φορά να σας μιλήσω</span><br /><span style="color: #ffe599;">όμως φοβάμαι </span><br /><span style="color: #ffe599;">τη μυστική ζωή ν’ ανοίξω</span><br /><span style="color: #ffe599;">γιατ’ είναι ένα σκοινί χιλιοτριμμένο</span><br /><span style="color: #ffe599;">που μόλις μας κρατάει δεμένους </span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">με τον εαυτό μας</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">και πώς ν’ αντέξει</span><br /><span style="color: #ffe599;">τον καταιγιστικό θυμό;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-7982267695369003183?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-37673809502052211192011-01-15T23:24:00.004+02:002011-01-15T23:31:46.901+02:00Μπλουζ<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hEgV4r6Qgng?hl=el&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/hEgV4r6Qgng?hl=el&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />(για να το παρακολουθήσετε κλείστε τη μουσική στο κάτω μέρος της σελίδας )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-3767380950205221119?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-61639006095120036202010-12-31T17:51:00.002+02:002011-01-01T13:25:51.802+02:00ευχαριστώ<span style="color: #f1c232;">Τις μπαλωμένες νύχτες</span><br /><span style="color: #f1c232;">τις σκίζω με ξυράφια</span><br /><span style="color: #f1c232;">νάτος εκεί ο μικρός</span><br /><span style="color: #f1c232;">-τον έλεγαν Φελίτσε-</span><br /><span style="color: #f1c232;">που έπιασε την υδρόγειο</span><br /><span style="color: #f1c232;">με τα μικρά του χέρια</span><br /><span style="color: #f1c232;">τη γύρισε σαν σβούρα</span><br /><span style="color: #f1c232;">για να βρει</span><br /><span style="color: #f1c232;">εκεί! εκεί!</span><br /><br /><span style="color: #f1c232;">Κοιμάμαι στις ακτές μου</span><br /><span style="color: #f1c232;">φυσάει γλυκά χειμώνας</span><br /><span style="color: #f1c232;">από τα όρη του Βορρά</span><br /><span style="color: #f1c232;">με μια σκιά γαλάζια</span><br /><span style="color: #f1c232;">χαραγμένη</span><br /><span style="color: #f1c232;">-μοιάζουν Χριστούγεννα τα χέρια του</span><br /><span style="color: #f1c232;">χαρά νωπή κι απόκοσμη-</span><br /><span style="color: #f1c232;">αυτό! Το ζαχαρένιο μου βουνό</span><br /><span style="color: #f1c232;">μπλε και μαβί</span><br /><span style="color: #f1c232;">πουλιά φυτρώνουν</span><br /><span style="color: #f1c232;">ένας σοφός βγάζει κλαδιά</span><br /><span style="color: #f1c232;">της θάλασσας θηρία</span><br /><span style="color: #f1c232;">μασούν φύλλα φωτιάς</span><br /><span style="color: #f1c232;">αυτό! Το ζαχαρένιο μου βουνό</span><br /><span style="color: #f1c232;">στην κορυφή του κόσμου</span><br /><span style="color: #f1c232;">στύβω με τα μικρά χεράκια</span><br /><span style="color: #f1c232;">μια ήσυχη βραδιά Δεκέμβρη</span><br /><span style="color: #f1c232;">με αναμμένα δέντρα</span><br /><span style="color: #f1c232;">τραγούδι αποστάζει</span><br /><span style="color: #f1c232;">απ’ τις γωνιές του μπλε</span><br /><span style="color: #f1c232;">στον τρυφερό κορμό μου</span><br /><span style="color: #f1c232;">δεντράκι έξι χρονών</span><br /><span style="color: #f1c232;">ρετσίνι </span><br /><span style="color: #f1c232;">μια λέξη πεταμένη</span><br /><span style="color: #f1c232;">στου δρόμου τις πατημασιές</span><br /><em><span style="color: #f1c232;">ευχαριστώ</span></em><br /><span style="color: #f1c232;">από τη σκόνη τη σηκώνω</span><br /><span style="color: #f1c232;">φοράω γούρι</span><br /><span style="color: #f1c232;">και το βουνό μου ανεβαίνω</span><br /><span style="color: #f1c232;">με τα μικρά μου πέλματα γυμνά</span><br /><span style="color: #f1c232;">που δεν ματώνουν</span><br /><br /><br />(από <a href="https://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">arabesque</a>)<br /><div style="text-align: center;"><br /><strong>Ευχαριστώ </strong></div><div style="text-align: center;"><strong>όσους μ' αγάπησαν</strong></div><div style="text-align: center;"><strong>και όσους αγαπώ</strong></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><strong>ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ</strong></div><div style="text-align: center;"><strong>ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ!</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6163900609512003620?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-78931748071724690212010-12-24T18:11:00.001+02:002010-12-25T18:57:22.394+02:00ευχές<div style="text-align: center;">ας μη ξεχνάμε...</div><br /><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TRTFP_OxAcI/AAAAAAAABG8/q3Y5AiMoetU/s1600/%25CE%2592%25CE%25B1%25CE%25BD+%25CE%2593%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25BA+%2528%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B7+%25CE%25BD%25CF%258D%25CF%2587%25CF%2584%25CE%25B1%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" n4="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TRTFP_OxAcI/AAAAAAAABG8/q3Y5AiMoetU/s320/%25CE%2592%25CE%25B1%25CE%25BD+%25CE%2593%25CE%25BA%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25BA+%2528%25CE%25AD%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B7+%25CE%25BD%25CF%258D%25CF%2587%25CF%2584%25CE%25B1%2529.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;">("<em>έναστρη νύχτα"</em> <span style="color: #f1c232;">Vincent van Gogh</span>)</div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;">...να κοιτάζουμε τ' άστρα...</div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TRTFHI3OxLI/AAAAAAAABG4/JPKVy3ZERn0/s1600/%25CE%25A3%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AD%25CE%25B1%25CF%2582+%25CE%25AC%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CF%2589%25CE%25BD+%25CE%25BD%25CF%258D%25CF%2587%25CF%2584%25CE%25B1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="193" n4="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TRTFHI3OxLI/AAAAAAAABG4/JPKVy3ZERn0/s320/%25CE%25A3%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25AD%25CE%25B1%25CF%2582+%25CE%25AC%25CF%2583%25CF%2584%25CF%2581%25CF%2589%25CE%25BD+%25CE%25BD%25CF%258D%25CF%2587%25CF%2584%25CE%25B1.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><em>("σπορέας άστρων"</em> <span style="color: #f1c232;">Bernardo Bučas</span>)</div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;">...και να σπέρνουμε άστρα...</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="center" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-7893174807172469021?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-16169514631607959812010-12-12T04:34:00.003+02:002010-12-12T04:41:22.841+02:00Επικαιρότητα διαρκείας<span style="color: #f1c232;">Πυρομανής γεννήθηκα,</span><br /><span style="color: #f1c232;">πυρομανής και θα πεθάνω!</span><br /><br /><span style="color: #f1c232;">Ούρλιαξε ο τρελός</span><br /><span style="color: #f1c232;">Και αυτοπυρπολήθηκε.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-1616951463160795981?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-24028575249469010132010-12-07T11:02:00.003+02:002010-12-07T11:08:56.802+02:00oliki ep-ana-fora<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TP32hLHJy-I/AAAAAAAABGg/rUKg_kcB5KE/s1600/papoutsia2+-+voula+papaioannou.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" ox="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TP32hLHJy-I/AAAAAAAABGg/rUKg_kcB5KE/s320/papoutsia2+-+voula+papaioannou.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;">(της Βούλας Παπϊωάννου)</div><br /><br /><span style="color: #bf9000;">Λοιπόν θα σου το πω</span><br /><span style="color: #bf9000;">μ’ όλη τη δύναμη του λάθους μου</span><br /><span style="color: #bf9000;">που στις ραγισματιές ανάμεσα γλιστράει</span><br /><span style="color: #bf9000;">κι εκπυρσοκροτεί</span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;">Θα σου το πω </span><br /><span style="color: #bf9000;">όπως αυτό το τσάμικο</span><br /><span style="color: #bf9000;">που χόρεψες ο παραστρατημένος</span><br /><span style="color: #bf9000;">και ίδρωσε τουφέκια</span><br /><span style="color: #bf9000;">το σινιέ πλακάκι</span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;">Το ξέρω πως θα προσπεράσεις</span><br /><span style="color: #bf9000;">μ ένα κοκόρι κρυμμένο στο παλτό </span><br /><span style="color: #bf9000;">-πάντα αυτό δεν έκανες;-</span><br /><span style="color: #bf9000;">και θα βαλθείς να ξεφυλλίζεις πόλεις</span><br /><span style="color: #bf9000;">για να στοκάρεις επιδέξια το παλιό</span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;">Μα θα στο πω</span><br /><span style="color: #bf9000;">κι ας έδιωξες τον άγγελο</span><br /><span style="color: #bf9000;">να μη φοβάσαι του λαδιού την ετυμηγορία</span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;">Κανείς </span><br /><span style="color: #bf9000;">της πατρικής ελιάς</span><br /><span style="color: #bf9000;">δεν έκαψε το έλεος</span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;">Μεσ’ απ’ τις επιδέξιες ραφές </span><br /><span style="color: #bf9000;">ξεσπά</span><br /><span style="color: #bf9000;">και αναβλύζει</span><br /><span style="color: #bf9000;">την ώρα της χαράς</span><br /><span style="color: #bf9000;">μια νικηφόρα</span><br /><span style="color: #bf9000;">σταυροφορία του νερού </span><br /><span style="color: #bf9000;">πάνω απ’ την οικουμένη</span><br /><span style="color: #bf9000;">κυματίζει ήρωες</span><br /><span style="color: #bf9000;">ένα πετράδι </span><br /><span style="color: #bf9000;">στο κέντρο της ασπίδας</span><br /><span style="color: #bf9000;">δείχνει καρδιά</span><br /><span style="color: #bf9000;">κι εσύ </span><br /><span style="color: #bf9000;">ιππέας μύθου</span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;">Δέξου το</span><br /><span style="color: #bf9000;">Eίσαι το χώμα σου</span><br /><span style="color: #bf9000;">Και σκύψε</span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;">Μ’ ασβέστη </span><br /><span style="color: #bf9000;">σημάδεψε του ονείρου σου το όριο</span><br /><span style="color: #bf9000;">όπως το περιβόλι του ο παππούς σου</span><br /><span style="color: #bf9000;">να μην περνάει μαύρο κι αγριόχορτο</span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;">Να δεις </span><br /><span style="color: #bf9000;">που θα μοσχοβολήσει πάλι</span><br /><span style="color: #bf9000;">μέντα και μοσχομπίζελο</span><br /><span style="color: #bf9000;">της μοίρας σου ο δρόμος</span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;"><br /></span><br /><span style="color: #bf9000;">6/12/10</span><br /><br /><br />(από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">arabesque</a>)<br /><br /><div align="left" class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-2402857524946901013?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-22409546063908063792010-11-29T17:08:00.002+02:002010-12-07T11:06:02.839+02:00πέρας<span style="color: #bf9000;">Παραμερίζεις τη βαριά κουρτίνα</span><br /><span style="color: #bf9000;">Μπαίνει ένα πολτώδες φως</span><br /><span style="color: #bf9000;">Στην ατμόσφαιρα</span><br /><span style="color: #bf9000;">Ένα σούρουπο αχνό ηλεκτρικό</span><br /><span style="color: #bf9000;">Και κουρασμένος ουρανός</span><br /><span style="color: #bf9000;">Πίσω απ’ τους τοίχους</span><br /><span style="color: #bf9000;">Ψιθυριστοί μονόλογοι</span><br /><span style="color: #bf9000;">Που βρωμάνε άπλυτα δόντια</span><br /><span style="color: #bf9000;">Πιο πέρα</span><br /><span style="color: #bf9000;">Η ανάσα από δεντρολίβανο</span><br /><span style="color: #bf9000;">Ενός λυπημένου</span><br /><span style="color: #bf9000;">Δίπλα ένα αγόρι </span><br /><span style="color: #bf9000;">Ψάχνει τ’ όνειρό του κάτω από το κρεβάτι</span><br /><span style="color: #bf9000;">Πιο ‘κει γέροι που λιώνουν</span><br /><span style="color: #bf9000;">Νοσοκόμες που βρίζουν</span><br /><span style="color: #bf9000;">Ο αέρας τρίζει μια παράξενη αρρώστια</span><br /><span style="color: #bf9000;">Γεμάτη μυίγες</span><br /><span style="color: #bf9000;">Και ψόφιες καρδιές</span><br /><span style="color: #bf9000;">Έπειτα έρχεται η νύχτα</span><br /><span style="color: #bf9000;">Με σιγανά χτυπήματα στις πόρτες</span><br /><span style="color: #bf9000;">Αφήνει ένα κανάτι γάλα</span><br /><span style="color: #bf9000;">Κρυφά ανοίγεις και το παίρνεις</span><br /><span style="color: #bf9000;">Ελπίζοντας πως σήμερα θα κοιμηθείς</span><br /><span style="color: #bf9000;">Χωρίς εφιάλτες</span><br /><span style="color: #bf9000;">Δίπλα στον εαυτό σου που πεθαίνει</span><br /><span style="color: #bf9000;">Υπολογίζεις τις μέρες και τις νύχτες</span><br /><span style="color: #bf9000;">Που θα συνεχιστεί αυτό</span><br /><span style="color: #bf9000;">Χάνεις το λογαριασμό</span><br /><span style="color: #bf9000;">Όπως όταν μετράς τα μυρμήγκια</span><br /><span style="color: #bf9000;">Μιας μυρμηγκοφωλιάς</span><br /><span style="color: #bf9000;">Διαπιστώνεις πως «όλα κινούνται»</span><br /><span style="color: #bf9000;">Και βάζεις τις παντόφλες σου</span><br /><span style="color: #bf9000;">Για να μετρήσεις τα πόδια σου</span><br /><span style="color: #bf9000;">Τα μυρμήγκια κατοικούν πια στο μυαλό σου</span><br /><span style="color: #bf9000;">Και δεν τολμάς να κοιμηθείς</span><br /><span style="color: #bf9000;">Στο τέλος εκείνη η επίμονη επιθυμία</span><br /><span style="color: #bf9000;">Που ποτέ δεν κατοίκησε</span><br /><span style="color: #bf9000;">Γίνεται η μοναδική σου κόρη </span><br /><span style="color: #bf9000;">Τη βλέπεις να μεγαλώνει παρθένα</span><br /><span style="color: #bf9000;">Γεμίζει το κάδρο</span><br /><span style="color: #bf9000;">Με βλέμμα sfumato</span><br /><span style="color: #bf9000;">Χαμογελάει </span><br /><span style="color: #bf9000;">Με το τελευταίο σου νόημα</span><br /><span style="color: #bf9000;">Η Μόνα Λίζα σου</span><br /><span style="color: #bf9000;">Απλώνει στο παράθυρο δέντρα</span><br /><span style="color: #bf9000;">Που σβήνουν κάθε νόημα</span><br /><span style="color: #bf9000;">Ο Μιχαήλ Άγγελος πλησιάζει αργά</span><br /><span style="color: #bf9000;">Βγάζει ένα μαχαίρι και σε κόβει</span><br /><span style="color: #bf9000;">Κοιμάσαι δίπλα στους εφιάλτες</span><br /><span style="color: #bf9000;">Γυμνός ο εαυτός σου</span><br /><br /><br />(από <a href="https://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">arabesque</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-2240954606390806379?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-60148911761567207712010-11-22T14:30:00.008+02:002010-11-22T21:20:49.292+02:00Έκτωρ Κακναβάτος, ένας Ποιητής Υψικάμινος<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TOpjAqC2ppI/AAAAAAAABGE/AgVSeGxfTDo/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25B2%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><img border="0" height="284" ox="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TOpjAqC2ppI/AAAAAAAABGE/AgVSeGxfTDo/s320/%25CE%259A%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25B2%25CE%25AC%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582.jpg" width="320" /></span></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Μέσα στην εκλογική παμφωνία αναχώρησε στις 9/11/2010 ο ποιητής Έκτωρ Κακναβάτος, σαν να θέλησε με την κορύφωση της σιωπής του, μ’ αυτή την ευθυτενή παύση, να ενορχηστρώσει τη χαοτική περιδίνηση της εποχής. Όπως έκανε πάντα και με την ποιητική του φωνή. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Φωνή αμάλγαμα ακατάλυτης εφηβείας και καταλυτικής σοφίας. Ένα εκρηκτικό μείγμα πίστης και πίκρας. Οργής κι επιθυμίας. Είναι ο ποιητής που <em>«σφαγμένη εντός του μια ερώτηση δε λέει να σωπάσει» .</em> </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Μια φωνή γεμάτη σύμφωνα που κονταροχτυπιούνται (όπως κάνουν και στο ιδιόνομά του τα «κάπα» και τα «ταυ»), γεμάτη εκθαμβωτικές παραφυάδες συμβόλων, ιστορίας και γλώσσας, γεμάτη σπινθήρες και αριστοτεχνικά άλματα από τις κορυφογραμμές του νου στο ζέον υποσυνείδητο, και από εκεί στην «πάμφωτη αταξία» του υπερκείμενου και υποκείμενου των πάντων χάους. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Υπερρεαλιστής που δεν υπέκυψε ωστόσο ποτέ στους ανερμάτιστους συνειρμούς του ασυνειδήτου. Αντίθετα εκτόξευσε τη λάβα του πάνω στη συνείδηση για να την φωτίσει και να την οπλίσει. <em>«Η ποίηση –λέει- όχημα εκ βαθέων, παραβιάζοντας τα σύνορα του ελεγχόμενου λόγου, αναγγέλλει τον παφλασμό του θαύματος.»</em> Και αλλού: <em>«Ποιητική ζωή = πλάτεμα της συνείδησης, κατάδυση στο υπόστρωμά της, στο μάγμα της και στην κίνησή του προς τη μορφογένεση.» </em></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Η εκπληκτική λεκτική του ελευθερία, η τολμηρή του ακροβασία στα ακρότατα όρια της γλώσσας ήταν πάντα στοχευμένη και εύστοχη. Η γλώσσα, όπως και ο κόσμος, στην ποίησή του είναι ένα μαγικό βουνό που αλλάζει διαρκώς μορφές, σπηλιές, ξέφωτα και μονοπάτια, γκρεμούς και κορυφές. Ένα παλλόμενο σύμπαν ανεξιχνίαστων νοημάτων. Και ο ποιητής είναι ο προφήτης που κατοικεί στα έγκατά του και σκάβει μέχρι να βγει στο φως. <em>«Δεν είναι που υπάρχουν τα πράγματα έτσι που υπάρχουν, αλλά που μπορούν να υπάρχουν και αλλιώς χάρη στους ποιητές.»</em> Αυτό έκανε ο Κακναβάτος. Δεν έπαιζε με την ποίηση. Ιερουργούσε. Λόγος υψικάμινος. Λόγος υπερβατικός. Λόγος ανυπότακτος, που βράζει πάνω στο καζάνι της ανθρώπινης ύπαρξης <em>–«ρωτώ γι’ αυτά και τα’ άλλα που αποσιωπήθηκαν / για την πληγή μας / που έγινε ακατοίκητη»</em> -, και μετατρέπεται σε ριπή. Σε βλέμμα σαρωτικό και αποκαλυπτικό των μύχιων του Κόσμου <em>-«με τρεις σφαίρες στην κοιλιά / έβγαλ’ από μέσα μου το χαοτικό καλντερίμι»</em> -, για να καταλήξει <em>«μόνο τον αγέρα λέω αγέρα / γιατί μόνον ελόγου του μπορεί και είναι ο μύθος του» </em>. Κι εσύ, ο αναγνώστης, ο συνομιλητής του <em>«Άκουγες το πάλεμα που εντός του κάνανε οι λέξεις / ίσαμε που ‘βγαινε καπνός απ’ τις σιωπές του…» </em></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Γιατί ο Κακναβάτος δεν παραδόθηκε ποτέ. Σε τίποτα και σε κανέναν. Ούτε στις σειρήνες της δημοσιότητας, ούτε στους «κύκλους» που απονέμουν τα βραβεία και τους τίτλους, ούτε καν καλά-καλά στον έκθαμβο αναγνώστη του <em>«μιας κι ήταν όλος έξω του αγέρα / μιας κι ήταν πέρα» . </em></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Γι’ αυτό είναι από τις μεγαλύτερες τιμές της ζωής μου –ίσως η μεγαλύτερη- οι λίγες κουβέντες του στο τηλέφωνο, όταν του ταχυδρόμησα, με δέος και χτυποκάρδι το πρώτο μου βιβλίο, ζητώντας τη γνώμη του: «Αυτό είναι ποίηση! Έχω πολλά να σας πω… μπράβο σας!» Η συγκίνησή μου δεν με άφησε να αρθρώσω πολλά. Το μόνο που κατάφερα ήταν να τον παρακαλέσω για μια επίσκεψη, για να τον γνωρίσω από κοντά, αλλά η υγεία του δεν του το επέτρεπε «Δεν πηγαίνω πια στο γραφείο μου… έχω κινητικά προβλήματα… ίσως αργότερα…», μου είπε. Αλλά αυτό το «αργότερα» δυστυχώς δεν ήρθε… Τον πρόλαβαν τα κουπιά του Ηράκλειτου :</span></div><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Το λιοπύρι ανάσκελα στην άμμο</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">στο πεζούλι της Νίσυρος</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">αφημένο το εσώρουχο της θάλασσας</span></em><br /><em><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"></span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Και ξάφνου όρθια</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Κι ακίνητα τα κουπιά του Ηράκλειτου</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">… που αν χτυπήσουν πάλι τα νερά</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">θα ‘ναι που</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">θα ‘χουν πια διαβεί τα μάτια σου</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">και το σάστισμα θα ‘χει κοπάσει </span></em><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Διάβηκαν πια τα μάτια του, αλλά μας έμεινε η ευλογία του: </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><em><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">«Σκοπός της ζωής μας είναι η αχανής εμβέλεια της κάθε μας ευχής». </span></strong></em><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Όσο για μένα, δεν μπορώ να κρύψω ούτε τη λύπη, ούτε το θαυμασμό, ούτε την ευγνωμοσύνη μου. Ο Κακναβάτος ήταν κάτι παραπάνω από ένας ακόμη μεγάλος ποιητής. Ήταν για μένα μύστης. Μετά τον Κάλβο, που ξεκλείδωσε στα παιδικά ακόμη μάτια μου τον θαυμαστό κόσμο της ποίησης, ο Κακναβάτος -μαζί με τον Σεφέρη και τον Ελύτη-, ήταν αυτός που μου μίλησε σε μια γλώσσα που πίστεψα έκτοτε σαν τη μοναδική αληθινή. Ήταν αυτός που με μαχαίρωσε μια για πάντα με τη φωνή του:</span></div><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">………</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Μην ξεχνάς, σε μια ριξιά στο ζάρι τα ‘παιξα όλα μου</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">πες για το τίποτα, στο έτσι,</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ακόμα και τον κλήρο μου στην ονειρούπολη</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ίσα να ιδώ που ο θυμός μου μαργαριτάρι άφωνο</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">γίνεται σύννεφο κι ύστερα χειροβομβίδα.</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Να πεις κι αυτό για μένα: ήτανε ποταμός</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">σαράντα οργιές του βάθους που κύλαε τα ίσα πάνου</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">μόνο σαν ξέρασε τη λύσσα του απόθανε.</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Αυτό να πεις σα βραδιαστούνε</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">και χάσουνε το δρόμο τους οι πολυεδρικοί</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">οι φωνακλάδες</span></em><br /><em><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">οι διεφθαρμένοι.</span></em><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Το λιγότερο λοιπόν που μπορώ να κάνω σήμερα, που η απώλειά του γίνεται μαύρη κηλίδα στη ζωή μας, είναι να πω σ’ αυτούς που χάσανε το δρόμο τους, στους πολυεδρικούς, τους φωνακλάδες, τους διεφθαρμένους, πως εκείνος: </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif; font-size: large;">Ήτανε ποταμός σαράντα οργιές του βάθους, </span></strong><br /><strong><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif; font-size: large;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif; font-size: large;">που κύλαε τα ίσα πάνου. </span></strong><br /><strong><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif; font-size: large;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif; font-size: large;">Μόνο σαν ξέρασε τη λύσσα του απόθανε.</span></strong><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Εδώ μπορείτε να ακούσετε απαγγελίες ποιημάτων του:</span><br /><br /><a href="http://poiein.podomatic.com/player/web/2010-11-17T12_07_54-08_00">http://poiein.podomatic.com/player/web/2010-11-17T12_07_54-08_00</a><br /><br /><a href="http://poiein.podomatic.com/entry/index/2010-11-17T12_07_54-08_00">http://poiein.podomatic.com/entry/index/2010-11-17T12_07_54-08_00</a><br /><br /><br />Κλείνω την ελάχιστη αυτή αναφορά με λίγα ποιήματά του από τη «Διήγηση» (Ποιήματα, τ.Α, 1943-1974)<br /><br /><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ρήγμα στον κρόταφο</span> <br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Με τι ακόμα να μετρούσα της γενιάς μου</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">το εμβαδόν;</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Με τι άλλο.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ο πλανήτης έτριζε από αιμοφιλία</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">απ’ της γενιάς μου όλα τα έναστρα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">τις εννιά στοίβες όνειρα που έδωσα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">όλα σπάνιες πέτρες</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">να φύγει ο κόμπος στο λαιμό.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ο πλανήτης έτριζε</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">με τις περήφανες σιωπές μου</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">τα συνομήλικα μου σχήματα τις φωταψίες</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">τα μανάλια που</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ακόμα φέγγουνε όλα σ’ εκκλησιές κρυφές.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Όμως το ρήγμα στον κρόταφο</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">απ’ τη ριπή σου πίκρα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">εννιά μίλια ρήγμα η διάψευση</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">στον κρόταφο.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">(1967)</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Η φυλή μου εμένα με το ανέφικτο</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ο στόμφος εκούρασε• σύμφωνοι.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Το θάμπος δυνάστεψε, του λόγου,</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ως την παραμόρφωση•</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">και πάλι σύμφωνοι.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Άσχετο που με του αστούς μακάρια πια</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">παρακμάζει• σωστά.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Λένε σε τόνο χαμηλό εξομολόγησης</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">– συγγνώμη• ποιος τάχα δεν πρέπει ν’ ακούει τώρα;</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Μη διακόπτεις• λοιπόν είπαμε σε τόνο χαμηλό</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">για τη βαθιά πληγή να λέμε,</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">αν πρέπει σώνει και καλά να λες για δαύτην,</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">κι ας είναι άβυσσο</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">κι ας είναι από σκοτάδι πιο άρρητη.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Χα…</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Μα η φυλή μου εμένα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">που νύχτα μονομαχεί και μέρα με το ανέφικτο;</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">και που ανηφορίζει;</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Κι ακόμα του κρανίου τόπο ανήφορο κι ακόμα;</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Σε τόνο χαμηλό τι θ’ ακουστεί;</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ποιος τάχα δεν πρέπει ν’ ακούει τώρα;</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Αφήνω που, αυτό μας έλλειπε,</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">θ’ ακούγεται ωσάν ευχαριστώ</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">στον εξοχότατο κανάγια.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">(1968)</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Λέγοντας πέτρες</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Αλλιώς δε γίνονταν ως φαίνεται.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Αρχή αρχή ακέραιος και βόνασος</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ύστερα χίλια κομμάτια με την άρνηση</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">κλασματικός ακόμα υπήρχες</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">συνεχίστηκες σημάδι από πουλιά</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ή τρία δάχτυλα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">σμιχτά του μόσχου χαράζοντας γητειές</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">κ’ ευθείες κάθετες, ώσπου χαμήλωνες</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">τσακίδια και μαδάρες καταμεσί των αριθμών</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ώσπου μετριόσουνα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">μετριόσουνα που δεν έλεε να σωπάσεις…</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">… χαρτογραφούσες τον πηλό αυτόν το δαίμονα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">τη φτερούγα μέσα σου που έτρεμε κ’ εμίλειε</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">λέγοντας πέτρα περπατώντας θάματα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">φωνάζοντας: σώστε το παράλογο</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">το άλλο σας εντόσθιο που άρπαξε το σκυλί</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">και χάθηκε προς τα οινόφυτα του γαλαξία…</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Όλην τη νύχτα τουφεκούσες ένα φεγγάρι</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">κόκκινο•</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">το πρωί σε βρήκανε μες στ’ αποτσίγαρα.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">(1969)</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Η φλόγα κόρωσε μόλις αγγίξανε δυο σύμφωνα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ο δρόμος στένευε με λέξεις ψόφιες</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">που μυρίζανε.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Χάθηκες μέσα σε κάτι άσπρο.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Τοίχοι, αφίσες, η πρώτη του μονόπρακτου:</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ΘΑΝΑΤΟΣ ΠΑΝΤΕΠΟΠΤΗΣ</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Σκεφτόμουνα πλάι σε ρουμπινέτα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">το πρόβλημα του Αίγισθου:</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">διαβήτες, Κλυταιμνήστρες, τρίγωνα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">τα τσιγάρα μου που τελείωσαν</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">το πρόβλημα της αποχέτευσης</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">σε διαμερίσματα Ερινύων</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">το δυσκίνητο λεωφορείο</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ΑΝΩ ΛΙΟΣΑ – ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">το κοφτερό τσεκούρι</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">η μόνη λύση σε Μυκήνες.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Κόφ’ το λοιπόν να τελειώνουμε.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">(1968)</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Τροχιά</span><br /><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Τώρα μεσ’ απ’ το στήθος μου περνάς</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">με ανοίγματα ερημιάς</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">αφήνοντας χρυσά νομίσματα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">σαν ήλιος μεσ’ από κοφίνια</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">που τα ξεπάτωσε η σιωπή,</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">αμνημόνευτη αλλιώς σ’ αυτούς τους τόπους.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Για κείνο το άσπρο ανάμεσα του τρία</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">και του τέσσερα χρεώθηκα βροχές</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">το αίμα δυο ασβών πίσω από σκοίνα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">και μια γονυκλισία μέρες του Ακαθίστου,</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">να μην είναι θάνατος ούτε ενωμοτία</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">του Σεπτέμβρη</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ούτε η μπόλια του μεσημεριού</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">απλωμένη ανάμεσα του ύπνου των αλόγων.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Έτσι θα περιμένεις Μάη Ιούλιο</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ίσως και Αύγουστο</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">κάνε δυο δεκαετίες με κολεόπτερα και βάλε</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">μπορεί και αιώνα</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">μήγαρις βγω από νερά αλλοιωμένος</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">και γίνει φως και γίνει σκότος</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ημέρα πρώτη της δημιουργίας.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">(1972)</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Η όψη σου ὅταν ρωτᾶς</span></strong><br /><strong><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Θυμήσου· τὸ μαχαίρι μου ἀσκεῖται</span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">συνέχεια στὸ δίκαιον.</span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ρωτᾶς γιὰ τὴ ρωγμὴ στὸν τοῖχο</span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ποὺ στάζει τὸν ἀμίλητο.</span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ρωτᾶς γιὰ ἔξοδο, γιὰ τὴ ρωγμή σου.</span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ἡ ὄψη σου ὅταν ρωτᾶς νησὶ τῆς ἄβυσσος.</span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Πῶς σέρνεται μὲ τὴ λαβωματιὰ σὲ θάμνα</span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">καὶ ἀχνάρια πίσω του τὰ αἵματα;</span></strong><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Αὐτὸ ποὺ τρίζει μέσα στὴ σιωπὴ</span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">εἶναι τὸ μονοπάτι σου</span></strong><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">ποὺ τώρα μόνο πάει καὶ πάει.</span></strong><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">(1967) </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><br /><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"></span><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Σύντομο βιογραφικό</span></strong> <br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Γεννηµένος στον Πειραιά το 1920 από κεφαλονίτες γονείς, σπούδασε Μαθηµατικά στο Πανεπιστήµιο Αθηνών. Το πραγµατικό όνοµά του ήταν Γιώργος Κοντογιώργης, και το πρώτο του ποίηµα δηµοσιεύτηκε στο περιοδικό «Νέα Κατεύθυνση» το 1943. </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Στην Κατοχή πήρε µέρος στην Εθνική Αντίσταση. Μετά την Απελευθέρωση, το 1947, εξορίστηκε πρώτα στην Ικαρία και µετά στη Μακρόνησο – απ’ όπου επέστρεψε το 1949 –, γεγονός που κατέστησε απαγορευτικό τον διορισµό του στη Μέση Εκπαίδευση. </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">∆ούλεψε όµως στην ιδιωτική εκπαίδευση – από το 1958 έως το 1962 είχε και δικό του φροντιστήριο στη Σύρο – ώσπου, το 1979, διορίζεται για πρώτη φορά στο ∆ηµόσιο, από το οποίο συνταξιοδοτήθηκε το 1986. </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Τη δεκαετία του 1980 είχε τη θέση του εκπαιδευτικού συµβούλου στο υπουργείο Παιδείας. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό µέλος και αντιπρόεδρος κατά τη διετία 1984-1986 της Εταιρείας Συγγραφέων.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Υπήρξε θαυµαστής και µελετητής της Πυρηνικής Φυσικής, της Φιλοσοφίας, της αρχαίας και της βυζαντινής ποίησης – από τον Πίνδαρο µέχριτον Ρωµανό τον Μελωδό – καθώς και του δηµοτικού τραγουδιού. </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Εργογραφία</span></strong><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Fuga, Αθήνα, (ιδιωτ. έκδοση), 1943, Αθήνα, Κείμενα, 1972</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Διασπορά, Αθήνα, Πρώτη Ύλη, 1961 </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Η κλίμακα του λίθου, Αθήνα, Ζάρβανος, 1964</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Τετραψήφιο, Αθήνα, Κείμενα, 1971</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Τετραψήφιο με την έβδομη χορδή, Αθήνα, Κείμενα, 1972</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Διήγηση, Αθήνα, Συντεχνία, 1974, Αθήνα, Κείμενα, 1981 </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Η κλίμακα του λίθου - Διασπορά, Αθήνα, Καστανιώτης, 1977</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Οδός Λαιστρυγόνων, Αθήνα, Κείμενα, 1978</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Τα μαχαίρια της Κίρκης, Αθήνα, Κείμενα, 1981</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ανάστιξη του θρύλου για τα νεφρά της πολιτείας, Αθήνα, Κείμενα, 1981</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">In perpetuum, Αθήνα, Κείμενα, 1983, σελ. 64, (2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης)</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Κιβώτιο ταχυτήτων, Αθήνα, Κείμενα, 1987</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ποιήματα Α΄ τόμος (1943-1974), Αθήνα, Aγρα, 1990</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ποιήματα Β΄ τόμος (1978-1987), Αθήνα, Aγρα, 1990 </span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Για τον "Μεγάλο Ανατολικό" (δοκίμιο), Αθήνα, Aγρα, 1991</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Οικισμοί του Μενεσθέα Καστελάνου του Μυστρός, Αθήνα, Aγρα, 1995</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Χαοτικά, Αθήνα, Aγρα, 1997</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ακαρεί, Αθήνα, Aγρα, 2001</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Υψικαμινίζουσες νεοπλασίες, Αθήνα, Aγρα, 2001</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Στα πρόσω ιαχής, Αθήνα, Άγρα, 2005</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Βραχέα και μακρά» Για την ποίηση / Γλώσσα και λόγος, Αθήνα, Άγρα, 2005</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Μεταφράσεις των έργων του </span></strong><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ποιήματά του περιέχονται στην ανθολογία Contemporary Greek Poetry, [tr.by] Kimon Friar, Athens, Greek Ministry of Culture, 1985, 488 pp.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα: αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, ρουμανικά, ολλανδικά και ρωσικά.</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><strong><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Μεταφραστικό του έργο: </span></strong><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Joyce Mansour, Ερωτικά, Αθήνα, Συντεχνία, 1975. Αθήνα, Κείμενα, 1978, σελ. 48</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Joyce Mansour, Rapaces. Όρνια, Αθήνα, Κείμενα, 1987, σελ. 62</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Marcel Schwob, Vies Imaginaires, Φανταστικοί βίοι, Αθήνα, Aγρα, 1987, σελ. 176</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Joyce Mansour, Jules Cesar, Η Ιούλιος Καίσαρ, Αθήνα, Ρόπτρον, 1990, σελ. 70</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Joyce Mansour, Cries, Dechirures, Rapaces, Κραυγές, Σπαράγματα, Όρνια, Αθήνα, Aγρα, 1994, σελ. 148, ISBN: 960-325-093-7</span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;"><br /></span><br /><span style="font-family: "Trebuchet MS", sans-serif;">Julien Gracq, Andre Breton. Επάνοδος στον Μπρετόν, Αθήνα, Aγρα, 1997, σελ. 24, ΙSBN: 960-325-200-Χ</span><br /><br /><br /><span style="font-family: Trebuchet MS;">Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε και στις παρακάτω διευθύνσεις:</span><br /><br /><span style="font-family: Trebuchet MS;"><a href="http://www.poiein.gr/archives/date/2010/11/18">http://www.poiein.gr/archives/date/2010/11/18</a></span><br /><br /><a href="http://www.sarantakos.com/nkk.html">http://www.sarantakos.com/nkk.html</a><br /><br /><a href="http://vanessa111.wordpress.com/2010/09/03/%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%89%CF%81-%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-1943-1987/">http://vanessa111.wordpress.com/2010/09/03/%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%89%CF%81-%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-1943-1987/</a><br /><br /><a href="http://library.panteion.gr:8080/dspace/bitstream/123456789/2031/1/mihail_OYTOPIA_30.pdf">http://library.panteion.gr:8080/dspace/bitstream/123456789/2031/1/mihail_OYTOPIA_30.pdf</a><br /><br /><a href="http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=3178:%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%85%CF%84%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%AC-%CE%B1%CF%80%E2%80">http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=3178:%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CE%B5%CF%85%CE%B8%CF%85%CF%84%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%AC-%CE%B1%CF%80%E2%80</a><br /><br /><br /><a href="http://www.aristerovima.gr/details.php?id=1135">http://www.aristerovima.gr/details.php?id=1135</a><br /><br /><br /><a href="http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=580958">http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=580958</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6014891176156720771?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-54046200449847968612010-11-15T03:32:00.005+02:002010-11-15T15:49:45.931+02:00Ήρθε η ώρα της σποράς<div style="text-align: right;"><em>αφιερωμένο σ' αυτούς που ξανανάβουν τα μάτια</em></div><div style="text-align: right;"><em>και </em><em>σ' όλους όσους προπορεύονται</em></div><div style="text-align: right;"><em>κρυφά</em></div><div style="text-align: right;"><em>μέσα στη νύχτα των λεόντων</em></div><br /><br /><span style="color: #ffe599;">Οι προσκυνητές καταφθάνουν από παντού</span><br /><span style="color: #ffe599;">Κρατούν χρώματα τυλιγμένα σε όμορφα πακέτα</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Από πίσω έρχονται οι εχθροί</span><br /><span style="color: #ffe599;">Πεζοί ή πάνω σε χαλασμένα ποδήλατα</span><br /><span style="color: #ffe599;">Δεν κρατούν τίποτα</span><br /><span style="color: #ffe599;">Έρχονται φορτωμένοι μάτια περιπολικά</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Γελώ δυνατά</span><br /><span style="color: #ffe599;">Και το γέλιο μου ρίχνει κουρτίνες φωτός</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Φυλάω τα χρώματα γι’ αργότερα</span><br /><span style="color: #ffe599;">Τώρα επείγει να σκοτώσω</span><br /><span style="color: #ffe599;">Ριπές</span><br /><span style="color: #ffe599;">Τους βλέπω έναν-έναν να πέφτει τσιρίζοντας</span><br /><span style="color: #ffe599;">μια μυρωδιά ναφθαλίνης</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Τελευταίοι έρχονται –ευτυχώς- οι μάγοι</span><br /><span style="color: #ffe599;">Πάνω σε καμήλες όπως τότε</span><br /><span style="color: #ffe599;">Ποδοπατούν τη ναφθαλίνη με αρχοντιά</span><br /><span style="color: #ffe599;">Και στρώνουν παντού μια ωραία τυφλότητα</span><br /><span style="color: #ffe599;">Από πράσινο φρεσκοκομμένο χορτάρι</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Διπλώνω με προσοχή το χάρτη μου</span><br /><span style="color: #ffe599;">Να μη χυθεί το φως </span><br /><span style="color: #ffe599;">Που θα πέσει άπλετο αύριο</span><br /><span style="color: #ffe599;">Φορώ τα καινούρια μου μεταξωτά χρώματα</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Ήρθε η ώρα της σποράς</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Σου είπα κάποτε</span><br /><span style="color: #ffe599;">Μπορώ να σβήνω τα μάτια</span><br /><span style="color: #ffe599;">Και να τα ξανανάβω όταν έρθει η ώρα</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Με ακολουθείς μέσα στη νύχτα των λεόντων</span><br /><span style="color: #ffe599;">Κι ίσως είσαι εσύ που προπορεύεσαι</span><br /><span style="color: #ffe599;">Κρυφά</span><br /><span style="color: #ffe599;">Σπέρνουμε μάτια στα παρτέρια</span><br /><span style="color: #ffe599;">Έπειτα καθόμαστε στο μώλο</span><br /><span style="color: #ffe599;">Κατάχαμα όπως παιδιά</span><br /><span style="color: #ffe599;">Κουνώντας τα πόδια πάνω απ’ το νερό</span><br /><span style="color: #ffe599;">Και περιμένουμε την ανατολή</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Ο ήλιος εδώ βγαίνει πάντα από τη θάλασσα</span><br /><span style="color: #ffe599;">Πυρωμένο ρόδο</span><br /><br /><br /><span style="color: #ffe599;">(από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">"arabesque")</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-5404620044984796861?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-38317073555391667632010-11-08T21:11:00.004+02:002010-11-10T11:21:52.649+02:00Theatrum vitae<div style="text-align: justify;">Είτε μας αρέσει είτε όχι, η πολιτική είναι ορθολογισμός και ρεαλισμός. Είναι διαχείριση της καθημερινότητας και των αντίθετων ανθρώπινων συμφερόντων. Χρειάζεται σύνεση, ψυχραιμία και σωφροσύνη. Χρειάζεται ακόμη μεγαλοψυχία και αρετή. Απ’ όλους. Κάθετα και οριζόντια. </div><div style="text-align: justify;">Μην τα μπερδεύουμε. Τη φαντασία πολλοί τη θέλησαν στην εξουσία, αλλά ουδείς το κατάφερε. Γιατί απλώς δεν γίνεται. Η φαντασία κατοικεί αλλού. Τόπος της η πολυτέλεια. Η πολυτέλεια του να ερωτεύεσαι, του να ονειρεύεσαι, του να δημιουργείς όμορφα αν και περιττά πράγματα. Μην ακούτε τι λέει ο Αριστοτέλης και ο Καρτέσιος. Ο άνθρωπος είναι πολιτικό (=κοινωνικό) ον, επειδή μόνο με την συμβίωση και με κανόνες που τη διέπουν μπορεί να επιβιώσει. Προϊόν της ανάγκης λοιπόν η πολιτική (όπως και η ηθική). Για τον ίδιο λόγο είναι και λογικό ον. Προϊόν της ανάγκης επομένως και η λογική. Γι’ αυτό άλλωστε υποτυπώδη κοινωνική ζωή (κάποτε και πιο εύρυθμη), όπως και λογική λειτουργία, έχουν και τα ζώα. Η ποιοτική (και όχι ποσοτική) διαφορά του ανθρώπου από τους άλλους κατοίκους του πλανήτη δεν έγκειται ούτε στην κοινωνική (πολιτική ή ηθική) του υπόσταση, ούτε στη λογική του σκέψη. Αλλά στην ικανότητά του να υπερβαίνει την ανάγκη. Και να μεταβαίνει στο χώρο του πολυτελούς. Δηλαδή του περιττού. Από εκεί εκκινεί τόσο η κόλασή του (πλεονεξία, κυνήγι ευτελούς υλικής ευμάρειας) όσο και ο παράδεισός του (πνευματική, ψυχική, αισθητική απόλαυση).</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια μέρα λοιπόν μετά τις εκλογές, όπου εκδηλώσαμε την κοινωνική μας υπόσταση σε όλο της το εύρος (από την άκρα ευτέλεια έως την υψηλότερη σύνεση), και αφού ήρθε η καρδιά μας στη θέση της, γιατί πολλά παίχτηκαν και κρίθηκαν εχτές (μέχρι και το αν σε λίγο καιρό θα τρώγαμε όλοι με συσσίτιο φασόλια μαυρομάτικα για κυριακάτικο και... μπλιγούρι για καθημερινό…), ας ισορροπήσουμε με λίγη ανθρώπινη πολυτέλεια. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σας παρουσιάζω σήμερα το καινούριο μου <a href="http://theatrumvitae.blogspot.com/">μπλογκ,</a> όπου θα εκθέτω τα δημιουργήματα της φαντασίας μου, με χρήση των χεριών μου και ευτελών (ανακυκλώσιμων ως επί το πλείστον) υλικών. Γιατί η ομορφιά της ζωής φωλιάζει παντού. Και κυρίως στο βλέμμα μας. Όλα τ’ άλλα είναι απλώς επιβίωση. <br /><br /></div><object data="http://www.imageloop.com/swf/looopSlider2.swf" height="300" style="height: 300px; width: 425px;" type="application/x-shockwave-flash" width="425"><param name="movie" value="http://www.imageloop.com/swf/looopSlider2.swf"/><param name="quality" value="high"/><param name="scale" value="noscale"/><param name="salign" value="l"/><param name="allowScriptAccess" value="always"/><param name="wmode" value="transparent"/><param name="flashvars" value="id=011d183e-a856-1626-8b98-12313b030221&c=01,01,02,01"/></object><br /><div lang="en" style="width: 425px;" xml:lang="en"><a href="http://www.imageloop.com/setuplooop.htm" target="_blank"><img alt="Your pictures and fotos in a slideshow on MySpace, eBay, Facebook or your website!" src="http://st.imageloop.com/_img/bt_myo_new.gif" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; display: inline;" /></a><a href="http://www.imageloop.com/slideshow/011d183e-a856-1626-8b98-12313b030221" target="_blank"><img alt="view all pictures of this slideshow" src="http://st.imageloop.com/_img/bt_vap_new.gif" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; display: inline; vertical-align: top;" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-3831707355539166763?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-81184205135323247322010-10-12T19:22:00.000+03:002010-10-12T19:22:04.518+03:00Για του λόγου το αληθές<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSI-6SXO8I/AAAAAAAABEs/5GJ88mOe7F8/s1600/P1010118.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSI-6SXO8I/AAAAAAAABEs/5GJ88mOe7F8/s320/P1010118.jpg" width="320" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSFKdoDqII/AAAAAAAABD0/COYomQbYRkg/s1600/P1010120.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSFKdoDqII/AAAAAAAABD0/COYomQbYRkg/s320/P1010120.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSFX2vge4I/AAAAAAAABD4/qPlcTKuBVw4/s1600/P1010129.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSFX2vge4I/AAAAAAAABD4/qPlcTKuBVw4/s320/P1010129.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSFiTS0vDI/AAAAAAAABD8/uP4Tv8NAXS8/s1600/P1010121.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSFiTS0vDI/AAAAAAAABD8/uP4Tv8NAXS8/s320/P1010121.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSF09NgnQI/AAAAAAAABEA/Jggn6b_KjAg/s1600/P1010117.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSF09NgnQI/AAAAAAAABEA/Jggn6b_KjAg/s320/P1010117.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSF_gsKzfI/AAAAAAAABEE/YlS5AtIuWpw/s1600/P1010125.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSF_gsKzfI/AAAAAAAABEE/YlS5AtIuWpw/s320/P1010125.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSGOAkNdZI/AAAAAAAABEI/Aw2bwrf5tBE/s1600/P1010134.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSGOAkNdZI/AAAAAAAABEI/Aw2bwrf5tBE/s320/P1010134.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSGaqFeIKI/AAAAAAAABEM/VMRIPqJiKYY/s1600/P1010128.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSGaqFeIKI/AAAAAAAABEM/VMRIPqJiKYY/s320/P1010128.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSGmyj2cJI/AAAAAAAABEQ/XdgmGnwTcxo/s1600/P1010132.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSGmyj2cJI/AAAAAAAABEQ/XdgmGnwTcxo/s320/P1010132.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSG-GXqxSI/AAAAAAAABEU/eXm7kMF2kMk/s1600/P1010155.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSG-GXqxSI/AAAAAAAABEU/eXm7kMF2kMk/s320/P1010155.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSHLEyK83I/AAAAAAAABEY/T-NGeW3WLhg/s1600/P1010153.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSHLEyK83I/AAAAAAAABEY/T-NGeW3WLhg/s320/P1010153.jpg" width="240" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSHXaa3ijI/AAAAAAAABEc/oK-jC5ztFT0/s1600/P1010133.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSHXaa3ijI/AAAAAAAABEc/oK-jC5ztFT0/s320/P1010133.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSIHk89ElI/AAAAAAAABEk/pF_S1nZbiao/s1600/P1010140.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLSIHk89ElI/AAAAAAAABEk/pF_S1nZbiao/s320/P1010140.jpg" width="320" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-8118420513532324732?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-5508486333322344252010-10-09T17:22:00.000+03:002010-10-09T17:22:14.263+03:00Μπαρ Dunkel, 8,9,10/10/10<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLB16WqeghI/AAAAAAAABDs/IKH0FrAQKVM/s1600/POSTER8-9-10.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TLB16WqeghI/AAAAAAAABDs/IKH0FrAQKVM/s320/POSTER8-9-10.jpg" width="222" /></a></div>Είμαστε μια κεφάτη και δημιουργική παρέα, που εκθέτουμε τη δουλειά μας, πίνοντας το ποτό μας κι ακούγοντας ροκ! Εν ολίγοις περνάμε καλά! :)<br />Αυτό το Σαββατοκύριακο στο μπαρ "Dunkel", Πανόρμου 117 (πολύ κοντά στην Κηφισίας), από τις 06.00 το απόγευμα, μέχρι όσο κρατάει το... πάρτυ :)<br />Όποιος δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει, ας περάσει μια βόλτα. Σήμερα θα παίζει μουσική ο Τάσος Καρατζής από τον Rock fm. Όπως καταλαβαίνετε η βραδιά προβλέπεται... δυνατή!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-550848633332234425?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-42508788025222735702010-10-02T16:40:00.001+03:002010-10-02T16:43:31.317+03:00Αντί-Λαλος<span style="color: #ffe599;">Οι αγύρτες μισούν τ’ αηδόνια</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Τ’ αηδόνια </span><br /><span style="color: #ffe599;">Γεμίζουν τα λευκά δωμάτια</span><br /><span style="color: #ffe599;">Στέκονται στη σειρά</span><br /><span style="color: #ffe599;">Άυπνα – λερωμένα – σιωπηλά</span><br /><br /><span style="color: #ffe599;">Το ξημέρωμα θα είναι πάντα βροχερό</span><br /><span style="color: #ffe599;">Υπόσχεση διαρκείας</span><br /><br /><span style="color: #ffe599;">Διασώστες δεν μπορούν να φτάσουν ως εδώ</span><br /><span style="color: #ffe599;">Ίσως δεν υπάρχουν</span><br /><span style="color: #ffe599;">Ίσως εκεί που μαίνεται η καταιγίδα</span><br /><span style="color: #ffe599;">Μελετούν λιωμένους χάρτες</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Ο μεσοπόλεμος αργεί</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Ληγμένα αστέρια στα ψυγεία</span><br /><span style="color: #ffe599;">Και μια ουράνια φωνή απ’ το παλιό μπαλκόνι </span><br /><span style="color: #ffe599;">Πολυκαιρισμένη</span><br /><br /><span style="color: #ffe599;">Πήρε τις παρτιτούρες η νεροποντή</span><br /><span style="color: #ffe599;">Στη λάσπη</span><br /><span style="color: #ffe599;">Της Κυριακής τ’ αηδόνια</span><br /><span style="color: #ffe599;"><br /></span><br /><span style="color: #ffe599;">Οι αγύρτες πάντα</span><br /><span style="color: #ffe599;">Θα θριαμβεύουν στις κρυψώνες</span><br /><br /><br /><br />(από <a href="https://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">arabesque</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4250878802522273570?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-23093579054683755362010-09-13T20:47:00.007+03:002010-09-13T21:06:08.375+03:00Κουίζ<div align="right">σε... καλοκαιρινοφθιπωρινή διάθεση</div><br /><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TI5m_MzZK6I/AAAAAAAABDI/LL7UtpRTpmc/s1600/P1010072.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516459829530012578" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TI5m_MzZK6I/AAAAAAAABDI/LL7UtpRTpmc/s400/P1010072.jpg" /></a> ο τρελός του χωριού</div><div align="center"><br /></div><div align="center"><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TI5lSms-VNI/AAAAAAAABC4/xIW3QFX4uWI/s1600/P1010071.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5516457963876668626" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/TI5lSms-VNI/AAAAAAAABC4/xIW3QFX4uWI/s400/P1010071.jpg" /></a>ο σοφός του χωριού<br /><br /><br /><em>Ποια η διαφορά;</em><br /><br /><br /><br /><strong>Καλώς σας βρήκα!!!</strong><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-2309357905468375536?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-40272483353795963892010-05-16T18:51:00.017+03:002010-07-15T00:40:48.989+03:00Cabaret Voltaire 7/5<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AW6zrBIEI/AAAAAAAABCY/5V-aCWuMcZA/s1600/P1010055.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471898746814013506" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AW6zrBIEI/AAAAAAAABCY/5V-aCWuMcZA/s400/P1010055.jpg" /></a><br /><div><div></div><div></div><div></div><div> </div><div> </div><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471898536934007218" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AWulzuYbI/AAAAAAAABCQ/7HbywBOWK4Y/s400/P1010031.jpg" /></div><div> </div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AWgSuuVxI/AAAAAAAABCI/NnUC8CcYVUA/s1600/P1010045.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471898291294590738" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AWgSuuVxI/AAAAAAAABCI/NnUC8CcYVUA/s400/P1010045.jpg" /></a> <div><div><div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AVhLyiY2I/AAAAAAAABBo/ULed1kqXHuU/s1600/P1010060.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471897207099777890" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AVhLyiY2I/AAAAAAAABBo/ULed1kqXHuU/s400/P1010060.jpg" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AVUX5LSGI/AAAAAAAABBg/ErPExLyb0Vc/s1600/P1010054.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471896987010549858" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AVUX5LSGI/AAAAAAAABBg/ErPExLyb0Vc/s400/P1010054.jpg" /></a><br /><div><div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AUsQhg_uI/AAAAAAAABBI/VhBRYjlgCa4/s1600/P1010063.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5471896297837493986" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S_AUsQhg_uI/AAAAAAAABBI/VhBRYjlgCa4/s400/P1010063.jpg" /></a> </div></div><div></div><div></div><div>(τη φωτογράφιση των κοσμημάτων έκανε ο <strong><a href="http://georgemarinakis.blogspot.com/">Γιώργος Μαρινάκης</a></strong>)</div><div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4027248335379596389?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-87577334312182840442010-05-11T03:52:00.003+03:002010-05-11T04:03:50.958+03:00ακατέργαστο<p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Μια στοίβα σύννεφα παντού<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Το λάθος φυτρώνει στις εκτάσεις<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Το πρωί το χώμα ως τη μέση<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Ξημερώνει λάσπη<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Μαύροι στριφογυριστοί άνθρωποι<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Γύρω από το σημείο του εαυτού τους<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Απέραντη λάσπη<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Ένα γλιτσερό ζώο <o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Ελικοειδείς σκέψεις<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Βλαστάρια απ’ την κοιλιά<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Καταβροχθίζουν<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Τους λιλιπούτειους αγγέλους των κρίνων<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Λιώνουν <o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Οι τρυφερές κορδέλες<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Τα λεπτά πέλματα<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Τα φλογισμένα μαλλιά<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Που ψάχνουν<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Ανατολή και μοίρα<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Λιώνει το άρωμα<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Η πόλη σκληραίνει στις γωνίες<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Ακαμψία πτώματος<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Κάτω απ’ την μπότα<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Μιας πέτρινης ευτυχίας<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Το θηρίο βρυχάται<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Φτύνει πικρόχολες εξεγέρσεις<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Τσούζουν τα μάτια μου<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Παιδιά που δεν ξέρουν<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Λιώνει το άρωμα<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Των ανθρώπων το μαύρο<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Σκυμμένο στο μίσος<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Ρουφάει η λάσπη<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Το μετάξι των κρίνων<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">-μ’ έναν ανεξήγητο τρόπο<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">κλαίω πάντα<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">σε λάθος στιγμή-<o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"></span> </p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';">Βρυχάται το ζώο</span></p><p style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt; mso-outline-level: 1" class="MsoNormal"><span style="font-family:'Book Antiqua';"><o:p></o:p></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-8757733431218284044?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-91819369836810149782010-05-01T16:29:00.010+03:002010-05-03T09:42:29.054+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S95vgNDzvxI/AAAAAAAABBA/1wkSRJGM5Ac/s1600/P1010004.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466929596726492946" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S95vgNDzvxI/AAAAAAAABBA/1wkSRJGM5Ac/s400/P1010004.jpg" /></a><br /><div></div><div></div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S9wzAZ9lXDI/AAAAAAAABA4/TZop88JCVLE/s1600/P1010001.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466300129783143474" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S9wzAZ9lXDI/AAAAAAAABA4/TZop88JCVLE/s400/P1010001.jpg" /></a> <div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S9wxgLD9xTI/AAAAAAAABAo/-A083b4k-00/s1600/P1010002.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466298476515935538" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S9wxgLD9xTI/AAAAAAAABAo/-A083b4k-00/s400/P1010002.jpg" /></a> </div><div><div align="justify">Γενέθλιος μήνας ο Μάιος, και μήνας της χαράς, της ομορφιάς και της αναγέννησης στην προσωπική μου σημειολογία. Σκέφτηκα λοιπόν να τον γιορτάσω φτιάχνοντας λουλούδια και στολίδια για εμάς τις γυναίκες, που -κατά γενική ομολογία- είμαστε η χαρά και η ομορφιά της ζωής (όποτε το θέλουμε βέβαια! :)))</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Τα αποτελέσματα της μαγιάτικης έμπνευσης θα εκτεθούν την<em> Παρασκευή 7/5,</em> στο μπαρ <em>Cabaret Voltaire,</em> στον Κεραμεικό (Μαραθώνος 30), όπου πολλοί καλλιτέχνες θα παρουσιάσουν τα έργα τους (ζωγραφική, κατασκευές, κόσμημα) από τις 6.30 το απόγευμα, μέχρι όσο κρατήσει το κέφι μας!</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Η βραδιά θα κορυφωθεί με ζωγραφική επί σκηνής από τη <strong>Μαριέλα Κωνσταντινίδου,</strong> σ' έναν εικαστικό - μουσκό διάλογο με το ντουέτο <strong>Φίλιππος Κατραλής & Thomy,</strong> σε ροκ και μπλουζ κομμάτια.</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"> </div><div align="justify">Αν η ιδέα σας εμπνέει, ελάτε για ένα ποτό। Θα περάσουμε ωραία :)<br /></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;">ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!</span></strong></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-9181936983681014978?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-39714179017333680482010-04-23T13:28:00.004+03:002010-04-23T13:38:09.053+03:00με Αγάπη<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S9F3wLwfnMI/AAAAAAAABAg/eptxf0q7rj0/s1600/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3+%CE%93%CE%95%CE%A9%CE%A1%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3%25~1.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 326px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5463279492650736834" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S9F3wLwfnMI/AAAAAAAABAg/eptxf0q7rj0/s400/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3+%CE%93%CE%95%CE%A9%CE%A1%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3%25~1.JPG" /></a><br /><div>Επειδή έχω ξεμείνει από υπολογιστή, μια έκτακτη ανάρτηση, για θερμές ευχές στους Γιώργους και τις Γιωργίες (που τυχαίνει να έχω πολλούς και αγαπημένους!) </div><br /><div></div><div>ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ (και... χορτάτα!:)))</div><br /><div></div><div>Επ' ευκαιρία, ας κάνουμε και καμιά προσευχή στον Άγιο, γιατί έτσι που πάμε μόνο αυτός μου φαίνεται μπορεί να σκοτώσει τον δράκο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που μας έβαλε στο μάτι.................</div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-3971417901733368048?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-22124864364273547322010-04-11T15:32:00.003+03:002010-04-11T15:38:17.612+03:00Μια βραδιά θεάτρου με φιλικό ζευγάριΠώς να σκεφτώ τη νύχτα<br />Ν’ ανάψουν τα μάτια μου;<br /><br />Σηκώνομαι στα δάχτυλα<br />Εξαντλώ το ύψος μου<br />Σαν ησυχία κινείται το τριχωτό παραμύθι<br />Πρέπει να το πιάσω πριν φύγει από τη χαραμάδα<br />Κατεβάζω ταχύτητα<br />Στριγκλίζω στη στροφή<br />Και βγαίνω<br />Σ’ ένα λούνα-παρκ με αλογάκια<br />Γίνομαι ακόμα πιο ακαταλαβίστικη<br />Πριν φανεί πάλι το αίμα και με συλλάβουν<br />Καθώς φοράω τα λουστρινένια μου πέδιλα<br />Να πάω στη θηλυκή μου έπαρση<br />Έρχεται ένα τσούρμο στεναγμοί<br />Τους απωθώ με αξιοπρέπεια<br />Γιατί είναι μια κυρία που κοιτάζει αυστηρά<br />Δεν χρειάζεται ν’ ανησυχώ<br />Τα πράγματα έρχονται μόνα τους<br />Ξυπόλητα και ταπεινά έξω απ’ το θέατρο<br />Πρεζόνια ζητιανεύουν<br />Την προσωρινή τους ευτυχία<br />Δεν τους δίνουμε λεφτά για να τα αποτρέψουμε<br />Όλα πρέπει να έχουν διάρκεια<br />Οι θεατές πληρώνουν υπομονετικά<br />Την είσοδό τους στην παράσταση<br />Υιοθετώ και πάλι ένα μωρό αγνώστου ταυτότητας<br />Να έχω να νανουρίζω<br />Και αποτραβιέμαι στο κυανό δωμάτιο<br />Με τις βραδυφλεγείς ανάσες<br />Δεν υπακούω<br />Σε μια ειλικρινή λίμνη<br />Αόρατης ηρεμίας<br />Έχει ο καιρός γυρίσματα και θα πνιγώ<br />Έτσι βρίσκομαι πάντα<br />Με το ένα πόδι ψηλά<br />Κι ένα χέρι ανάμεσα στα καλώδια<br />Αρρωσταίνω μόνη<br />Για το καλό της ανθρωπότητας<br />Και γιατί η ζωή εμβολιάζεται μόνο με ζωή<br />Αν και οι αιμομιξίες χοίρων<br />Έδωσαν εντυπωσιακά αποτελέσματα<br />Όταν αφέθηκαν ελεύθερες ιδού! Ιδού! Παντού!<br />Ας τ’ αφήσουμε όμως αυτά<br />Με τόσους τσακωμούς γέμισε ο τόπος αίματα<br />Καρφιά, γυαλιά, και ποιος θα καθαρίσει;<br />Πάω να ισιώσω τη γραβάτα σου<br />Μα νομίζεις πως θέλω να σε πνίξω<br />Υποχωρώ με τάξη<br />Γιατί μια κυρία κοιτάζει πάντα προσεκτικά<br />Κι έπειτα αλλάζουν τα πράγματα<br />Και γίνεται μια δυσαρέσκεια βαριά<br />Καθώς εκείνη προχωράει μικροκαμωμένη<br />Λεπτή σαν φλούδα<br />Με πηδηχτά βηματάκια στη Σταδίου<br />Κι εκείνος κάτω απ’ την τραγιάσκα του<br />Και το στενό του βλέμμα ακολουθεί<br />Κανείς τους δεν θέλει να φύγει<br />Αλλά ούτε και να μείνει<br />Πάρε παράδειγμα λοιπόν<br />Όλα βρίσκουν την ισορροπία τους<br />Αν τ’ αφήσεις στην ήσυχη καταστροφή τους<br />Πώς διανοήθηκες να λυπηθείς<br />Για κάτι τόσο αποτελεσματικό<br />Ό,τι κι αν κάνεις<br />Η αυλαία θα πέσει<br />Και το πρεζόνι έμαθε να κοιμάται<br />Χωρίς μια στάλα ευτυχία<br />Όλα γλιστράνε ασταμάτητα<br />Απ’ τη χαραμάδα<br />Του βραδυφλεγούς δωματίου<br />Και το ρολόι δεν μετανιώνει ποτέ<br /><br />Ευτυχώς<br />Πάντα έρχεται ένα τρένο<br />Όταν είμαι κολλημένη στη γωνία<br />Με τα φώτα του<br />Πάνω μου<br />Στο τρίτο κουδούνι<br />Το έργο αρχίζει<br /><br /><br />από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">arabesque</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-2212486436427354732?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-66089334720289891712010-04-03T12:52:00.004+03:002010-04-03T13:56:35.192+03:00της διαρκούς Ανάστασης...<div align="right"><em>αφιερωμένο στην παρέα </em></div><div align="right"><em>των τρελών νερών</em></div><p><br /><br /><span style="color:#ffff99;">Είναι αυτό που έρχεται<br />μέσα σε κάθε στάλα μέρας ή βροχής<br />κρυμμένο ένα μήλο Εσπερίδων<br />μετά τους παγετούς τραβώντας πάνω<br />με της συμπόνιας τα έλκηθρα<br />στον άλλο μύλο<br />του σταριού και του ανέμου<br /><br />Για ένα ψωμί γίνονται όλα<br />φτιαγμένο από χέρια<br />που θέρισαν ατόφια καλοκαίρια<br />κι αληθινά τζιτζίκια<br />και για μια ταπεινή βαρκούλα<br />που περιμένει υπομονετικά<br />των αποστόλων την καλή ψαριά<br /><br />Όχι. Δεν σου μιλώ για βάσανα<br />να δικαιολογηθώ που οι μέρες μου<br />με καταδιώκουν από μένα<br />-και ποιος δεν έχει δει<br />μια μαυροφορεμένη<br />ή έναν γέροντα διωγμένο απ’ τη ζωή του<br />να σιωπούν-<br /><br />σου μιλώ<br />για κείνη τη βουή της άνοιξης<br />που κρύβεται στο χώμα<br />τριξίματα χιλιάδες σπόρων<br />σκαθάρια αγουροξυπνημένα<br />για τη σαίτα του ήλιου σου μιλώ<br />που σπήλιωσε στα μανιτάρια των ερώτων<br />και με τη σαύρα παίζει τρίλιζα<br />ποιος θα κερδίσει<br />σου μιλώ κυρίως<br />για το μωρό της άνοιξης<br />που κάθε χρόνο σπαργανώνεται<br />ανθεστήριο<br />μα το γυρνούν συγκαθιστό μυστήριο<br />οι μικροί θεοί<br />μέχρι ν’ αποφασίσουν<br />σε ποιον θα το χαρίσουν<br /><br />και είναι αυτό χρυσό ένα μήλο<br />αποσπερίτης αίνιγμα<br />που με κυλάει και με πάει<br />στον άλλο μύλο<br />του σταριού και του ανέμου<br />μέχρι…</span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Καλή Ανάσταση!</strong></span> </p><p></p><p> </p><p>(από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">arabesque</a>)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6608933472028989171?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-85476146558064558692010-03-24T17:09:00.004+02:002010-03-24T17:20:37.772+02:00Συστάσεις<div align="justify"><br />Κι όμως. Μέσα απ’ αυτό το ξεχαρβάλωμα, τη γενικευμένη αλητεία και το σωρό των σκουπιδιών, στα οποία συνοψίζεται η Ελλάδα του σήμερα, ξεπετάγονται άνθη. Αναζητώντας επίμονα στα ράφια των βιβλιοπωλείων ελπιδοφόρες φωνές –φταίει γι’ αυτό η πίστη μου ότι η ζωή βρίσκει πάντα τον τρόπο να γεννιέται από τις στάχτες της- ανακαλύπτω ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να εμφανίζονται νέοι ποιητές με λόγο δυνατό, φρέσκο και ανατρεπτικό. Ίσως αυτή η νέα γενιά που ανδρώθηκε μέσα στη διάλυση, συνειδητοποιεί ότι το μόνο που της απέμεινε είναι να πάρει τα πράγματα στα δικά της χέρια. Ίσως να συμβαίνει αυτό που συνήθως λέμε, ότι φτάσαμε στον πάτο και τώρα δεν έχουμε παρά ν’ αρχίσουμε πάλι ν’ ανεβαίνουμε. Ίσως. Δεν θέλω να βιαστώ, γιατί η ιστορία προχωράει πολύ πιο αργά από τις δικές μας επιθυμίες. Ας πω μόνο ότι αφού αυτή η κοινωνία γεννάει ακόμη ποιητές, μπορούμε να ελπίζουμε.<br />Ένας από αυτούς, που ανακάλυψα πρόσφατα, είναι ο <strong><span style="color:#ffffcc;">Γιάννης Στίγκας.</span></strong> Γεννημένος το 1977, με τρεις ήδη ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του, με εντυπωσίασε με τον ολοζώντανο, αιχμηρό αλλά και με λυρικό βάθος, γεμάτο αιφνίδιες ανατροπές, πυκνώσεις και τομές, λόγο του. Αντιγράφω μερικά ποιήματά του από τη δεύτερη συλλογή του, με τίτλο <span style="color:#ffffcc;">«η όραση θ’ αρχίσει ξανά</span>», για να σας τον συστήσω. Απολαύστε τον.<br /><br /><em><br /></em></div><em><strong>Ο ιχνηλάτης χάνεται πάντα πρώτος Ι<br /></strong><br />Μπορώ να σας μιλάω απλά<br />μπορώ και με βελόνες<br /><br />Γνωρίζω που γεννούν τ’ αυγά τους οι υλακές<br /><br />όλα στο στήθος σύρριζα<br /><br />αν αγαπήσεις του γκρεμούς<br />σε βγάζουν συντομότερα<br />και μην ακούς τις κατακόκκινες μηλιές<br />και μην ακούς τις παλαβές πυξίδες<br />πως θα χαθείς<br />και πως η Παναγιά<br />φραγγέλλει τους επαίτες<br /><br />Αφού σου το ‘πε και στον ύπνο σου:<br /><br />«Αυτούς που ορθώσαν όνειρο<br />παντός καιρού κι ανόθευτο<br /><br />Αυτούς που ανοίξανε τα σκέλια τους<br />στο φως<br /><br />κυρίως<br /><br />αυτούς που φεγγαρώθηκαν<br /><br />εγώ θα τους βυζάξω»<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~</em><br /><em><br /><br /><strong>Τόσο πικρό χρυσάφι ΙΙΙ</strong><br /><br />Μια μέρα<br />ο χρόνος θα τουμπάρει<br />και θα παίξουμε<br /><br />εδώ η ζωή<br />εκεί η ζωή<br /><br />αλλιώς<br />το παιχνίδι της ικεσίας<br /><br />η πιο λευκή<br />κερδίζει<br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~</em><br /><em><br /><br /></em><em><strong>Έτσι όπως διαβάστηκε στην παλάμη μου<br />και σκόνταψα στ’ αλήθεια</strong><br /><br />Τόσες περιστροφές<br />κι όμως ο ιστός του κόσμου<br />μιας σπίθας υπόθεση<br />ν’ ανοίξουν οι ασκοί<br />να γίνουν όλα Β΄ Γραμμική<br />και τυραννία της στάχτης<br /><br />Η όραση θ’ αρχίσει ξανά<br /><br />το φως συνδράμει<br />όσο και το σκοτάδι<br /><br />μιας σπίθας υπόθεση η ζωή<br /><br />αλλού η ζωή<br />κι αλλού η σπίθα<br /><br />Ν’ αφήσεις την επίλυση στον άνεμο<br />ή<br />φρόντισε με τα θαύματα<br />να γίνεσαι χαρτοκλέφτρα<br />να είναι ο έρωτας<br />το Δέκα του Χαμού<br />και να σε θέλει<br /><br />Εγώ το χρόνο μου<br /><br />χρακ και χρακ<br /><br />μ’ ένα τσεκούρι πισώπλατα<br />Τα υπόλοιπα<br />θα τα πουν στις εφημερίδες<br /><br />Ποίησις είναι η κορυφή του παγόβουνου<br />και από κάτω<br />πανστρατιά οι βλαστήμιες<br />Αλλά εσύ<br />κοίτα να φτάσεις στην αγάπη<br />χωρίς τις βαλίτσες σου<br /><br />κοίτα<br /><br />~~~~~~~~~~~~~<br /><br /></em><br /><em><strong>Έτσι μπορώ και κοιμάμαι</strong><br /><br />Λοιπόν<br />ό,τι και να μαδήσετε<br />θα γίνει πάλι προσευχή<br />για να πατήσω εγώ<br />τέρμα τα γκάζια της<br />κι όλα ν’ αφρίζουν πίσω μου<br /><br />τον άγγελο δεν τόνε κάνουν τα φτερά του<br /><br />έτσι μαρσάρει η ποίηση<br />στο γύρο του θανάτου<br /><br />Καμιά φορά<br /><br />χειροκροτάτε κιόλας<br /><br /> *<br />Φυσικά, αυτό δεν αλλάζει τίποτα<br /><br />Ο πανικός θα συνεχίσει να υψώνεται<br /><br />τώρα είναι ένα τετραώροφο<br />(κοτζάμ θηρίο)<br />όλο ατσάλι και χολή<br />(καθ’ όλα νόμιμο)<br />κάτω απ’ το βλέφαρο<br />όσο το σκέφτομαι τόσο θα περισσεύει θειάφι<br /><br />γιατί ανάμεσα σε ουαί και ήμαρτον<br />υπάρχει πάντα χώρος για την έκρηξη<br /><br />διαβάστε πάλι τον Ηράκλειτο<br />αλλά ζωσμένο εκρηκτικά<br />κι ανένδοτα ρολόγια<br /><br />(ορίστε και τα θραύσματα)<br /><br /> *<br />Θα καταρρεύσει<br />Θα καταρρεύσει, ναι<br /><br />αλλά<br /><br />πόσους θα πάρει στο λαιμό του;</em><br /><br />~~~~~~~~~~~~~~~~<br /><br />Και το μότο της συλλογής:<br /><br /><em>Δεν έχει μπέσα το θαύμα.<br />Είναι λευκό<br />και φέρεται σαν κόκκινο</em><br /><br /><br /><br />Τα έργα του Γιάννη Στίγκα είναι:<br />«Η αλητεία του αίματος», εκδ. Γαβριηλίδης, 2004<br />«Η όραση θ’ αρχίσει ξανά», εκδ. Κέδρος, 2006<br />«Ισόπαλο τραύμα», εκδ. Κέδρος, 2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-8547614655806455869?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-1817977988282933452010-03-14T16:47:00.004+02:002010-03-14T17:09:17.947+02:00υπό το πρίσμα<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5z4-N1IvfI/AAAAAAAAA_Y/Hw0XQUjk0VI/s1600-h/turner_snowstorm.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448503396959567346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5z4-N1IvfI/AAAAAAAAA_Y/Hw0XQUjk0VI/s400/turner_snowstorm.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffffcc;">William Turner</span></div><div align="center">(snowstorm)</div><br /><br /><div><span style="color:#ffff99;">Το αληθινό σπίτι έσπασε<br /><br />Ένα κουτσό δέντρο σκοντάφτει πάνω μου<br />Και με παρακαλεί<br />Η ρίζα καρφώνεται στο μπράτσο μου<br />Κρέμομαι<br />Ο άνεμος κοιτάζει αδιάφορος<br />Πετάω μια κουβέντα στο κενό<br />Ένα πουλί τσιμπολογάει και φεύγει<br /><br />Φτύνω στη δεξιά μου παλάμη<br />Πιάνω το φτυάρι<br />Σκάβω εκεί που όλοι κοιμούνται<br />Κανείς δεν αποκρίνεται για ώρα<br /><br />Η Θεοδώρα πλησιάζει αργά από το Βυζάντιο<br />Με ευγενή μεγαλοπρέπεια<br />«Άργησες»<br />Χρησιμοποιεί ένα προπέτασμα βελούδου<br />Για δικαιολογία<br />Ο τελευταίος ταπεινός<br />Μαζεύει ένα κομμάτι χώμα και το τρώει<br />Εκείνη δακρύζει<br />«Δεν υπάρχουν παιδιά, εξηγώ<br />όλες οι ηλικίες έχουν κατασχεθεί»<br />«Πιστεύετε ακόμη στην αυτοκρατορία;»<br />«Έχουν και τα σύνορα κατασχεθεί»<br />Απαντώ<br />Εκείνη γκρεμίζεται<br />Παίρνοντας μαζί της τον αβάπτιστο άνθρωπο<br /><br />Για λίγο επικρατεί απόλυτη ακινησία<br />Περιμένω το σεισμό από στιγμή σε στιγμή<br />Μα ο θάνατος έρχεται μόνος<br />Μ’ ένα βρώμικο σακάκι<br />Κι ένα κατουρημένο παντελόνι<br />«Σε περίμενα πιο αρχοντικό» του λέω<br />«Δεν τα βγάζεις πέρα πια με τους αλήτες»<br />Μου απαντάει<br />«Τι έχεις να φοβηθείς εσύ;»<br />«Τον εξευτελισμό μου» λέει και βάζει τα κλάματα<br />Μένω αμήχανη για λίγο. Σοκαρισμένη<br />Έπειτα βγάζω απ’ την τσέπη μου τη «Χιονοθύελλα»<br />«Το φύλαγα μια ζωή. Πάρ’ το σε παρακαλώ.<br />Δεν αξίζει σ’ εσένα να κλαις»<br />Το φοράει μ’ ευγνωμοσύνη. Και με μια<br />Γενναιόδωρη κίνηση<br />Με τραβάει μέσα<br /><br />Κατεβαίνοντας τη ρουφήχτρα<br />Βλέπω τον Turner να ορμάει με τα νύχια<br />Πάνω στο καναβάτσο<br /><br />Το δέντρο ξεκαρφώνεται από πάνω μου<br />Και μου χαμογελάει<br /><br />Το αληθινό σπίτι είναι ο χρόνος.</span></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>(από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">Arabesque</a>)</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-181797798828293345?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-87722357458458872312010-03-08T13:35:00.012+02:002010-03-08T14:05:26.616+02:00αφηγήσεις<div align="justify"><em>Αν και οι φωτογραφίες είναι άκρως ερασιτεχνικές και αδικούν τα έργα, παραθέτω σήμερα δουλειά του Τ. Δημόπουλου -αφού σας το υποσχέθηκα-, σχολιάζοντας ποιητικά τις χρωματικές αφηγήσεις του.</em></div><br /><br /><div align="center"><br /></div><div align="center"> </div><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5ThKnXf-BI/AAAAAAAAA-A/Cfo_JLbGQT4/s1600-h/P1010668.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446225421880260626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5ThKnXf-BI/AAAAAAAAA-A/Cfo_JLbGQT4/s400/P1010668.jpg" border="0" /></a> όλα τα ψέματά μου δεν αρκούν να σε στολίσω </div><br /><br /><div align="center"><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446231848190955250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5TnArPXTvI/AAAAAAAAA_I/fLE_937-4og/s400/P1010666.jpg" border="0" /><br /><div align="center">στημένο το παιχνίδι απ' την αρχή</div><br /><div align="center">τι κι αν προσεύχομαι και αν ξιφομαχώ</div><br /><div align="center">πάνω στην τσόχα<br /></div><div align="center"></div><br /><br /><br /><p align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446226218216524194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5Th4983CaI/AAAAAAAAA-Q/BL50UIGk4mw/s400/P1010669.jpg" border="0" />ξεγέλασε τα μυστικά τους</p><p align="center">πριν καταλάβουν το σκοτάδι σου</p><p align="center"></p><p align="center"><br /><br /> </p><p align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446226776019896706" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5TiZb7jCYI/AAAAAAAAA-Y/8dEg1oMpsKE/s400/P1010667.jpg" border="0" />τι κι αν τα έπαιξες όλα για όλα</p><p align="center">η θάλασσα πάντα θα λέει </p><p align="center">την τελευταία λέξη</p><br /><p align="center"></p><p> </p><p align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446227290631506178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5Ti3ZAhCQI/AAAAAAAAA-g/POqWEwlK0EE/s400/P1010661.jpg" border="0" />είν' εύκολο να τρέξεις μ' ενθουσιασμό</p><p align="center">στην πτώση</p><p align="center">φτάνει μια παιδική τσουλήθρα</p><p align="center">και μια εντολή απ' τ' άγνωστο</p><br /><p align="center"></p><br /><br /><br /><p align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446227914686866914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5Tjbty6JeI/AAAAAAAAA-o/c4f_rZfbOkA/s400/P1010662.jpg" border="0" />είναι ο κόσμος ένας μικρός ανθός</p><p align="center">πώς μέσα του παράξενα σε χάνω</p><br /><br /><p align="center"></p><br /><p align="center"><br /></p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446228381055721186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5Tj23J6HuI/AAAAAAAAA-w/KMojTa_e8rA/s400/P1010665.jpg" border="0" /><br /><p align="center">C' est ridicule να ντρέπεσαι </p><div align="center">που όλα</div><div align="center"></div><br /><div align="center">τόσο αδιάντροπα ξεχνούν</div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /> </div><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446229105836178034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5TkhDLCOnI/AAAAAAAAA-4/bLGZHcb71Ng/s400/P1010663.jpg" border="0" /> <p align="center"> σμίλεψε τη λάβα σου<br /><br /></p><div align="center">αν θες ν' ανέβεις ουρανό<br /><br /></div><div align="center"></div><div align="center"> </div><br /><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446229615886460994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5Tk-vQf6EI/AAAAAAAAA_A/bnVL9sZCneI/s400/P1010672.jpg" border="0" /><br /><p align="center">του φεγγαριού το δρόμο</p><div align="center">θηρία τον φυλάνε</div><div align="center"></div><br /><div align="center">πρόσεχε!<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-8772235745845887231?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-29999312775241427472010-03-06T17:38:00.011+02:002010-04-12T16:35:30.914+03:00Ένας φύσει και τέχνη αντικομφορμιστής<div></div><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S8Mg_Rg8aGI/AAAAAAAABAQ/gqTCkbJCVOE/s1600/%CE%97+%CE%93%CE%95%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%9D%CE%99%CE%91+%CE%9C%CE%91%CE%A31.02.0.60.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459243444708599906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 230px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S8Mg_Rg8aGI/AAAAAAAABAQ/gqTCkbJCVOE/s400/%CE%97+%CE%93%CE%95%CE%99%CE%A4%CE%9F%CE%9D%CE%99%CE%91+%CE%9C%CE%91%CE%A31.02.0.60.JPG" border="0" /></a> (η γειτονιά μας)<br /><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S5J3iNEFYgI/AAAAAAAAA9o/6rzIzSrTl1g/s1600-h/P1010674.jpg"></a><br /><br /><div align="justify">Ο <strong><span style="color:#ffffcc;">Τάκης Δημόπουλος</span></strong> γεννήθηκε στον Πειραιά, το 1951. Όταν τέλειωσε το σχολείο, το 1968, η αποπνικτική ατμόσφαιρα της χούντας και το ανήσυχο νεανικό του πνεύμα τον ωθούν να φύγει από την Ελλάδα. Ταξιδεύει με ωτοστόπ ως την Αγγλία, και εν συνεχεία για δύο χρόνια περιπλανιέται στην Ευρώπη, εισπνέοντας την ηλεκτρισμένη και γεμάτη υποσχέσεις ατμόσφαιρα της εποχής. Το 1970 καταλήγει στη Σουηδία, μια χώρα όπου το ελευθεριακό κλίμα του γαλλικού Μάη παίρνει σάρκα και οστά. Ζει εκεί μέχρι το 1979, όπου και αρχίζει να ζωγραφίζει, παρακολουθεί μαθήματα, συμμετέχει σε πειραματικά σχήματα, εκθέτει τη δουλειά του.<br />Γυρίζοντας στην Αθήνα εκθέτει στην γκαλερί «Ώρα» και στην γκαλερί «Εγγονόπουλος», παίρνει εγκωμιαστικές κριτικές, και δύο έργα του αγοράζονται από τον Ίωνα Βορρέ και συμπεριλαμβάνονται στη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης. Αλλά η ταξιδιάρικη και αντικομφορμιστική φύση του δεν τον αφήνουν σε ησυχία, ούτε του επιτρέπουν να ακολουθήσει τους πεπατημένους δρόμους. Συνεχίζει για πάνω από δύο δεκαετίες την εσωτερική και εξωτερική περιπλάνησή του, ταξιδεύοντας και ζωγραφίζοντας συνέχεια, μακριά όμως από τους κατεστημένους κύκλους.<br />Το 2005 αποφασίζει να υποβάλει πάλι τον εαυτό του στη δοκιμασία της δημόσιας έκθεσης, κι έτσι, την τελευταία πενταετία, παρουσιάζει τη δουλειά του σε σημαντικό αριθμό ατομικών και συλλογικών εκθέσεων, ενώ παράλληλα δραστηριοποιείται και στη διοργάνωση εικαστικών εκδηλώσεων με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών. </div><br /><br /><div align="justify"><br />Η γραφή του ιδιόρρυθμη, δυναμική και απολύτως αναγνωρίσιμη. Η παλέτα του πλούσια, κινείται από τα σκοτεινά γκρίζα ως τα σχεδόν καθαρά και φωτεινά χρώματα, χωρίς να φοβάται τις αντιθέσεις και τις εντάσεις. Η πινελιά του σαφής και λιτή, σε αντίθεση με τα θέματά του που δημιουργούν εκ του μηδενός κόσμους πολύπλοκους, λυρικούς ή εφιαλτικούς. Με χαρακτήρα άλλοτε ειρωνικό, άλλοτε καταγγελτικό, άλλοτε τρυφερό, και συχνά με καθαρούς συμβολισμούς ή ονειρικές παρασημάνσεις, τα έργα του αποκαλύπτουν την προσωπική και κοινωνική του ευαισθησία. Έναν άνθρωπο που βιώνει την αλλοπρόσαλλη ζωή μας με παιδική αθωότητα και ακούραστο ρομαντισμό.<br />Ο Τάκης Δημόπουλος ίσως αποτυπώνει στη δουλειά του τον σημερινό homo universalis, που ανήκει παντού και πουθενά, που διαλέγεται με το λαβύρινθο του κόσμου και της ύπαρξης, με τρόπο σαρκαστικό και τραγικό ταυτόχρονα. Αναμφισβήτητα μια ενδιαφέρουσα εξπρεσσιονιστική προσέγγιση της σχετικιστικής μεταμοντέρνας εποχής μας, με πνεύμα οικουμενικό, αλλά και με διεισδυτική ουμανιστική ματιά.</div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459243806946609858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 268px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S8MhUW9NysI/AAAAAAAABAY/N-AgpGOINMs/s400/%CE%99%CE%94%CE%95%CE%95%CE%A3+1.33.090.JPG" border="0" />(ιδέες)<br /><br /><div align="justify"></div>----------------------------------------------------------<br /><br /><div align="justify"> </div><div align="justify">(στην επόμενη ανάρτηση σας επιφυλάσσω περισσότερα έργα του, με πρωτότυπη παρουσίαση)</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-2999931277524142747?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-69710688525124448472010-02-24T20:09:00.002+02:002010-02-24T20:29:15.101+02:00σε ρυθμό presto et animato<span style="color:#ffff99;"></span><br /><span style="color:#ffff99;">Να λοιπόν μια καλή αφορμή να βυθιστείς<br />Σ’ αυτόν τον πολτό από πράξεις<br />Και δυσνόητες αποφάσεις<br /><br />Η βαριά λέξη δεν σου αποκαλύπτει εύκολα<br />Το πρόσωπό της μέσα στον καθρέφτη<br />Πολλαπλά είδωλα και δυσοίωνες προβλέψεις<br />Διάστικτες κινήσεις τρυπούν κάθε προσπάθεια<br /><br />Στο μετρό συνάντησα πάλι<br />Μετά από καιρό<br />Το αληθινό πρόσωπο με όλη τη σκληρότητα<br />Και όλη τη συγκίνηση<br /><br />Ήμουν όμορφη στα ωραία μου ρούχα<br />Κι ένα υφασμάτινο λουλούδι στο πέτο<br /><br />Η ταχύτητα είναι κόρη του αγγέλου<br />Εξαφανίζει την απόσταση<br /><br />Το μαυριδερό αγόρι με την ελεεινή φτώχια<br />Στεκόταν όρθιο για ν’ αποφύγει<br />Τα λερωμένα βλέμματα των καθαρών<br /><br />Η μετάνοια είναι ομολογία ενοχής<br />Πώς γίνεται να εξαλείψει το τετελεσμένο;<br /><br />Καθισμένη για λίγο<br />Όσο κρατούσε αυτή η διαδρομή<br />Στην άκρη της αγωνίας<br />Έβλεπα μόνο τις καθημερινές φιγούρες<br />Που περνούν και φεύγουν<br />Χωρίς ντροπή και χωρίς περηφάνια<br /><br />Νομίζω πως μου εμφανίστηκε<br />Σαν άγγελος γερμένος στη βροχή<br />Υγρός και δειλός<br />Χωρίς καμιά πρόθεση<br />Πριν ή μετά την ελευθερία<br /><br />Καμιά μάγισσα δεν θα μπορούσε να έχει<br />Τόσο μυστικά μάτια<br />Όσο αυτή η άδολη αδιαφορία<br /><br />Η αληθινή δυστυχία σε κρατάει τόσο σφιχτά<br />Μέσα στο δέρμα, την κοιλιά, το στόμα<br />Που όλα γίνονται άγνωστα<br /><br />Η μοίρα είναι τραπουλόχαρτα<br />Που τα σκορπίζει ο άνεμος<br />Αυτό συμβαίνει στους ουρανούς<br />Και δεν υπάρχει τρόπος να το μάθεις<br />Κάποιο κολλάει πάνω σου χωρίς αιτία<br /><br />Και υπάρχει μόνο μια πράξη<br />Να φας για να μην πεινάς<br />Ή να ντυθείς για να μην κρυώνεις<br />Ή να κρυφτείς για να μη σε σκοτώσουν<br />Μια τυφλή πράξη<br /><br />Το μίσος γεννιέται από την απώλεια<br />Όπως και η νοσταλγία<br /><br />Η ενοχή είναι μια κυρία<br />Που δεν έμαθε ποτέ να πλέκει<br />Ούτε να ξηλώνει<br />Μια ανεπίδεκτη ζωής κυρία<br /><br />Το μαυριδερό αγόρι<br />Γνωρίζει την αθωότητα της πείνας<br />Γιατί δεν πρόλαβε να διδαχτεί<br /><br />Χάθηκε μέσα στο πλήθος της επόμενης στάσης<br />Εγώ γύρισα σπίτι μου<br /><br />Η ταχύτητα είναι κόρη του αγγέλου<br />Εξαφανίζει την απόσταση</span><br /><br /><br />(από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis?pli=1">arabesque</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6971068852512444847?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-78787796775195367802010-02-16T01:40:00.006+02:002010-02-16T02:06:55.698+02:00ες αύριον<div align="right"><em>σε όλα τα σακάτικα</em></div><div align="right"><em>με όλη μου την περιφρόνηση</em></div><p><br /><br />Υπάρχει πάντα στο πλάι<br />ένα λευκό σκουλήκι<br />που απεργάζεται τα σάλια του<br />με μαεστρία<br />ξέρει την παντοδυναμία του<br />και δεν βιάζεται<br />αντίθετα μ’ εμένα<br />που<br />το στόμα μου άπληστο<br />να ρουφήξει τα πάντα<br />τα μάσησα όλα και τα ‘φτυσα<br />νεκρά κουκούτσια<br />μέσα στο ιλιγγιώδες πέλαγος<br />ο κόσμος γυρίζει<br />μ’ έναν ακατάστατο ρυθμό<br />σαρακοφαγωμένος<br />από εκατοντάδες λευκά σκουλήκια<br />που τον τροχίζουν<br />στις πιο απρόσμενες μεριές<br />να γίνουν γωνίες<br />πάνω τους κόβεται<br />ακόμη κι ο πιο προνοητικός<br />κι εγώ που δοκίμασα το αίμα μου<br />τόσες φορές<br />ξέρω πολύ καλά<br />πόσο εύκολο είναι να γίνουν όλα<br />μια γλυκόπικρη σάλτσα<br />από πίστη κι απελπισία<br />και πώς αυτή πήζει<br />και ξαναγίνεται ένα άγριο ζώο<br />που γραπώνεται από την πρώτη<br />τυχαία πέτρα<br />έρχεται έτσι ο Θεός και σου λέει<br />«άρον τον κράββατόν σου…»<br />έρχεται και το πρώτο λουλούδι της άνοιξης<br />κι οι ανέμελοι φίλοι<br />που ξεχνούν ή δεν ξέρουν<br />τακτοποιείς τα λάφυρα με μια τελευταία γεύση<br />αφήνεις κι έναν υπαινιγμό<br />για τον κρυφό αδελφό<br />η φωτιά σ’ αρπάζει<br />πριν καλά-καλά κλείσεις το συρτάρι<br />και σε ρίχνει μέσα της<br />αδηφάγα φωτιά<br />ο κόσμος περιστρέφεται<br />με ανόμοιους κύκλους<br />προς κάθε κατεύθυνση<br />και ο τοξότης ρίχνει το βέλος του<br />από πολύ παλιά<br />ως εκεί που δεν βλέπεις<br />από την κοιλιά του λευκού φιδιού<br />την ώρα που αναπαύεσαι<br />δίπλα στην πυρά<br />σκεπάζοντας με τρυφερή τέφρα<br />το μωρό που πέθανε πρόωρα<br />όπως το συνηθίζουν τα πιο όμορφα μωρά<br /><br />η επανάληψη δεν είναι ποτέ ίδια<br />και η στιγμή δεν περιμένει<br /><br />ακούω κιόλας το σύριγμα<br />στο κέντρο της ανάσας </p><p>τι θα ζήσει;</p><p></p><p></p><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-7878779677519536780?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-56403728172404175722010-02-14T13:09:00.003+02:002010-02-14T13:15:58.481+02:00έξοδος κινδύνου<span style="color:#ffff99;"></span><br /><span style="color:#ffff99;">Δες πέρα απ’ αυτό το συρματόπλεγμα<br />είναι η άμμος<br />βουβή άμμος<br />σαρκοβόρα πουλιά δεν υπάρχουν εκεί<br />ούτε κάκτοι, ούτε κρυφή πηγή<br />μόνο άμμος ακουμπισμένη στο πουθενά<br />περιμένει το χέρι, το ραβδί ή το φτυάρι<br />ίσως και τίποτα<br />προσπαθώ να την κινήσω<br />μ’ όλες μου τις δυνάμεις<br />στέλνοντας κύματα βλέμματος<br />ή αίματος<br />δεν ξέρω αν θέλει να κινηθεί<br />ούτε αν έχει νόημα αυτή η ερώτηση<br />δυστυχώς όμως τη βλέπω<br />κι αυτό το συρματόπλεγμα<br />δεν μ’ εμποδίζει να βλέπω<br />ή ν’ αναρωτιέμαι<br />ο δεσμοφύλακας έρχεται<br />σφυρίζει απαγορεύεται<br />ξέρω ότι δεν μπορεί να δει<br />-πάντα οι δεσμοφύλακες<br />ήταν τυφλοί για λόγους ευνόητους-<br />αλλά μπορεί να απαγορεύει<br />γιατί είναι ο κύριος της σφυρίχτρας<br />δεν ωφελεί να του την πάρω<br />αφού δεν ξέρω να την χρησιμοποιώ<br />κάνω λοιπόν τα στραβά μάτια<br />παρατηρώντας δήθεν<br />τους συρμάτινους κόμπους<br />μ’ αυτό το φτηνό τρυκ<br />κερδίζω λίγη ακόμη όραση<br />έπειτα όμως<br />πρέπει να προλάβω τους κοιτώνες<br />όλη τη νύχτα ξανασχεδιάζω το σχέδιό μου<br />για να το σβήσω το πρωί<br />πριν το δουν οι πολίτες<br />και τρέξουν με τις φωτογραφικές τους μηχανές<br />να το σκοτώσουν<br />χάνω ίσως έτσι τους συμμάχους μου<br />αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχω συμμάχους<br />γιατί σύμμαχοι υπάρχουν μόνο στη φαντασία μας<br />όλη μέρα συρρράφω κρυφά λέξεις<br />που καταστρώνω το βράδυ<br />ένα αόρατο πέρασμα<br />το πιθανότερο είναι να κάνω λάθος<br />γιατί αυτός ο δρόμος είναι τελείως ελαφρύς<br />ιπτάμενος<br />οπότε κανείς δεν μπορεί να τον ακολουθήσει<br />ούτε εγώ<br />μα είναι ο μόνος τρόπος<br />να ονειρεύομαι τη φυγή μου<br />αφ’ ότου οι δεσμοφύλακες<br />μου απαγόρευσαν να βλέπω<br />απειλώντας με ότι θα με ελευθερώσουν<br />εκεί στη βουβή άμμο<br />κατάλαβα ότι η σφυρίχτρα<br />είναι ο καλύτερος σύμμαχος<br />γιατί ξέρω πότε να κλείνω τ’ αυτιά μου<br />και να συγγράφω φυγές<br /><br />σήμερα πάλι<br />ένα αόρατο πέρασμα<br />σβήνει στην άμμο<br /></span><br /><br />(από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">Arabesque</a> )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-5640372817240417572?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-38305509777279378962010-01-30T18:10:00.006+02:002010-02-01T01:52:05.279+02:00trailer<span style="color:#ffff99;">Όλα αρχίζουν από μια ερώτηση<br />Που απρόσκλητη χτυπάει το παντζούρι<br />Νύχτα βροχής<br />Μονότονα<br /><br />Ποιος κύκλος η γνώση ή η τρέλα;<br /><br />Χωρίς ανάπαυση<br /><br />Ποια πόρτα ανοίγει το αόρατο να φύγει;<br />Και η ποινή πώς κλείνει;<br /><br />Αλλόκοτη φωνή<br />Χρόνος υδράργυρος βαρύς να καμπυλώνει<br /><br />Ασύντακτο ένα τριαντάφυλλο<br />Τα πέταλά του συρράπτει αλλοπρόσαλλα<br />Σε μυρωδιά από αίμα και παιδί.<br /><br />Κι η σύρραξη αρχίζει. Χωρίς εχθρό<br />Εσύ και πρόσωπα της μοίρας<br />Φτιαγμένα από βροχή να στάζουν<br /><br />Από παντού σαν φύλλα…</span><br /><br /><br />(Η συνέχεια <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/pezomorpha">εδώ</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-3830550977727937896?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-77853686790565279382010-01-14T02:18:00.009+02:002010-01-14T02:46:23.554+02:00Διαλεκτικός... λυρισμός<div><br /></div><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S05nTtSt6UI/AAAAAAAAA9Q/PedE4Bg-y_w/s1600-h/%CE%93.+%CE%9A%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82+BMW.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426388189301303618" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/S05nTtSt6UI/AAAAAAAAA9Q/PedE4Bg-y_w/s400/%CE%93.+%CE%9A%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82+BMW.jpg" border="0" /></a>(Γ. Κούρος)<br /><div><div><div><br /><div><div align="justify"><em>«Κι οι ποιητές τι χρειάζονται σ’ έναν μικρόψυχο καιρό;»</em><br /><br />Έχουν περάσει περισσότερα από τριάντα χρόνια, όταν ο Ελύτης έγραφε:<br /><em>«Μπαίνοντας ο 20ος αιώνας στο τελευταίο του τέταρτο, αισθάνομαι άστεγος και περιττός. Όλα είναι κατειλημμένα –ως και τ’ άστρα. Οι άνθρωποι έχουν απαλλαγεί από κάθε παιδεία, όπως στην εποχή του Τζέγκις Χαν, και δεν ερωτεύονται ούτε κατ’ ιδέαν.»<br /></em>Αν έτσι αισθανόταν ο ποιητής τη δεκαετία του ’70, μπορούμε να φανταστούμε πόσο «άστεγος και περιττός» νιώθει ο σημερινός ποιητής. Τόσο ώστε κάποιοι να μιλούν ακόμη και για το τέλος της Ποίησης. Μεταξύ αυτών και άνθρωποι που σέβομαι βαθύτατα, όπως ο ποιητής Βύρων Λεοντάρης. Σε ένα δοκίμιό του αναρωτιέται: <em>«Ποια είναι λοιπόν η ηλικία της ποίησης σήμερα; Η ποίηση δεν υπήρξε από πάντα. Δεν υπήρξε για πάντα. Υπήρξε από κάποτε και κάποτε θα τελειώσει. Όσο για σήμερα η ποίηση λιγοστεύει.»<br /></em>Πνέει τα λοίσθια λοιπόν η ποίηση; Ίσως και να είναι έτσι.<br />Θα επιχειρήσω ωστόσο μια μικρή, κατά μία μόνο λέξη, παραλλαγή στα λόγια του Λεοντάρη, που φωτίζει –ή σκιάζει- διαφορετικά το ερώτημα:<br />«Ποια είναι λοιπόν η ηλικία του <em>ανθρώπου</em> σήμερα; Ο <em>άνθρωπος</em> δεν υπήρξε από πάντα. Δεν υπήρξε για πάντα. Υπήρξε από κάποτε και κάποτε θα τελειώσει. Όσο για σήμερα ο <em>άνθρωπος</em> λιγοστεύει». Να κάτι στο οποίο θα συμφωνήσουμε φοβάμαι όλοι.<br />.................<br /><br /></div><div align="justify">(η συνέχεια <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/semeioseis-1">εδώ</a>)</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><br /> </div><div align="justify"></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-7785368679056527938?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-66498669323485399672010-01-07T16:45:00.007+02:002010-01-07T17:17:51.466+02:00"Έγραφε με ματωμένα χέρια"<div align="justify">Ας κάνουμε λοιπόν κάτι σαν μίνι συλλογικό αφιέρωμα! </div><div align="justify"> </div><div align="justify">....................................</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Με αφορμή τις αναρτήσεις της<a href="http://anemomylos2.blogspot.com/2010/01/blog-post.html"> Γριστρούλας</a>, και του<a href="http://anasa2.blogspot.com/2010/01/blog-post_07.html"> Γιώργου</a>, έκανα μια βόλτα στο διαδίκτυο για αναφορές στον <span style="color:#ffffcc;"><strong>Άρη Αλεξάνδρου.</strong></span> Βρήκα μια συνέντευξη της γυναίκας του Καίτης Δρόσου, με αφορμή την επανέκδοση του <strong><span style="color:#ffffcc;">"Κιβωτίου"</span></strong> στα γαλλικά. Μου άρεσε, και ιδού:</div><div align="justify"> </div><div align="justify">...................................</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><em>«Θυμάμαι ότι έγραφε και τα χέρια του ήταν ματωμένα. Εγραφε τα βράδια μετά τη δουλειά. Στο τελευταίο κεφάλαιο είχε πυρετό».</em></div><div align="justify">Η Καίτη Δρόσου γυρνάει πίσω στα δύσκολα χρόνια του Παρισιού, τότε που ολοκληρώθηκε το «Κιβώτιο». Μιλάει με ψυχραιμία και ειλικρίνεια, που με φέρνει σε αμηχανία. Η ίδια έκανε την καθαρίστρια και ο Αλεξάνδρου το «garcon». Ενα είδος ανθρώπου για όλες τις βαριές δουλειές. Παραπονέθηκε ποτέ; <em>«Ποτέ. Αυτό είναι σλάβικο. Οι Ρώσοι πεθαίνουν χωρίς να βγάλουν λέξη. Μιλιά».</em></div><div align="justify">Εφυγαν από την Αθήνα λίγο μετά τη χούντα. Ο άνθρωπος που είχε γνωρίσει, όπως γράφει και η Λίζυ Τσιριμώκου, «την αμείλικτη καταδίωξη από το κράτος της Δεξιάς, το ανάθεμα και την κατασυκοφάντηση από την επίσημη Αριστερά», ζει στο Παρίσι μέσα στην πιο απόλυτη μοναξιά.Μα το Παρίσι ήταν τότε γεμάτο Ελληνες πολιτικούς εξόριστους. <em>«Δεν θυμάμαι να ήρθε κανείς να μας βρει. Ετσι όπως ζούσαμε με τον Αρη έπρεπε ο άλλος να 'ρθει. Μας είχε μείνει από τα χρόνια του διωγμού, που ήταν, άλλωστε, όλη μας η ζωή. Εάν είχες κάνει εξορία και έβλεπες ανθρώπους στο δρόμο, έπρεπε αυτοί να σου μιλήσουν πρώτοι. Γιατί δεν ήξερες αν σε ακολουθεί χαφιές. Επειτα, όλοι οι Ελληνες του Παρισιού έκαναν πολιτική. Επρεπε να δώσουμε γην και ύδωρ στον Κολιγιάννη. Δεν θέλαμε, είχαμε πάρει αποστάσεις από το κόμμα. Να κάνουμε τι; Να κατεβαίνουμε τα μπουλβάρ με τις ελληνικές σημαίες; Τον Γάλλο, άλλωστε, δεν τον εκπλήσσεις με τίποτα».</em></div><div align="justify">-Δεν τον πόναγε τον Αρη Αλεξάνδρου η χούντα; <em>«Αφάνταστα. Μα με τι άλλο πέρα από την πολιτική ασχολήθηκε ο Αρης σε όλη του τη ζωή; Ολο του το έργο είναι πολιτικό. Αλλά από ένα σημείο και ύστερα δεν ξαναδιάβασε ούτε εφημερίδα. Ούτε στη Γαλλία. Εγώ έπαιρνα τη "Μοντ". Ούτε που την κοίταγε. "Εγώ αυτό που θέλω θα το δω ξαφνικά μπροστά μου πρωτοσέλιδο. ΕΠΕΣΕ Η ΧΟΥΝΤΑ", μου έλεγε. Στην Ελλάδα ούτε για καλοκαίρι δεν ξανάρθαμε. Οταν έπεσε η χούντα ήρθαμε το 1976 και κάναμε διακοπές με τον Ρίτσο στη Σάμο και μετά ξαναφύγαμε».</em></div><div align="justify">Ο Αρης Αλεξάνδρου πέθανε στο Παρίσι τον Ιούλιο του 1978 στα 56 του χρόνια. Το «Κιβώτιο» είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα από τον «Κέδρο» το 1975, αμέσως μετά την πτώση της χούντας. Στη Γαλλία είχε κυκλοφορήσει λίγο πριν από το θάνατό του.«Λίγες μέρες πριν πεθάνει το είχε δει στη βιτρίνα του Γκαλιμάρ και του είχαν στείλει και λίγα αντίτυπα», θυμάται η Καίτη Δρόσου. <em>«Η πρώτη γαλλική κριτική δημοσιεύτηκε τη μέρα της κηδείας του. Ο Αρης έφυγε χωρίς να καταλάβει τίποτα από την απήχηση που θα είχε το "Κιβώτιο". Αλλά και για την τύχη του στην Ελλάδα δεν είχε καλύτερη γνώμη. Μέχρι να μας πει η κυρία Κρανάκη ότι έχει κάνει αίσθηση, ο Αρης νόμιζε ότι είχε πάει πάτο».</em></div><div align="justify">Είχε αρχίσει να το γράφει στην Ελλάδα, το 1966. Οταν ο Αρης Αλεξάνδρου και η Καίτη Δρόσου έφυγαν για το Παρίσι δεν πήραν μαζί τους τα πρώτα χειρόγραφα. Οταν το ξανάπιασε μετά από περίπου τέσσερα χρόνια ο Γιάννης Ρίτσος εξεπλάγη που μπόρεσε να ξαναβρεί το ίδιο στιλ, τον ίδιο τόνο.</div><div align="justify">Ενα γράμμα του Ρίτσου με ημερομηνία αποστολής 19 Οκτωβρίου 1972, Σάμος, κλείνει την καινούργια γαλλική έκδοση του «Κιβωτίου».Μεταφράζω από τα γαλλικά.</div><div align="justify"><em>«(...) Σχετικά τώρα με το "Κιβώτιο", α, αγαπητέ μου Αρη, τι εξαιρετικό μυθιστόρημα. Οσο πιο πολύ προχωράει τόσο περισσότερο απελευθερώνεται από "ορισμένες δυστυχείς ιστορικές εμπειρίες" και εισέρχεται στο παγκόσμιο πεδίο του καθολικού ανικανοποίητου όλων για όλα, σ' αυτό το βαθύ και για πάντα ανεξερεύνητο πεδίο της "αποτυχίας ζωής και δημιουργίας"...».</em></div><div align="justify">Το «Κιβώτιο», αυτό το «αντι-έπος της δογματικής αριστεράς, αποστασιοποιημένο από τα ανδραγαθήματα, τα ηχηρά συνθήματα, τους γενναίους αγωνιστές με τα λάβαρα και τα φυσεκλίκια», όπως γράφει η Λίζυ Τσιριμώκου, ανήκει σήμερα στις πρώτες πρώτες θέσεις του κανόνα της ελληνικής λογοτεχνίας. Και, το σημαντικότερο ίσως, έρχεται συνέχεια σε επαφή με νέους αναγνώστες. Η Καίτη Δρόσου θυμάται τη Νανά Καλιανέση του «Κέδρου» να της λέει<em>: «Ξέρεις ότι έχω δύο μεγάλες επιτυχίες, τον Βάρναλη και τον Ρίτσο. Αλλά βιβλίο που να πουλάει κάθε μέρα, κάθε μέρα σαν το "Κιβώτιο", δεν έχω».</em></div><div align="justify"><br />ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/05/2003</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6649866932348539967?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-4134132980952101972010-01-04T16:50:00.007+02:002010-01-04T17:25:51.798+02:00Να αγαπήσουμε αυτούς που αγαπάμε!<div align="justify">Μετά από ένα άγριο κρυολόγημα που με κρεβάτωσε πρωτοχρονιάτικα, αποφάσισα να κόψω κι εγώ την πίτα του μπλογκ, έτσι για το καλό. Και το φλουρί έπεσε στον… <span style="color:#ffffcc;">Διονύση Σαββόπουλο!</span> Αυτόν τον ιδιοφυή έφηβο, που μέσα από τα μυωπικά του γυαλιά κατάφερνε πάντα να βλέπει αρκετές δεκαετίες μπροστά, και που είχαμε την μεγάλη τύχη να είμαστε σύγχρονοί του. Ο Δ.Σ. είναι από τους σημαντικότερους δημιουργούς της εποχής που κλείνει, και αν και ο ίδιος πάντα δήλωνε σεμνά τραγουδοποιός, στην πραγματικότητα είναι μεγάλος ποιητής και σπουδαίος συνθέτης ταυτόχρονα. Την εμβέλεια, την διεισδυτικότητα, την ποιότητα και την αξία του έργου του θα τα συνειδητοποιήσουμε όταν θα έχει φύγει –ως είθισται. Μέχρι τότε, και ενώ τον έχουμε ακόμη κοντά μας, ας επωφελούμαστε από τις πάντα οξύνοες επισημάνσεις του. Αντί άλλων ευχών επιλέγω τα πιο «ζουμερά» σημεία από τη συνέντευξη που έδωσε στην Κάλλια Αναγνωστάκη (για την Realnews)<br /><br /><br /><em>-Σας πάει η σημερινή εποχή;<br />Αυτός ο κόσμος δεν είναι ο δικός μου. Με παραξενεύει, με αγχώνει έτσι όπως λειτουργεί. Με την τεχνολογία νιώθω νεάντερταλ. Όμως με γοητεύουν τα παιδιά, εκεί ανάμεσα στα 15 και τα 25, που ζουν αυτό το μαγικό ταξίδι. Το χυμώδες του χαρακτήρα τους. Η πρώτη γενιά που στερείται την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. <strong><span style="font-size:130%;">Στα σίξτις μάς λείπανε πολλά και δεν μας έλειπε τίποτα.</span> </strong>Είχες την εντύπωση πως τα πάντα μπορούν να ειπωθούν και τα πάντα μπορούν να γίνουν. Το άκουγες ακόμα και στο σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας του Χέντριξ. <strong><span style="font-size:130%;">Σήμερα έχουμε τα πάντα και μας λείπουν όλα. Ζούμε την εποχή της απελπισίας διότι έχουμε έλλειψη νοήματος.</span></strong> Η πολιτική έχει γίνει θεραπαινίδα της οικονομίας. Αφηρημένες έννοιες, οι οθόνες, τα κουμπιά, το πάρε-δώσε του χρήματος έχουν καπελώσει κάθε έννοια κοινωνικής συνάφειας. Σηκώνουμε πανό διαμαρτυρίας χωρίς πολιτική πρόταση. Μέχρι ν’ αλλάξει αυτή η αφύσικη και νοσηρή κατάσταση, δεν θα ’μαστε πολύ καλά...<br /><br />-Τι προτείνετε;<br />Παλιά, οι διάφορες ελίτ που υπήρχαν στην Ελλάδα συμμάζευαν τα πράγματα, αν και τον πολύ κόσμο τον είχαν παρατημένο στην εκκλησία και στα κόμματα. Το ’81, με το ΠαΣοΚ, απέκτησαν πρόσβαση στην εξουσία και οι «απόκληροι», που ήταν λυτρωτικό για τον τόπο. Μόνο που αυτός ο<br />κόσμος ήταν ανεκπαίδευτος, με αποτέλεσμα έναν ομιχλώδη προοδευτισμό για πάρα πολλά χρόνια. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι ομάδες «ελίτ» που να είναι μαζί με τον πολύ κόσμο. Σ’ αυτούς και στην ευαισθησία τους στηρίζω τις ελπίδες μου. </em><em><strong><span style="font-size:130%;">Σήμερα, όποιος έχει να πει κάτι το απευθύνει σε κυψέλες συγκίνησης, σε πυρήνες, σε ομάδες στο διαδίκτυο... </span><br /></strong><br />-Τι εύχεστε για το 2010;<br /><span style="font-size:130%;"><strong>Να προσέξουμε το σπίτι μας, τον πλανήτη. Nα αγαπήσουμε αυτούς που αγαπάμε. Δεν αρκεί να αγαπάς. Πρέπει να έχεις συνείδηση αυτού του πράγματος.</strong><br /></span></em><br />(Οι υπογραμμίσεις δικές μου)<br /><br /><br /><strong>ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!</strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-413413298095210197?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-90927206488310729092010-01-02T14:10:00.009+02:002010-01-03T11:41:53.943+02:00Μετράω κατακόρυφα<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sz86aXhcBjI/AAAAAAAAA8o/_exY_5thj0E/s1600-h/P9140033.jpg"></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sz86Lp-S7KI/AAAAAAAAA8g/mP-JPmlc3A4/s1600-h/P9140030.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422116448297479330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sz86Lp-S7KI/AAAAAAAAA8g/mP-JPmlc3A4/s320/P9140030.jpg" border="0" /></a> <div><div><div><span style="color:#ffff99;"></span> </div><div><span style="color:#ffff99;">Άγρια χτυπήματα του τακουνιού στο ξύλο<br />Συστρέφονταν ο χρόνος της<br />Αδιαπραγμάτευτος<br />Γύρω από άξονα αόρατο αφρίζοντας<br />Ασφυκτικός απ’ την πολλή ανάσα<br />Όχι σαν όλους τους χορούς<br />Όλο κρυφά μαχαίρια τούτος<br />Μα κρύβονταν τα αίματα<br />Στο πορφυρό φουστάνι</span></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>(από <em><a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/xera-trophe">Ξηρά τροφή</a></em>)</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><br /><div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-9092720648831072909?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-60474593602211417432009-12-31T18:20:00.003+02:002009-12-31T18:29:31.065+02:00Μετράω πλάγια<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SzzRAj29EcI/AAAAAAAAA8I/TlLGkZONb3Q/s1600-h/%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1+-+%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B9%CF%84%CE%B9.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421437859003175362" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SzzRAj29EcI/AAAAAAAAA8I/TlLGkZONb3Q/s320/%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1+-+%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B9%CF%84%CE%B9.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><span style="color:#ffff99;">Περνούσαν τα έτη σαν βουνά<br />Αργά παρήλαυναν εμπρός μας<br />Κι εμείς θυμάμαι τα κοιτούσαμε<br />Χειροκροτώντας τις πρωτοχρονιές<br />Με θαυμασμό ή ίσως από φόβο<br />Όμως εκείνα αδιαφορούσαν<br />Με το δίκιο τους<br />Γιατί αυτά ήταν τα έτη<br />Κι εμείς οι άνθρωποι</span></div><br />(από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/xera-trophe">Ξηρά τροφή</a>) </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6047459360221141743?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-45792014318273459442009-12-30T19:54:00.006+02:002010-01-30T18:17:09.954+02:00Μετράω ανάποδα<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Szui4KcVKcI/AAAAAAAAA8A/hQ8xKL_u_yw/s1600-h/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF+%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CF%89%CE%BC%CE%BD..jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421105662230079938" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 254px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Szui4KcVKcI/AAAAAAAAA8A/hQ8xKL_u_yw/s320/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF+%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CF%89%CE%BC%CE%BD..jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SzuiFXwJwdI/AAAAAAAAA74/ca1-h0Mjn9I/s1600-h/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%BF+%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CF%89%CE%BC%CE%BD..jpg"></a><br /><br /><div align="center"><span style="color:#ffff99;">Σπιθαμή προς σπιθαμή<br />τις νύχτες σκάβοντας<br />κατάκοπη σκαπάνη<br />ένα κομμάτι πάπυρο<br />διέσωσα αμετάφραστο<br />και λίγη σκόνη…</span><br /><br /><br />(απόσπασμα από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/pezomorpha">εδώ </a>)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4579201431827345944?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-48309391357363476402009-12-29T12:57:00.004+02:002009-12-29T13:03:10.233+02:00CausaΓια τέσσερις ανθρώπους συνταιριάζω αυτές τις λέξεις,<br />Κάποιοι άλλοι ίσως τυχαία τις ακούσουν,<br />Ω κόσμε, πόσο θλίβομαι για σένα,<br />Που αυτούς τους τέσσερις ανθρώπους δε γνωρίζεις.<br /><br /><em><span style="color:#ffffcc;"><strong>Έζρα Πάουντ,</strong></span> Lustra, μετ. Τάκης Μενδράκος</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4830939135736347640?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-46275738915839108882009-12-21T00:34:00.004+02:002009-12-21T00:48:18.286+02:00Dragoste σε κόκκινο κομμένο.<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sy6of_3WM4I/AAAAAAAAA7k/xaF1flAEwWY/s1600-h/Karol+Marine+935_intertwined_LG.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417452669446271874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 398px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sy6of_3WM4I/AAAAAAAAA7k/xaF1flAEwWY/s400/Karol+Marine+935_intertwined_LG.jpg" border="0" /></a> (Karol Marine)<br /><div align="right"><br /><em>Στη Βιολέτα<br /></em></div><br /><div align="justify"><span style="color:#ffff99;">Είδες λοιπόν πώς έγινε; Εκεί, στις άγριες βαλανιδιές, που αδημονούσες πώς και πώς να σκαρφαλώσεις, άρχισαν όλα. Εκεί ακόνισες τα δοντάκια σου –ένας λυπημένος σκίουρος με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια- γιατί το γάλα λιγοστό. Τον θυμάσαι δεν τον θυμάσαι το μαστό της μάννας σου καθώς άστραφτε, και τέτοιο λευκό δεν ξαναβρήκες. Ήταν όμως η σκυφτή αγάπη της γιαγιάς σου που σου έμαθε την καμπύλη. Κι η πλεξούδα σου κρατάει ακόμη μνήμη. Βλέπω τα κλαδιά και τα τρεχάματα πλεγμένα σφιχτά να μην τα χάσεις, καθώς τινάζεις ατίθασα το κεφάλι. Σαν το πουλάρι δεμένο απ’ το σχοινί, που είχατε στην αυλή. Πόσες φορές βρέθηκες στη θέση του. Μετά. Πρώτα στο ίδρυμα, που ήταν έξω ο ουρανός, και μέσα το σκάψιμο. Κι αν δεν σήκωνες το κεφάλι να κοιτάξεις έστω, ήταν γιατί είχες μάθει την καμπύλη της προσήλωσης στο κρυφό κόκκινο. Από τότε. Που διδάχτηκες το μανιχαϊσμό και το ζάρι (μαύρο – κόκκινο) από πρώτο χέρι. Έπειτα παντρεύτηκες. Με τις ευλογίες του Τσαουσέσκου και τη φτώχια προσκέφαλο. Έκανες το παιδί σου, και ήρθε η ώρα να διπλωθείς στον κύκλο σου. Έκοψες με τα δόντια τον ομφάλιο λώρο του, όπως είχες κόψει τότε τον δικό σου. Γιατί η ζωή πρέπει να ζήσει. Δυο πόνοι. Δυο δαγκωνιές η μια πάνω στην άλλη. Σε οδήγησαν στο κέντρο του αίματος. Το είδες ν’ αναβλύζει καυτό απ’ την κοιλιά σου. Έκτοτε όλα ήταν δυνατά. Είχαν το πλάτος των χεριών σου. Η ξενιτιά, η μοναξιά, ο επιούσιος. Σημαία πάντα στο κατάρτι τα ολόμαυρα μαλλιά σου. Πλεγμένα ή ξέπλεκα ανάλογα τον άνεμο. Μα εκείνο το σκοινί παραφυλάει. Κρέμεται απ’ το πόδι σου κομμένο. Kαι σκάλωσε σ’ αυτόν τον ξένο άντρα. Απ’ την Περσία μαγικό χαλί ονειρεύτηκες μια νύχτα τον πατέρα σου, που κάθε χρόνο ξεχνάει τα γενέθλιά σου. Κι ανέβηκες στο παραμύθι. Δεμένη πάλι τώρα από το πόδι στριφογυρίζεις στη μικρή αυλή κλωτσώντας, κι η χαίτη σου αστράφτει μαύρο. Το ξέρω. Πάλι με δαγκωνιές θα κόψεις το σχοινί. Πάλι θα βουτηχτείς στο κόκκινο. Μα τούτη τη φορά δεν θα πονέσεις. Γιατί έχεις δέσει κάβο το γέλιο της κορούλας σου, που τη φωνάζεις με πείσμα Εσμεράλδα, για ν’ ακούει αγάπη (ή πιο ψιθυριστά στον ύπνο: dragoste).<br /></span><br /></div><div align="justify">(από <em>"<a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/sto-metaichmio">στο μεταίχμιο</a>")</em></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4627573891583910888?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-28923081331498129102009-12-12T14:11:00.010+02:002009-12-12T14:41:16.840+02:00Μυγοπαγίδα της Αφροδίτης<a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SyOI0Fc_dtI/AAAAAAAAA68/IfFsCRuXzaY/s1600-h/_MG_7616.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414321605427820242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 313px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SyOI0Fc_dtI/AAAAAAAAA68/IfFsCRuXzaY/s400/_MG_7616.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Είδα την παράσταση “Venus flytrap”, που ξαναπαίζεται αυτόν τον καιρό –πρωτανέβηκε το καλοκαίρι- από τον Θεατρικό Όμιλο Σχεδία, στο Γκάζι. Η παράσταση δανείζεται τον βασικό μύθο από το έργο «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» του Τένεσσυ Ουίλιαμς, αλλά τον «μεταγλωττίζει» μέσα από τους σκληρούς ή σπαρακτικούς διαλόγους και μονολόγους των ηρώων. Επικεντρώνοντας στο καταλυτικό πρόσωπο της Κάθριν, και στη σχέση θύτη-θύματος μέσα στο ψυχιατρείο όπου έχει οδηγηθεί για να «θεραπευτεί», επεκτείνεται σε όλες τις σχέσεις εξουσίας, αλληλοεξόντωσης και αυτοκαταστροφής, που αναπτύσσονται μεταξύ των προσώπων εντός ή εκτός των τειχών. </div><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414321883267439202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SyOJEQfHmmI/AAAAAAAAA7E/g7N5Jo5i00s/s400/_MG_7527.jpg" border="0" /> <div align="justify">Ο λόγος στα όρια της ποίησης, εξαιρετικά δυνατός και με πολλές αναγνώσεις, βαδίζει συνεχώς στην άκρη του γκρεμού -ή ίσως και στα βάθη του- γιατί κανείς δεν έχει τίποτα πια να χάσει ή να κερδίσει. Και φτάνει στο λυσιμελές όριο του ανθρώπου. Στο απάνθρωπο. Οι ήρωες τελούν υπό διαρκή τρόμο (σωματικό και ψυχικό), εγκλωβισμένοι στην παγίδα της ταυτόχρονης δύναμης και αδυναμίας τους. Νομίζω ότι ο τίτλος –«μυγοπαγίδα της Αφροδίτης»- συνοψίζει την προβληματική του έργου. </div><div></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414322655434341138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SyOJxNCDexI/AAAAAAAAA7U/7t9f_S8bhLM/s400/_MG_7464.jpg" border="0" /> <div></div><div align="justify">Είναι μια παράσταση που σε αρπάζει απ’ το στομάχι, και δεν σ’ αφήνει ούτε μια στιγμή να της ξεφύγεις. Εκτός από το κείμενο, εξαιρετικές είναι και οι ερμηνείες. Οι μονόλογοι της Κάθριν, της αδελφής Ευτυχίας και του Σεμπάστιαν κυριολεκτικά αδυσώπητοι. Το σκηνικό, λιτό και λειτουργικό, όπως το συνηθίζει η «Σχεδία», δεν κλέβει την παράσταση, την υπηρετεί μόνο δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Η σκηνή έναρξης στο δρόμο και η μετατροπή ενός ημιυπαίθριου γκαράζ σε θέατρο που λειτουργεί με ανοιχτές πόρτες και με ελεύθερη είσοδο και έξοδο του κοινού, κάνει τον θεατή χωρίς να το καταλαβαίνει μέτοχο της δράσης, και παίζει με τη σχέση εσωτερικού-εξωτερικού, εντείνοντας υποσυνείδητα το ερώτημα του εγκλεισμού. Ο πιανίστας–συνθέτης, που παίζει ζωντανά στη σκηνή, συντελεί στο να νιώθεις ότι παρευρίσκεσαι σε μια αυτοσχέδια εξομολογητική έκρηξη απελπισίας. </div><div></div><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414322204877170834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SyOJW-k2qJI/AAAAAAAAA7M/jqiS7OFniQ0/s400/_MG_3585.jpg" border="0" /></div><div align="justify">Συνολικά μια παράσταση που δεν διστάζει να πειραματιστεί με «ανοίκεια» μέσα σε όλα τα επίπεδα, και να επιτύχει, χωρίς λεφτά, «κονέ» και επιχορηγήσεις, με μοναδικά όπλα το πάθος, το ταλέντο -ίσως και την ίδια την απόγνωση- όλων των συντελεστών ένα αποτέλεσμα που κερδίζει το στοίχημα.<br />Το έργο δεν είναι εύκολο, δεν είναι εύπεπτο. Είναι έργο Τέχνης.<br />Αξίζει να το δείτε.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><div></div><div></div><div align="justify">Παίζεται σήμερα, και θα παιχτεί για τρεις μόνο ακόμη παραστάσεις: 17,18,19/12/2009, Βουτάδων 36, (στάση μετρό Κεραμεικός), ώρα 10:00μ.μ., είσοδος ελεύθερη. Πληροφορίες στο τηλέφωνο: 210 3477448 /</div><div><br /></div><div></div><div>ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ</div><div>Κείμενο: Τζίνα Αποστολοπούλου - Βασίλης Κανελλόπουλος</div><div>Σκηνοθεσία: Βασίλης Κανελλόπουλος</div><div>Σκηνικά – Κοστούμια: Οδυσσέας Καψάλως</div><div>Μουσική: Rodrigo Melo</div><div>Παίζουν οι: Μαρίνα Νατιώτη, Κώστας Γεραντώνης, Τζίνα Αποστολοπούλου, Χαίκ Καζαρτζιάν, Όλγα Τσίρκα, Μαργαρίτα Παππά, Κατερίνα Βασιλάκη, Rodrigo Melo, Κωνσταντίνα Σαράντη, Εύα Μπόγρη.</div><div></div><div>ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ</div><div> </div><div> </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Διαβάστε περισσότερα:</div><div></div><div><a href="http://sxediaschedia.blogspot.com/2009/07/venus-flytrap.html">http://sxediaschedia.blogspot.com/2009/07/venus-flytrap.html</a></div><div></div><div><a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=108093">http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=108093</a></div><div></div><div><a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=71645">http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=71645</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-2892308133149812910?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-47531596047357810572009-12-06T10:49:00.000+02:002009-12-06T10:54:00.349+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sxtw1acYMtI/AAAAAAAAA60/WqfkA-uebvE/s1600-h/PC060658.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412043440149508818" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sxtw1acYMtI/AAAAAAAAA60/WqfkA-uebvE/s400/PC060658.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4753159604735781057?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-74817515835838253022009-11-25T19:44:00.006+02:002009-12-20T18:10:38.620+02:00Σκέφτομαι και γράφω<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sw12uzPAxtI/AAAAAAAAA6s/r_bRE_ngAC0/s1600/P7180414.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408109273941067474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sw12uzPAxtI/AAAAAAAAA6s/r_bRE_ngAC0/s400/P7180414.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sw12d_agbgI/AAAAAAAAA6k/JaAKRrJu-WQ/s1600/P7180414.jpg"></a><br /><div><span style="color:#ffff99;">Κατά τον πόλεμό του ο καθείς<br />Φτιάχνει το μνήμα του<br /><br />------------------<br /><br />Αρκετά κυνηγήσαμε ανεμόμυλους.<br />Ήρθε ο καιρός<br />να πολεμήσουμε ανέμους.<br /><br />------------------<br /><br />Οι άνθρωποι κάνουν παιδιά,<br />για να δανείζονται τα όνειρά τους,<br />όταν τελειώνουν τα δικά τους.<br /><br />-ενίοτε τα κλέβουν κιόλας.<br /><br />------------------<br /><br /><em>Καντιανός σύνθετος συνθετικός συλλογισμός</em><br /><br />Ένα θέλω είναι πάντα μια αλήθεια.<br />Ένα ψέμα είναι πάντα ένα θέλω.<br />Άρα<br />Ένα ψέμα είναι πάντα μια αλήθεια.<br /><br />------------------<br /><br />Στην τέχνη όπως και στο έγκλημα<br />το αποτέλεσμα μετράει, όχι η επιθυμία.<br /><br />------------------<br /><br />Συνήθως οι άνθρωποι δεν διακρίνουν τη βλακεία από την αρετή.<br />Κι αυτό είναι μεγάλο λάθος.<br />Ενώ αντίθετα διακρίνουν την αρετή από την ομορφιά.<br />Κι αυτό είναι επίσης μεγάλο λάθος.<br /><br />-γενικώς οι άνθρωποι κάνουν μεγάλα λάθη.<br /><br />-------------------<br /><br /></span><span style="color:#ffff99;"><em>Στην Μήδεια με αγάπη<br /></em><br />Όταν το πάθος υπερβαίνει το ένστικτο<br />Ο άνθρωπος υπερβαίνει το ζώο.<br /></span><br /><br />(από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/lakonika">Quinta essentia</a>)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-7481751583583825302?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-4711809952439568662009-11-16T12:31:00.003+02:002009-11-16T17:38:56.128+02:00Ζυγιάσου<span style="color:#ffff99;">Μ’ εφτάψυχες πληγές μη παραβγείς. Θα σε σαπίσουν.<br /><br />Σ’ ετοιμοθάνατο σκυλί δώσε νερό<br />με οδοιπόρο πιες κρασί τη μάννα του να συγχωρέσεις<br />χωρίς ελπίδα χορτασμού μ’ αίμα μουριάς πλύνε τα χέρια<br />Έπειτα γύρισε στον ίδιο τόπο που σ’ αρνήθηκε<br />να ορκιστείς το όχι<br /><br />Τρεις εκκλησιές προσκύνησες<br />κι οι τρεις σου πέταξαν τον οβολό στα μούτρα<br />μη περιμένεις αρετή<br />παίξ’ το μονά-ζυγά δικά σου<br />έτσι κι αλλιώς<br />η ιστορία σβήνει, δεν γράφει πια τραγούδια<br />χάσου<br />στα πανηγύρια της γυφτιάς<br />μικρός τελάλης άστρων<br />ο ουρανός θα σε γνωρίσει<br /><br />Δεν χόρτασε η λύπη μου ζητάει<br />και δεν χωράει μοιρασιά<br />τόσα εσύ τόσα ο θάνατος<br />τ’ όνειρο που χτυπήθηκε στην άσφαλτο<br />μη ζητάς<br />να ταριχεύσεις<br />ημέρεψε την προσευχή<br />γύρνα το πρόσωπο<br />δεν έχει η λύπη μπέσα<br />Άγια Μαρίνα φύλαγε –αυτό μονάχα-<br />ένα σπιτάκι ξύλινο<br />και μια ευχούλα χόρτο<br /><br />Πάνω στη θάλασσα<br />τα χελιδόνια γράφουν σύνθημα<br />πώς να διαβάσω;<br />τα βλέφαρά μου πεταλούδες<br />πολύχρωμες χρυσές<br />και μια μικρούλα θλίψη μπλε<br />να παίζει όλο τριγύρω<br /><br />Ζυγιάσου<br />το ένα χέρι πάνω απ’ τη γιορτή<br />το άλλο πάνω απ’ το βόμβο των δακρύων<br />πίσω το παραμύθι ανέγγιχτο από τ’ άδικο<br />εμπρός του γιασεμιού η σιγή ανεβαίνει<br />Ακολούθησε<br />μη βλέπεις κάτω<br />το πλακόστρωτο γεμάτο ανθρώπους<br />κοιτάζουν τα παπούτσια τους προσηλωμένοι<br />τα πόδια τους κρατούν σφιχτά δεμένα στο κορμί τους<br />μη ξαφνικά αποστατήσουν<br />από μια έκρηξη ντροπής<br />Συνέχισε<br />ο ίλιγγος δεν σου ταιριάζει<br />ούτε η μετάνοια<br />η Παναγία δεν ξεχνάει ποτέ<br />κρατά λογαριασμό<br />θυσία – ικεσία<br />θυσία – ικεσία<br />Πέτα το βάρος<br />η ευωδία δικαιώνει<br /><br />Ζυγιάσου<br />πάνω στ’ αόρατο σχοινί<br />όρθια γλυκάνησος<br />παιδιά της επαρχίας<br />τον ήλιο παίζουν τόμπολα<br />γλιστράνε στο μαχαίρι<br />Τάξου </span><br /><span style="color:#ffff99;">στη λαμπερή στιγμή<br />-ποιος είπε πως πάτησαν το φεγγάρι;<br />το φέγγος δεν πατιέται-<br />Γράψε<br />αγριοστάφυλο πάνω στη θάλασσα<br />και φύγε χελιδόνι.<br /><br />Φύγε!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-471180995243956866?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-62493374822483365792009-11-07T11:50:00.003+02:002009-11-07T12:19:24.032+02:00ο ελάχιστος κήπος<div align="justify">Από τη στήλη "αλιεύοντας", που έχει μείνει καιρό σιωπηλή, έχω σήμερα να σας συστήσω μια ποιήτρια που με χαρά ανακάλυψα. Η <span style="color:#ffff99;"><strong>Γιάννα Μπούκοβα,</strong></span> γεννημένη στη Βουλγαρία και εγκατεστημένη στην Ελλάδα, έχει έναν λόγο σαν νυστέρι. Ευθύβολο και κοφτερό, που πιάνει βάθος. Στην Ελλάδα έχει εκδοθεί η ποιητική της συλλογή <em>"Ο ελάχιστος κήπος",</em> από τις εκδόσεις Ίκαρος. Χαρείτε δύο ποιήματά της, σαν δείγμα γραφής, και αναζητείστε τα υπόλοιπα. Πιστεύω πως αξίζει τον κόπο.</div><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>Ο ποιητής ολόκληρος στα λευκά</em></strong><br /><br /><em>Ένα πρωί ο ποιητής φόρεσε το άσπρο του σακάκι, έβαλε το άσπρο<br />του καπέλο, έσφιξε τα λουριά στα δύο άσπρα σκυλιά του και βγήκε<br />στο δρόμο. Και στο περίπτερο, ενώ έπαιρνε τα ρέστα απ΄τα τσιγάρα<br />ξαφνικά – σ΄ αγαπώ, είπε. Κάτι που πείραξε πολύ εκείνον που<br />πουλούσε τα τσιγάρα. Του έθιξε την ανδρική του τιμή, την εθνική<br />του υπόληψη και όλο του το σόι γενεές δεκατέσσερις. Κι ό,τι ήταν<br />έτοιμος να πεταχτεί επάνω για να βάλει τα πράγματα στη θέση<br />τους, είδε τον ποιητή να προσπερνάει, με ανθηρή διάθεση, γοητεύοντας<br />άστοχα όλα τα έντομα, αφήνοντας ξοπίσω του ένα ακανόνιστο<br />αυλάκι γεμάτο αίματα και τελικές προτάσεις.</em><br /><em></em><br /><strong><em>Τραφαλγκάρ</em></strong><br /><br /><em>Το δέρμα μου μαύρη ήπειρος</em><br /><em>Όλο το βράδυ μάζευα τα παιχνίδια μου</em><br /><em>τον μικρό πέτρινο παλιάτσο</em><br /><em>που ανατριχιάζει τις σκιές</em><br /><em>τον γαλάζιο τίγρη με το ρόδο καρφωμένο</em><br /><em>στην καρδιά</em><br /><em>και το αεροπλάνο που δεν πέταξε ποτέε</em><br /><em>πάνω απ’ τον ισημερινό της σιωπής<br /></em><br /><em>Κι αφού μιλάω για την παιδική μου ηλικία</em><br /><em>ας μην ξεχάσω τον κισσό που ροκάνιζε τη νύχτα τον τοίχο</em><br /><em>και γλιστρούσε μέσα στο κρεβάτι μου<br /></em><br /><em>Και μια απαλή κόκκινη αυλαία</em><br /><em>στο τέλος της πρώτης πράξης<br /></em><br /><em>«Σαραγόσα» – έλεγα</em><br /><em>όπως θά ‘λεγε κανείς «Στο διάολο»</em><br /><em>ή κάποιος άλλος «Άνοιξε, Σουσάμι»</em><br /><em>«Καρχηδόνα» –έλεγα – «Τραφαλγκάρ»<br /></em><br /><em>Αλλά δεν είχα πια άλλους χάρτες</em><br /><em>άλλα χαρτιά δεν είχα στο μανίκι μου</em><br /><em>Έβλεπα από πάνω μου σκυμμένο το φεγγάρι</em><br /><em>Για αίμα διψούσε και θεάματα<br /></em><br /><em>Σίγουρα<br /></em><br /><em>σίγουρα υπάρχει εξήγηση</em><br /><em>όταν μεγαλώσω</em><br /><br /><br />Δείτε και:<br /><br /><a href="http://www.poema.gr/poem.php?id=144&pid=19">http://www.poema.gr/poem.php?id=144&pid=19</a><br /><br /><a href="http://www.poiein.gr/index.php?s=%CC%F0%EF%F5%EA%EF%E2%E1&submit=%CF%CA">http://www.poiein.gr/index.php?s=%CC%F0%EF%F5%EA%EF%E2%E1&submit=%CF%CA</a><br /><br /><a href="http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/naenamilo/2/18.html">http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/naenamilo/2/18.html</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6249337482248336579?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-54530069292958279482009-11-04T12:41:00.001+02:002009-11-04T12:43:59.938+02:00καλά-κακά. Διαλέξτε.<div align="justify">Πήγα εχθές στο πρώτο <span style="color:#ffff99;"><strong>Poetry slam</strong></span> που διοργανώνεται στην Ελλάδα. Τι είναι το Poetry slam; Ένας ποιητικός διαγωνισμός όπου οι ποιητές που συμμετέχουν παρουσιάζουν ζωντανά στη σκηνή με θεατρικό τρόπο κάποιο κείμενό τους. Όταν το έμαθα ενθουσιάστηκα, γιατί από καιρό γυρίζει στο μυαλό μου αυτή η ιδέα της ποιητικής performance, την οποία βρίσκω ιδιαίτερα γοητευτική. Φευ! Τι απογοήτευση! Αυτό που παρακολούθησα δεν ήταν ούτε ποίηση, ούτε θέατρο. Ήταν η ακατάσχετη λογοδιάρροια κάποιων ανθρώπων, που πηγαινοέρχονταν ή στέκονταν στη σκηνή, χωρίς ίχνος θεατρικότητας, ακόμα κι όταν απλώς απήγγειλαν το κομμάτι τους. Ήταν ένας Άγιος Παντελεήμονας ατάλαντων. Τραγικό. Δεν καταλαβαίνω πώς καταφέρνουμε στην Ελλάδα και εξευτελίζουμε κάθε καλή ιδέα. Νομίζω πως φταίει το θράσος μας. Κάποιος που υποτίθεται πως γράφει ποίηση, δεν μπορεί να μην έχει ποτέ του διαβάσει ποίηση. Και κάποιος που υποτίθεται πως παίζει θέατρο, δεν μπορεί να μην έχει δει ποτέ του θέατρο. Αν έχεις διαβάσει ποίηση και έχεις δει θέατρο, δεν είναι δυνατόν να μη καταλαβαίνεις ότι αυτό που κάνεις δεν έχει καμμία σχέση μαζί τους. Ποιος απίστευτος λοιπόν εγωισμός σε οδηγεί στο να ταλαιπωρήσεις 50-100 ανθρώπους που άφησαν το ωραίο τους σπιτάκι, τις δουλειές τους, τις ασχολίες τους, που έχασαν ένα πολύτιμο απόγευμα από τη ζωή τους, για να έρθουν να παρακολουθήσουν Ποίηση και Θέατρο και αντ’ αυτού υπέστησαν ψυχικό και υπαρξιακό κλονισμό; Δεν το καταλαβαίνω. Ειλικρινά μια τέτοια έλλειψη σεβασμού στον άλλον, αλλά και στις τέχνες, που υποτίθεται ότι αγαπάς, με υπερβαίνει. Πιστεύω όμως ότι γι’ αυτά τα φαινόμενα έχουμε ευθύνη κι εμείς, το κοινό, που στο όνομα μιας ψευτοδημοκρατίας και μιας ψευτοευγένειας, αντί να ρίχνουμε ντομάτες και γιουχαίσματα σ’ αυτούς τους θρασείς, τους χειροκροτούμε «πολιτισμένα». Φυσικά μέσα στον αχταρμά υπήρχαν και μια δυο συμπαθείς περιπτώσεις, αλλά αυτό καθόλου δεν αναιρεί τα προηγούμενα. Η όλη βραδιά ήταν ένα ανεκδιήγητο φιάσκο. Λυπήθηκα. Λυπήθηκα βαθύτατα.<br />Βγήκα στη βροχερή πλατεία των Εξαρχείων με κατεβασμένο το κεφάλι και άρχισα να περιφέρομαι άσκοπα στους δρόμους, προσπαθώντας να συνέλθω. Η νυχτερινή πόλη είναι πάντα γοητευτική. Είδα κάποια εξαιρετικά γκράφιτις -αλλά και τεράστιο πλήθος μουντζουρωμένων νεοκλασικών άρτι αναπαλαιωμένων-, διασταυρώθηκα με αρκετούς μετανάστες που κανένα αίσθημα κινδύνου δεν μου προκάλεσαν, και δεν ενοχλήθηκα καθόλου από την φημολογούμενη αστυνομοκρατία, την οποία εγώ δεν είδα πουθενά. Όλ’ αυτά κάπως με παρηγόρησαν, ώσπου περνώντας έξω από την Έλλη, είδα ότι έπαιζε το <span style="color:#ffff99;"><strong>«Ακαδημία Πλάτωνος».</strong></span> Μπήκα και το είδα. Ανακούφιση. (νάσαι καλά Γιώργο που μας το σύστησες). Επιτέλους κάτι πραγματικά καλό. Μια ταινία που τολμάει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Ακριβώς. Μια ταινία χωρίς φανφάρες, μελοδραματισμούς και άτεχνους διδακτισμούς, που αποτυπώνει με απόλυτο ρεαλισμό, και μ’ έναν τρόπο που συχνά σε κάνει να γελάς, την τραγελαφική ελληνική στάση απέναντι στο ζήτημα των μεταναστών, αλλά και αναδεικνύει ήρεμα, σοφά θα έλεγα, το βάθος, την αλήθεια και την τραγικότητα του προβλήματος . Ο<strong> Α. Καφετζόπουλος,</strong> που είχα καιρό να δω, εκπληκτικός. Αλλά και όλες οι υπόλοιπες ερμηνείες απέριττες, πειστικές, αποτελεσματικές, εναρμονισμένες με τη λιτή, ουσιαστική, και με πολύ καλή οικονομία σκηνοθεσία του <strong>Φ. Τσίτου.<br /></strong>Ευτυχώς, εκτός από κακά, γίνονται και καλά πράγματα στην Ελλάδα. Το ξεσκαρτάρισμα δικό μας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-5453006929295827948?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-16844202616334036822009-10-27T11:21:00.008+02:002009-12-16T00:12:40.689+02:00το Τίποτα που Ανθίζει<div align="justify"><strong>Το Ολοκαύτωμα, η Ποίηση & ο <span style="color:#ffff99;">Paul Celan.</span></strong></div><div align="justify"><br /><em>«… το να γράψει κανείς ένα ποίημα μετά το Άουσβιτς είναι βαρβαρότητα…».</em><br />Η γνωστή αυτή φράση του Αντόρνο, μας –ή θα έπρεπε να μας- στοιχειώνει όλους. Ό,τι έγινε <em>εκεί</em>, δεν αφορά και δεν στιγματίζει μόνο <em>εκείνους</em>, τους ναζί, τους Γερμανούς, τους «άλλους». Το να δείξουμε αλλού, και να αποστρέψουμε το βλέμμα, δεν μας διασώζει, ούτε μας απαλλάσσει. Γιατί καθένας θα μπορούσε να ήταν<em> εκεί, εκείνος.</em> «Αυτό» που συνέβη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, δεν ήταν το ανοσιούργημα ενός παράφρονος, αλλά εκατομμυρίων καθημερινών ανθρώπων, ίδιων με όλους εμάς, που πίστεψαν, που ζητωκραύγασαν, που συμμετείχαν έμπρακτα, που αφιονίστηκαν με το παραλήρημα της δόξας και της δύναμης. Η διάσταση και η έκταση του «φαινομένου» δεν αφήνει περιθώρια ελαφρυντικών. Η ανθρωπότητα τότε ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με το θηρίο που βρυχάται στα υπόγειά της. Ξέβρασε τη λάσπη που κρύβει στα σωθικά της. Κι αυτό είναι κάτι που την σημάδεψε για πάντα. Είναι μια αβυσσαλέα ρήξη του ανθρώπινου «εγώ» με τον εαυτό του. Έκτοτε αυτό το «εγώ» κρέμεται στην ακρότητα της ύπαρξής του, από μια κλωστή. Μια κλωστή αμφιβολίας. Μετά την φρικαλεότητα του ναζισμού κανείς δεν μπορεί - ούτε δικαιούται- να είναι σίγουρος για τον εαυτό του. Κανείς δεν μπορεί –ούτε δικαιούται- να είναι σίγουρος για το έδαφος πάνω στο οποίο πατάει. Κανείς δεν μπορεί –ούτε δικαιούται- να διαβεβαιώνει για το «νόημα», για ένα όποιο νόημα.<br />Το Ολοκαύτωμα σκέπασε ολόκληρο τον κόσμο με τη στάχτη του, μια στάχτη, που ποτέ η ανθρωπότητα δεν θα μπορέσει να πετάξει από πάνω της.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SubDs9WtSAI/AAAAAAAAA6c/Pt4Oon2IHRU/s1600-h/PAUL_CELAN_aytoxeires_blog.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397216380601583618" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 144px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SubDs9WtSAI/AAAAAAAAA6c/Pt4Oon2IHRU/s200/PAUL_CELAN_aytoxeires_blog.jpg" border="0" /></a>Ο <strong><span style="color:#ffff99;">Paul Celan,</span></strong> που έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους μεγαλύτερους μεταπολεμικούς ποιητές, είναι ολόκληρος, από την κορυφή ως τα νύχια, από την αρχή ως το τέλος, σκεπασμένος με αυτή τη στάχτη. Συσσωματώνει στη ζωή και το λόγο του εκείνη την αβυσσαλέα ρήξη, εκείνη την καταλυτική αμφιβολία, εκείνο το αγιάτρευτο τραύμα της ανθρωπότητας.<br />Μεγαλωμένος στο ειρηνικό, πολυπολιτισμικό περιβάλλον του Τσερνόβιτς, από μητέρα Γερμανίδα και πατέρα Εβραίο, ήταν πρωτοετής φοιτητής τον Ιούλιο του 1939, όταν ξέσπασε ο πόλεμος, που τον ανάγκασε να διακόψει τις σπουδές του. Το ’41 τα γερμανικά στρατεύματα καταλαμβάνουν το Τσερνόβιτς, και οι γονείς του οδηγούνται σε στρατόπεδα εξόντωσης. Ο πατέρας του πεθαίνει από τις κακουχίες, και η μητέρα του που λατρεύει, και που τον έχει εκθρέψει με την γερμανική κλασική παιδεία, εκτελείται με μια σφαίρα στον αυχένα. Ο ίδιος εκτοπίζεται σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Όταν οι φίλοι του τον ρωτούν τι κάνει στο στρατόπεδο, απαντά μονολεκτικά: «σκάβω». Παράλληλα γράφει ποιήματα, στη γλώσσα της μητέρας του και των δολοφόνων της, την γερμανική, που είναι ταυτόχρονα γι’ αυτόν γλώσσα πατρίδα και γλώσσα εξορία. Αργότερα θα πει:<br /><br /><em>Ήταν χώμα μέσα τους, και<br />αυτοί έσκαβαν,<br /><br />Αυτοί έσκαβαν κι έσκαβαν, έτσι περνούσε<br />η μέρα τους, η νύχτα τους. Και δεν δοξάζανε Θεό,<br />που, έτσι άκουγαν, όλα αυτά τα ήθελε,<br />που, έτσι άκουγαν, όλα αυτά τα ήξερε.<br /><br />Αυτοί έσκαβαν και δεν άκουγαν τίποτα πια<br />δεν έγιναν σοφοί, δεν εφεύραν κανένα τραγούδι,<br />δεν επινόησαν καμιά γλώσσα.<br />Αυτοί έσκαβαν.<br /><br />Ήρθε μια γαλήνη, ήρθε και μια θύελλα,<br />ήθαν οι θάλασσες όλες.<br />Εγώ σκάβω, εσύ σκάβεις, σκάβει και το σκουλήκι,<br />κι αυτό τραγουδάει εκεί λέει: αυτοί σκάβουν.<br /><br />Ω ένα, ω ουδένα, ω κανένα, ω εσύ:<br />πού πήγαινε, αφού στο πουθενά πήγαινε;<br />Ω εσύ σκάβεις κι εγώ σκάβω, και σκάβω μέσα μου ως εσένα,<br />και στο δάχτυλό μας ξυπνάει το δαχτυλίδι.</em><br /><br />Με την ήττα των Γερμανών η περιπέτεια δεν τελειώνει. Ο γενέθλιος τόπος γίνεται σοβιετική επαρχία, που οι Ρώσοι θέλουν να εκκαθαρίσουν από τις μειονότητες των Εβραίων και των Ρουμάνων. Έτσι φεύγει για το Βουκουρέστι, απ’ όπου μετά από λίγα χρόνια, λόγω σκλήρυνσης του καθεστώτος, θα αναγκαστεί να ξαναφύγει κρυφά, και μέσω Βουδαπέστης να φτάσει στη Βιέννη, όπου δεν κατορθώνει να πάρει άδεια παραμονής. Καταλήγει στο Παρίσι, όπου εγκαθίσταται πλέον μόνιμα, τον Ιούλιο του 1948. Εκεί σπουδάζει, εργάζεται, γράφει ποίηση, ταξιδεύει, αναγνωρίζεται και βραβεύεται για το έργο του, μέχρι τον Απρίλιο του 1970, οπότε σε ηλικία πενήντα ετών, με διαταραγμένες τις φρένες, πέφτει στον Σηκουάνα και δίνει τέλος στην ζωή του.<br />Από τα νεκρά χείλη του, είναι σαν να ανεβαίνει ο <em>«Ψαλμός»:</em><br /><br /><em>Κανένας δεν μας πλάθει ξανά από χώμα και πηλό,<br />κανένας δεν ευλογεί τη σκόνη μας.<br />Κανένας.<br /><br />Δόξα σοι ο Κανένας.<br />Για την αγάπη σου θέλουμε<br />ανθίσει.<br />Σ’ εσέναν<br />απέναντι.<br /><br />Ένα Τίποτα<br />ήμαστε, είμαστε, για πάντα<br />θα μείνουμε, που ανθίζει:<br />του Τίποτα, του<br />Κανενός το ρόδο.<br /><br />Με<br />το στύλο φως ψυχής,<br />το στήμονα έρημο ουρανού,<br />τη στεφάνη κόκκινη<br />από τη λέξη πορφύρα, που τραγουδούσαμε<br />πάνω, ω πάνω<br />απ’ τ’ αγκάθι.</em><br /><br />(από τη συλλογή <em>«του κανενός το ρόδο», μετ. Χρήστος Λάζος)</em><br /><br />Ο Paul Celan διαλέγεται με την ίδια του τη ζωή, με την ποίηση και το θάνατό του, με τον Αντόρνο, τον επίσης Εβραίο φιλόσοφο, που δεν συνάντησε στο ραντεβού, που μία και μοναδική φορά κανόνισαν, λες μέχρι κι αυτή η αποτυχημένη συνάντηση να επισφραγίζει την, παρά την αμοιβαία έλξη και αλληλεγγύη, διαφωνία τους.<br />Γιατί ο Paul Celan με την ίδια την τραγική του μοίρα επιτείνει την σκοτεινή απόφανση του στοχαστή, αλλά και απαντά ταυτόχρονα. Και η απάντησή του είναι καταφατική. Παρά την τραγική του ζωή και τον τραγικό του θάνατο, που είναι η επιτομή της τραγικότητας του ίδιου του ανθρώπου, ο Τσέλαν λέει:<br />Ναι, μπορεί να υπάρξει ποίηση μετά το Άουσβιτς. Μόνο που ποτέ δεν θα μπορέσει να είναι πάλι όπως ήταν πριν απ’ αυτό.<br />Η ποίηση μετά το Ολοκαύτωμα δεν μπορεί να είναι παρά το Τίποτα που ανθίζει.<br />Όπως και κάθε τι το ανθρώπινο…</div><br /><p></p><p></p><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Δείτε ακόμη:</div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://groups.yahoo.com/group/greekhr/message/262">http://groups.yahoo.com/group/greekhr/message/262</a></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><a href="http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=6671&enthDate=20012007">http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=6671&enthDate=20012007</a></div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"><a href="http://www.e-poema.eu/dokimio.php?id=115">http://www.e-poema.eu/dokimio.php?id=115</a><br /></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-1684420261633403682?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-60601754559223023352009-10-21T12:27:00.005+03:002009-10-21T23:51:56.323+03:00αντικατοπτρισμός<span style="color:#ffff99;">Ξυπνώ με φοίνικες στα μάτια μου<br />Ψηλούς όσο το μπόι της απόστασης<br />Που με χωρίζει από την πεζότητα των βημάτων μου<br />Με χαιρετούν φορτωμένοι φεγγάρια ασύντακτα<br />Άλλοτε κόκκινα, άλλοτε χρυσά, άλλοτε αχνά γαλάζια<br />Πνιγμένα στην υγρασία που ανεβαίνει πηχτή<br />Από τη ζεστασιά του χώματος<br />Οι ιθαγενείς εκεί κρυφοί<br />Χαμένοι μέσα στην καρδιά τους<br />Τρυφερή σαν καρπός φωτεινής νύχτας<br />Και το χαμόγελό τους ποτίζει τον υγρό αέρα<br />Με χρυσίζουσες ριπές<br />Τα μαύρα τους μαλλιά αστράφτουν<br />Υγεία ξεχασμένη από την εποχή των αθώων λίθων<br />Και κολυμπάει της αιώνιας σοφίας ο ιχθύς<br />Στα βαθιά τους μάτια<br />Οι άνθρωποι εκεί φύτρωσαν στην άμμο μαζί με τους φοίνικες<br />Κι αναδεύουν τα χέρια τους μόνο προς τον ουρανό<br />Καθώς συλλέγουν από τα φρούτα το γάλα της ζωής<br />Ή ανοίγοντας τις αγκαλιές τους στα ευγενικά καλάμια<br />Τα σπίτια τους αυτά μόνο πλέουν στο νερό<br />Δεμένα προσωρινά απ’ τον κορμό της φοινικιάς<br />Έτοιμα πάντα για το μεγάλο ταξίδι<br />Μα πνίγονται πάντα στο ίδιο νερό που τους γέννησε<br />Ίδια κι απαράλλαχτα μ’ όλους εμάς<br />Που καρφώνουμε τα σπίτια μας στο χώμα<br />Να μην τα πάρει ο άνεμος<br /><br />Μόνο που είναι πιο ήσυχο να λιώνεις στο νερό<br />Αντί στο χώμα</span><br /><br /><br />(από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">arabesque</a>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6060175455922302335?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-8351763881062085262009-10-11T12:30:00.005+03:002009-10-11T12:56:58.346+03:00Δύο αφηγήσεις<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/StGpoAOnjgI/AAAAAAAAA58/H6aVi9tulDY/s1600-h/Collage+1+(Neda+Austin+US).jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391276733660368386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 373px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/StGpoAOnjgI/AAAAAAAAA58/H6aVi9tulDY/s400/Collage+1+(Neda+Austin+US).jpg" border="0" /></a> (Neda Doany)<br /><br /><div align="left"><strong>Η ευλογημένη των νεκρών</strong><br /><br />Άρχισε να τραβάει προς τον ορίζοντα. Στη μια της μασχάλη είχε κάνει φωλιά μια χελιδονομάννα. Στην άλλη ένα μικρό φίδι. Προχωρούσε προσέχοντας τις κινήσεις των χεριών της, μη χαλάσει τις φωλιές. Ανησυχούσε και να μη διαταράξει την ασφάλεια της άγνοιας. Τα αυγά κινδύνευαν εκατέρωθεν. Ευτυχώς, σκεφτόταν, η θέση δεν διευκολύνει την αποκάλυψη. Είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Η αριστερή της πλευρά ήταν από άμμο. Η δεξιά από κλαδιά. Στη μέση έτρεχε ένας ποταμός. Ξεκινούσε από τη ρίζα του μετώπου και την διέτρεχε ως κάτω, με διακλαδώσεις στα χέρια και τα πόδια. Τον είχε ονομάσει Αλ Ασάρ, χωρίς να ξέρει γιατί. Έβρισκε στον δρόμο της αγριόχορτα καθώς προχωρούσε, και τα ξερίζωνε μηχανικά. Στα φρύδια της πού και πού έπεφτε χιόνι. Το τίναζε με βιαστικές κινήσεις και τότε κινδύνευαν οι φωλιές να χαλάσουν. Κάποιες φορές χιόνιζε και στον ύπνο της. Ξυπνούσε με κρυστάλλους να κρέμονται μπρος στα μάτια της, λούζοντας τις βλεφαρίδες της σιγά-σιγά, καθώς ο ήλιος ανέβαινε.<br />...............................................<br />Η συνέχεια <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/aphegemata">εδώ</a><br /><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391277176234017906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 180px; CURSOR: hand; HEIGHT: 218px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/StGqBw8ZhHI/AAAAAAAAA6E/xlvtlJK_NI8/s400/Lucian+freud_chair.jpg" border="0" /> <div align="center">(Lucian Freud)</div><div align="left"><br /><strong>Αναμονή</strong><br /><br />Τα μαλλιά του μάκραιναν ακατάστατα κι επίμονα. Τσουλούφια πετάγονταν δεξιά κι αριστερά, σαν κλαδιά γέρικου κέδρου. Και τον σκέπαζαν. Ώρες - ώρες του φαινόταν πως και τα δάχτυλά του μάκραιναν έτσι ανεξέλεγκτα, αλλά πάλι δεν ήταν σίγουρος. Όμως όλο και περισσότερο ένοιωθε να κολλάει πάνω στα έπιπλα που καθόταν, καθώς η σάρκα του –έπρεπε πια να το παραδεχτεί- είχε αρχίσει να αποσυντίθεται. Ευτυχώς δεν πονούσε, έτσι που έλιωνε αργά, μόνο που τον ενοχλούσαν όλοι αυτοί οι λεκέδες πάνω στον καναπέ, στις καρέκλες, στο στρώμα, παντού.<br />..........................................<br />Η συνέχεια <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/aphegemata">εδώ</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-835176388106208526?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-21403901864947166872009-10-07T13:21:00.005+03:002009-10-07T18:34:57.796+03:00Πολιτισμός ή βαρβαρότητα;<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SsyUuNuXeNI/AAAAAAAAA5k/MJE_1hElUhY/s1600-h/%CE%93%CE%B9%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B1+4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389846375734671570" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 130px; CURSOR: hand; HEIGHT: 72px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SsyUuNuXeNI/AAAAAAAAA5k/MJE_1hElUhY/s400/%CE%93%CE%B9%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B1+4.jpg" border="0" /></a>Κι όμως. Είναι διαφορετικοί. Πολύ διαφορετικοί απ’ ό,τι μέχρι τώρα έχουμε ζήσει. Από κάθε άποψη. Ο λόγος, οι φυσιογνωμίες, τα βιογραφικά, η κουλτούρα, η νοοτροπία, ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των νέων πολιτικών ηγετών δεν έχουν καμμία σχέση με όσα ξέραμε. Φαίνεται ότι το <em>«οι άριστοι, όχι οι αρεστοί»,</em> ήδη υλοποιείται.<br />Τόσο τα πρόσωπα, όσο και η πρόταση, εμπνέουν εμπιστοσύνη, όχι μόνο για την έξοδο από το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει, αλλά και για την προοπτική της εξέλιξης αυτού του τόπου. Προτεραιότητα στις κοινωνικές και δημοκρατικές αξίες, στον άνθρωπο, στο περιβάλλον, στην ποιότητα, στην έρευνα, στον πολιτισμό, στην λειτουργία των θεσμών, στην αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού. Μ’ έναν λόγο όλα όσα επί χρόνια πιστεύαμε και περιμέναμε, πέρα από αγκυλώσεις και ιδεοληψίες. Φυσικά όλα χρήζουν επαλήθευσης στην πράξη. Αλλά όλα τα πρώτα δείγματα γραφής αυτών των δύο πρώτων ημερών της νέας διακυβέρνησης επιβεβαιώνουν μέχρι στιγμής το ειλικρινές των προθέσεων, αλλά και την ικανότητα και την αποφαστιστικότητα υλοποίησης.<br />Γι’ αυτό ας σοβαρευτούμε.<br />Ίσως δεν το συνειδητοποιούμε, αλλά ζούμε ιστορικές στιγμές.<br /></div><div align="justify">Γιατί απ' τη μια οι καιροί είναι πραγματικά και πολύπλευρα δύσκολοι, οι εξελίξεις ραγδαίες, και η απαίτηση για νέες προσεγγίσεις, στάσεις και αντιλήψεις επιτακτική . </div><div align="justify">Απ' την άλλη ξέρουμε όλοι ότι στην Ελλάδα εδώ και καιρό έχει πάρει το πάνω χέρι η βαρβαρότητα. Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα θαύμα, για να ξαναπάρει το πάνω χέρι ο Πολιτισμός, με την ευρύτατη έννοια.<br />Τα θαύματα όμως δεν γίνονται παρά αν τα πιστέψουμε πολλοί και με πάθος.<br />Ας ευχηθούμε και ας προσπαθήσουμε λοιπόν να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων όχι μόνο αυτοί που θα κυβερνήσουν, αλλά κι εμείς όλοι.<br />Γιατί, <strong>εκεί που έχουμε φτάσει, πιο πολύ αμφιβάλλω για το αν εμείς, ο «κυρίαρχος λαός» θα ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των πολιτικών μας ταγών, παρά εκείνοι στις δικές μας.</strong><br /><br />Καλή δύναμη σε όλους μας!</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5389846555486267138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SsyU4rWfJwI/AAAAAAAAA5s/2D5bNkEshS4/s400/%CE%9A%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CF%85+4.jpg" border="0" /><br /><p>(Στις φωτογραφίες είναι τα ανίψια μου. Ας έχουμε όλοι στο νου μας τα παιδιά μας, στην κάθε πράξη ή παράλειψή μας. Στο κάθε ναι και στο κάθε όχι μας.)</p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-2140390186494716687?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-84867520549972853782009-09-30T12:35:00.005+03:002009-09-30T12:47:04.268+03:00Προ του χείλους... του γκρεμού, της κάλπης, της απόγνωσης, ή ό,τι άλλο θέλετε...<div align="right">(αφιερωμένο σ' όλη την παρέα,</div><div align="right">που δεν το σκάει απ' τ' όνειρο)</div><br /><br /><span style="color:#ffff99;">Παλεύω<br />Με σφυριά τους ανθρώπους και τις μέρες βαριές<br />Να σκαλίσω παράθυρο λέξη-λέξη χτυπάω<br />Στα χέρια μου ρόζοι να πετάξουν κλαδιά<br /><br />Βαρεθήκατε να μ’ ακούτε<br />Το ξέρω<br /><br />Κούραση κλείνει τα μάτια<br />Γλυκά παγώνει ο θάνατος Δεν θα πάψω <br />Δεν θα πάψω. Σας χρωστώ ένα λουλούδι<br />Μου χρωστάτε μι’ απάντηση<br />Δεν μπορείτε να φύγετε τώρα<br />Θα μας κάψει το χιόνι<br /><br />Είναι ύπνος ο θάνατος<br />Που μαυλίζει<br />Το ξέρω<br />Σα φίδι γλιστράει στο αίμα μου<br /><br />Σας μιλώ<br /><br />Να μένουμε ξάγρυπνοι<br />Έχουμε κλήρο στην άνοιξη<br />Τον πληρώσαμε μ’ έρωτα<br /><br />Δεν θ’ αφήσω κανέναν<br />Να το σκάσει απ’ τ’ όνειρο<br />Σας κλειδώνω στο πάθος μου<br /><br />Με βρισιές και γροθιές<br />Να πονάμε<br /><br />Μέχρις ότου απλώσουμε δάκρυα<br />Στ’ άγονα χώματα<br />Να βλαστήσουνε άνθρωποι</span> <br /><br /><br />12/11/00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-8486752054997285378?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-31809335335675672892009-09-25T13:30:00.007+03:002009-09-29T15:18:20.614+03:00<div align="right"><span style="color:#ffcc66;">(αφιερωμένο στη </span><a href="http://gina-mythings.blogspot.com/"><span style="color:#ffff99;">Τζίνα</span></a><span style="color:#ffcc99;">)</span></div><span style="color:#ffff99;"></span><br /><span style="color:#ffff99;">Δεν υποτάσσεται το χάος σου λέω.<br /><br />Η μικρή Αλίκη έκατσε κάτω κι έκλαψε<br />για πολλοστή φορά<br />μέσα στη χώρα των τραυμάτων.<br /><br />Δεν νίκησε.<br /><br />Τα όνειρα τρέχουν πάντα προς τα πίσω<br />να δείχνουν το πένθος.<br /><br />Την κόλασή σου δεν θα την νικήσεις.<br />Όμως μπορείς να την κερδίσεις.<br /></span><br />από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/xera-trophe">"ξηρά τροφή"</a><br /><div align="right"></div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385762512255408610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sr4SeEuZWeI/AAAAAAAAA5M/gmJ6j8J47Fs/s400/%CE%98%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF+1+(%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AC).jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-3180933533567567289?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-15710407556091943582009-09-19T17:24:00.006+03:002009-09-24T10:45:07.523+03:00Salto mortalis<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SrTrWKMEVSI/AAAAAAAAA5E/RSYx_aW04Ic/s1600-h/Greetings%2520from%2520the%2520past.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383186220539204898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SrTrWKMEVSI/AAAAAAAAA5E/RSYx_aW04Ic/s400/Greetings%2520from%2520the%2520past.jpg" border="0" /></a> (Κλεάνθης Βασδώκας)<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SrTrFE7UBrI/AAAAAAAAA48/FQPNO0_BhEk/s1600-h/maska.jpg"></a><br /><br /><div align="left"><span style="color:#ffff99;">Μολύβια καλοξυσμένα<br />καρφωμένα στη ράχη του πτώματος<br />αντιστρόφως ανάλογο<br />ένα φτερό βουτάει στο μελανοδοχείο<br />έξω βρέχει<br />βροχή αστήρικτη<br />τα πομπώδη επιχειρήματά της<br />εξαντλούνται γρήγορα<br />σ’ ένα βιαστικό πότισμα<br />οι δεξαμενές άδειασαν<br />-όλες οι δεξαμενές-<br />διψάμε άκρως νατουραλιστικά<br />το φτερό μάς κοιτάζει αμήχανο<br />και ξαπλώνει<br />να χαρεί έναν δίκαιο ύπνο</span></div><div align="left"><span style="color:#ffff99;">................</span></div><div align="left"><br /></div><div align="left">η συνέχεια <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/abaptista/anarricheseis">εδώ</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-1571040755609194358?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-11795287738107246482009-09-12T17:42:00.007+03:002009-09-12T19:35:29.672+03:00καντάδα προς... ναυτιλομένους<div align="justify">Έναρξη σχολικής χρονιάς, που υποθέτω γιορτάζεται ακόμη με προσευχές, αγιασμούς, εθνικούς ύμνους και όλα τα συναφή.<br />Μαζί λοιπόν με τις ευχές για καλή αρχή, έχω να σας προτείνω έναν... εναλλακτικό Ύμνο εις την Ελευθερία: την ποίηση του <span style="color:#ffff99;">Δ. Σολωμού</span> όπως τραγουδήθηκε σαν τρυφερή κι ερωτική καντάδα από τους ζακυνθινούς, πριν μελοποιηθεί σαν εθνικό εμβατήριο από τον Ν. Μάντζαρο.<br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rnQgvBdFfEE&hl=en&fs=1&"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/rnQgvBdFfEE&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />γιατί... ελευθερία χωρίς έρωτα, και έρωτας χωρίς ελευθερία δεν γίνεται...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-1179528773810724648?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-5916168235893542012009-09-07T13:57:00.014+03:002009-12-21T11:47:40.657+02:00Μπόρα φθινοπωρινή<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SqTs3kdfTuI/AAAAAAAAA40/NVXkS-by_uA/s1600-h/%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%AE.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378684294411538146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SqTs3kdfTuI/AAAAAAAAA40/NVXkS-by_uA/s400/%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%AE.jpg" border="0" /></a> (Μαριέλα Κωνσταντινίδου)<br /></div><p></p><p><span style="color:#ffff99;">Μπόρα φθινοπωρινή / γρήγορα / να μαζέψω τις καρέκλες από την βεράντα / όρθια στην πόρτα μια ανάσα / δροσιά παλιού Σεπτέμβρη / εισπνοή / ανάκατα με στάχτη / εκπνοή / έφυγαν οι φωτιές / αστράφτει / πλημμύρες έρχονται / τι τρέμεις; /<br />δεν θάρθουν ως το τσιμεντένιο μας κουτί / θα σταματήσει το κακό μακριά από 'δω / ακόμα τρέμεις σαν χαρτί; / σου λέω μη φοβάσαι / καταλαβαίνω / εσύ δεν ξέρεις από σπίτι / είσαι μονάχα ένα σκυλί / που βάζει την ουρά κάτω απ' τα σκέλια μπρος στην οργή του ουρανού / μα εγώ θα ενημερωθώ / θα δω στην τηλεόραση όλη την συμφορά λεπτό-λεπτό / ύστερα θα ψηφίσω με SMS τον πρώτο πυροσβέστη / μετά με κάλπη τον καταλληλότερο σε κρίσεις μεταμέλειας / έπειτα θ' αγοράσω ελεύθερα τις μάσκες μας / και θ' αναπνεύσουμε εκ του ασφαλούς τη στάχτη / μα τι σου λέω; / εσύ τρέμεις / καλά / στάσου να κλείσω τις καρέκλες μια στιγμή / κι έρχομαι να κρυφτούμε κάτω απ' το κρεβάτι / αστράφτει /</span><br /><br />από <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/emerologiaka">το ημερολόγιο</a> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-591616823589354201?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-32572560233978834482009-09-01T11:25:00.013+03:002009-09-01T11:55:57.802+03:00Εγκαίνια<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Spzg6epTfhI/AAAAAAAAA4s/LhWCGBkaVbk/s1600-h/%CE%92%CE%B1%CE%BD+%CE%93%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%BA+(%CE%BF+%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82).jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376419350436871698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 291px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Spzg6epTfhI/AAAAAAAAA4s/LhWCGBkaVbk/s400/%CE%92%CE%B1%CE%BD+%CE%93%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%BA+(%CE%BF+%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82).jpg" border="0" /></a><br /><div><div align="justify">Το φθινόπωρο φέρνει σε πολλούς μελαγχολία. Εγώ αντίθετα το καλοδέχομαι πάντα με σχέδια και διάθεση δημιουργική. Έτσι και φέτος. Αυτή η ανακουφιστική δροσούλα –μετά και από τις πρόσφατες εφιαλτικά πυρωμένες μέρες- είναι ό,τι πρέπει για το άνοιγμα της χειμερινής σαιζόν, για να βάλω μπροστά πράγματα που γέννησε η καλοκαιρινή ραστώνη. Δεν βρίσκω άλλωστε καλύτερο τρόπο ν’ απαντώ σ’ όλα τα δυσάρεστα που μας κατακλύζουν, από την εμμονή σε ό,τι μας κάνει να νιώθουμε αληθινοί, σε ό,τι μας βοηθάει να μην ξεχνάμε ό,τι ονειρευτήκαμε.<br />Για το καλό ξεκίνημα λοιπόν μιας ακόμη χρονιάς, που θέλω να ελπίζω ότι θα είναι παραγωγική, έχω κιόλας έτοιμη μια καινούρια γωνιά στο διαδίκτυο –που θα λειτουργεί φυσικά παράλληλα και συμπληρωματικά με αυτό το μπλογκ-,<br />έναν <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/home">ιστότοπο </a>με δική μου αποκλειστικά δουλειά, όπου μπορείτε να με βρείτε όσοι θέλετε, πιο οργανωμένη, πιο επικεντρωμένη και πιο δημιουργική -ελπίζω. </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Καλό φθινόπωρο λοιπόν, και το εξαίσιο <a href="http://sites.google.com/site/angelaapostolopoulou/emerologiaka">«με την πρώτη σταγόνα της βροχής»</a> του Ο.Ελύτη στην μοναδική μελοποίηση του Μ. Χατζιδάκη, αφιερωμένο εκ βάθους καρδίας σε όλους εσάς τους καλούς φίλους αυτής της γειτονιάς, που με έχετε συγκινήσει με την αγάπη σας.<br />Θα περιμένω με χαρά τις επισκέψεις και τις εντυπώσεις σας.<br /></div><div><br /></div><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-3257256023397883448?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-47737319206954164812009-08-23T10:55:00.006+03:002009-10-11T13:05:16.533+03:00Ζήτω που καήκαμε!<a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SpD_oZtIIFI/AAAAAAAAA4Q/8iD4hiXbRAY/s1600-h/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%AC.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373075425013014610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 280px; CURSOR: hand; HEIGHT: 188px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SpD_oZtIIFI/AAAAAAAAA4Q/8iD4hiXbRAY/s400/%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%AC.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div></div><div></div><div>Επιστροφή σε μια εφιαλτική Αθήνα. Παντού μυρίζει καμμένο, ο ουρανός σκεπασμένος από καπνούς, στον αέρα στάχτες, και μια Κυβέρνηση που όπως όλοι θα παρατηρήσατε, φροντίζει να... περνάει απαρατήρητη! Αν μη τι άλλο είναι διακριτικοί, πρέπει να το ομολογήσουμε. Ως φαίνεται, μόνο για το κάπνισμα τούς είπαν οι Ευρωπαίοι ότι βλάπτει σοβαρά την υγεία. Για τις πυρκαγιές ξέχασαν να τους πουν...</div><br /><div>Καλό μας... ασφυκτικό φθινόπωρο λοιπόν φίλοι μου, και από αύριο τρέξτε όλοι για φιάλες οξυγόνου, γιατί στον αέρα μάλλον θα υπάρχει μια μικρή έλλειψη. Μια καλή ιδέα, τώρα που το σκέφτομαι, είναι και το να πουλήσουμε τα αυτοκίνητά μας -έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούμε να πληρώνουμε τους φόρους- και να αγοράσουμε από ένα πυροσβεστικό ο καθένας, γιατί όπως πάνε τα πράγματα, αν δεν φυλάξεις το σπίτι σου, θα πέσει να... καεί, στην σημερινή ωργανωμένη και πολιτισμένη Ελλάδα! Ε, θα καθυστερούμε λίγο στη δουλειά μας, αλλά θα έχουμε ωραίους κατακόκκινους δρόμους! Ε; πώς σας φαίνεται;</div><br /><div>Καλώς σας ξαναβρίσκω, και εις άλλα με υγείαν! (αν επιζήσουμε...)</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4773731920695416481?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-24983013328472224152009-06-25T03:34:00.009+03:002009-09-29T18:37:59.479+03:00το τραγούδι της Άλης<div align="justify">Εποχή ΑΛΗ-τεία-Σ το καλοκαίρι, και οι στίχοι που ακολουθούν αφιερωμένοι στους πάντα και παντού πλάνητες και πλανεμένους...<br />Αναχωρώ κι εγώ για τους αγαπημένους μου πιο νότιους, πιο ζεστούς και πιο θαλασσινούς τόπους.<br />Καλό καλοκαίρι λοιπόν γλυκείς μου, και καλές περιπλανήσεις και παραπλανήσεις. Ή αλλιώς… τις πιο ωραίες… πλάνες! :)<br /><br /></div><p align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351060229717237250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 301px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SkLI7YQEHgI/AAAAAAAAA4I/Ew0bhIs0g9Y/s400/Xaroula+koutsomixali+(dromos+5).jpg" border="0" /> (aqua' s)<br /></p><p><span style="color:#ffff99;"></span></p><p><span style="color:#ffff99;"></span></p><p><span style="color:#ffff99;">-σαν πρόσωπο ανέτελλε- έμοιαζε άλλοτε Βελλερεφόντης άγουρος<br />κι η τραγωδία αγέννητη<br />άλλοτε Προμηθέας διωγμένος –σαν πρόσωπο έδυε-<br />να σέρνεται η πίστη πίσω του αλαφιασμένη<br />μέσ’ απ’ τη θάλασσα βουτούσε<br />κι ήτανε ψάρι αστραφτερό –σαν κύμα ανέτελλε-<br />έσβηνε πέρα στους φακούς ανεστραμμένο κιάλι<br />κι όλο μουρμούριζε κάτι που έλαμπε<br />κι αναρριχόταν μόνος<br />στις σκοτεινές πηγές και τα κρεβάτια ασθενής<br />–σαν κρίμα έδυε- γυμνός<br />τώρα σφαζόταν τώρα σκότωνε<br />κι ακολουθούσε τη γραμμή του εκτροχιασμού<br />το τραίνο πάντα σφύριζε ωστόσο<br />εκείνη την ανάλαφρη στροφή που τραγουδούσε στην καλή του επιστρέφοντας<br />κι αρπάζονταν στους κήπους τα πουλιά με τα φαντάσματα –σαν άνεμος ανέτελλε-<br />κι έπεφταν μ’ αλεξίπτωτα οι τελευταίοι πολεμιστές<br />να παραδώσουν δέντρα στους βομβαρδισμένους<br />νεογνά<br />μέσ’ απ’ την καταιγίδα<br />έριχνε μια κλεφτή ματιά και έσπαγε –σαν μελωδία έδυε- απ’ τα βουνά<br />που κουβαλούσε<br />και ρίζωνε στα γκράφιτι –ανέτελλε Θησέας-<br />και στους clochars των Αθηνών μηρύκαζε χρησμούς<br />γλιστρούσε<br />ανάμεσα στα δάχτυλά του ένα στριφτό τσιγάρο από παλιούς καπνούς<br />να μην τον πάρουν δάκρυα και φύγουν μακριά –Ιάσων έδυε –<br />πριν το ταξίδι<br />στριφογύριζε<br />στα μπλε-ρουά σκεπάσματα δενόταν μοναχός στα κύματα<br />και τiς αυγές ξεσπούσε ανίκητος<br />παρασυρμένος από φοβερές νηστείες θανάτου<br />χτυπούσε<br />το σώμα της νεκρής επάνω στα παντζούρια –σαν πυρετός ανέτελλε-<br />μετανιωμένος<br />κι έτρεχε μέσ’ στη νύχτα<br />να βρει ν’ αχνίζει<br />θηλυκό ψωμί<br />που έκαιγε σε φούρνο πρωινό<br />σουσάμι άνοιξε –σαν λάθος έδυε- γινόταν μάγος<br />–σαν έρωτας ανέτελλε- πνοή πάνω στο τζάμι<br />και σκόρπια κελαηδίσματα<br />ξυπνούσε νέος<br />να παίξει πάλι με τους βώλους τους κρυστάλλινους<br />και την κρατούσε σαν Σαλώμη<br />απ’ τ’ απαλό φουστάνι πριν χαθεί στο πάντα<br />–άνθρωπος έδυε-<br />τότε που αυτή τον αγαπούσε ως το θάνατο παντού<br />–μύθος ανέτελλε.</span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-2498301332847222415?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-82439417508702177822009-06-09T19:39:00.004+03:002009-06-09T19:46:21.993+03:00Συνοπτικά<span style="color:#ffff99;">Ένα πρωί</span><br /><span style="color:#ffff99;">βγήκε στην πόρτα του σπιτιού της</span><br /><span style="color:#ffff99;">και έδωσε στον παλιατζή</span><br /><span style="color:#ffff99;">ό,τι είχε και δεν είχε</span><br /><span style="color:#ffff99;">λόγια παλιά</span><br /><span style="color:#ffff99;">και μισοφόρια τετριμμένα</span><br /><span style="color:#ffff99;">την πολυθρόνα του παππού</span><br /><span style="color:#ffff99;">τ' αλφαβητάρι</span><br /><span style="color:#ffff99;">φωτογραφίες κίτρινες χλωμές</span><br /><span style="color:#ffff99;">κι εφημερίδες με ειδήσεις σκονισμένες</span><br /><span style="color:#ffff99;">μέχρι και την γραμμή της Μοίρας</span><br /><span style="color:#ffff99;">στην παλάμη της που ήταν χαραγμένη</span><br /><span style="color:#ffff99;"></span><br /><span style="color:#ffff99;">έπειτα έφυγε</span><br /><br /><br />(από το... σεντούκι, κάποιοι πολύ παλιοί -αλλά αγαπημένοι- στίχοι)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-8243941750870217782?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-11718575829793378792009-05-31T12:27:00.005+03:002009-10-11T13:06:48.617+03:00Απολογητικόν υπόμνημα...<div align="justify">Εποχή απουσιών για κάποιους… άτακτους…, ευτυχώς όμως οι επιμελείς της παρέας κρατούν καλά και επάξια τον χορό. Τώρα για «δικαιολόγηση» απουσιών τι να… προσκομίσω; Τον… πυρετό της προετοιμασίας του επερχόμενου καλοκαιριού που με τραβάει απ’ το μανίκι; Τον σωρό των εκκρεμοτήτων που χρονίζουν και επιτέλους πρέπει κάποτε να κλείσουν για να… πάμε για κολύμπι; Το ότι με χτύπησε το καινούριο μου πέδιλο και υποφέρω; (ε, μετά κι απ’ αυτό ελπίζω να με λυπηθείτε και να μη με μαλώσετε πολύ…:))) Κατά βάση πιστεύω ότι οι απουσίες ποτέ δεν δικαιολογούνται. Απλά συμβαίνουν. Αναπόφευκτα… Ξαναδίνω όμως το παρόν, για να μην ανησυχείτε –ναι, ναι, το ξέρω πως με αγαπάτε- και για να σας πω πως κι εγώ με τον δικό μου τρόπο είμαι πάντα παρούσα και καθόλου δεν σας έχω ξεχάσει…<br />Και για να μην νομίζετε ότι τεμπελιάζω, ένα μικρό δείγμα των δραστηριοτήτων αυτής της εποχής. Εικαστικά και πάλι, μαθήματα και πάλι, αυτή τη φορά όμως από τα <span style="color:#ffff99;"><em>εργαστήρια ζωγραφικής του Δήμου Ηλιούπολης.</em> </span>Πολλά εργαστήρια –παιδιών, εφήβων, ενηλίκων, σκιτσογραφίας, αγιογραφίας, ίσως να ξεχνάω και κάτι-, με τετραετή φοίτηση παρακαλώ, με πολλούς μαθητές και πολλούς δασκάλους. Πρωτοετής λοιπόν κι εγώ φέτος (σχέδιο, μολύβι, κάρβουνο), με δασκάλα την εξαίρετη <strong><span style="color:#ffff99;">Γιούλη Γκικοπούλου,</span></strong> τέλος χρονιάς, και οι μαθητές εκθέτουμε! Στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης της Ηλιούπολης, από 3/6 έως 10/6, τα εγκαίνια την Τετάρτη στις 7.30, και αυτές τις μέρες στήνουμε. Η δική μου συμμετοχή το παρακάτω πρώτο μου κάρβουνο. Μόνο αυτό πρόλαβα να κάνω, αφού πιο πολλές ήταν οι απουσίες από τις παρουσίες καταπώς το… συνηθίζω. Η εμπειρία όμως ήταν υπέροχη. Η Γιούλη δεν δίστασε να μας ρίξει γρήγορα στα βαθιά, μας έστησε απέναντι σε ζωντανά θέματα, και με ψυχραιμία και… στοργή μας μύησε στα μυστικά. Από τη μεριά μου να πω μόνο ότι πολύ τ’ αγάπησα αυτά τα… παλιοπάπουτσα, αλλά και το κάρβουνο, που είναι ένα υλικό πολύ πιο «πλαστικό» από το μολύβι.<br />Όποιος μπορεί ας έρθει να απολαύσει από κοντά τις δημιουργίες μας (φυσικά υπάρχουν και ακρυλικά, και λάδια και ακουαρέλες, έργα των μαθητών των επόμενων ετών), θα είμαστε εκεί, κάθε απόγευμα 6-9. Ίσως παρασυρθείτε και αποφασίσετε να πιάσετε μολύβια και πινέλα. Εγώ πάντως δεν θα σταματήσω να σας το προτείνω!</div><div align="justify"></div><div align="justify"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341918152072526882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 299px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SiJOQbF-fCI/AAAAAAAAA4A/m9t8-JBK1N8/s400/%CE%91%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%BF+%CF%84%CE%BF%CF%85+papoytsia.jpg" border="0" /></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-1171857582979337879?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-7236501475575365932009-05-19T15:43:00.006+03:002009-05-31T12:41:16.564+03:00Εικαστικό καφενείο<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/ShKqQC3KTMI/AAAAAAAAA34/1iANKWcA58g/s1600-h/%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B7%CF%83%CE%B7+-+%CE%9C%CE%B9%CF%81%CF%8E"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337515701010320578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 317px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/ShKqQC3KTMI/AAAAAAAAA34/1iANKWcA58g/s400/%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B7%CF%83%CE%B7+-+%CE%9C%CE%B9%CF%81%CF%8E" border="0" /></a><br /><div align="justify">Ε, να λοιπόν, κάτι καινούριο, πρωτότυπο και πραγματικά διαδραστικό. <a href="http://marielartcourse.blogspot.com/">Μαθήματα ζωγραφικής από το διαδίκτυο!</a> Η φίλη μας <strong><span style="color:#ffff99;">Μαριέλα Κωνσταντινίδου</span></strong> είχε την ιδέα, και το κέφι να την υλοποιήσει. Πήρα γεύση από τα πρώτα μαθήματα και βρήκα το εγχείρημα ευχάριστο, δημιουργικό, αλλά και πολύ … βολικό! Αλλιώς είναι να πρέπει να τρέχεις στο εργαστήρι του δασκάλου μια, δυο ή περισσότερες φορές την εβδομάδα, κι αλλιώς να τον έχεις στο σπίτι σου! Να παίρνεις ωραία και καλά τα μαθήματα στο email σου (θεωρία και πράξη), να σου δίνει τις ασκήσεις σου, να τις διορθώνει στη συνέχεια, να σου δίνει οδηγίες και συμβουλές, κι εσύ να τα κάνεις όλα με την ησυχία σου, στον χώρο σου, με τη μουσική σου, τον καφέ ή το ποτό σου, όποτε έχεις χρόνο και διάθεση. Είναι πραγματική όαση αυτές οι ώρες. Άσε που έτσι καταργείται ο περιορισμός της απόστασης. Η επαρχία όπως ξέρουμε δεν παρέχει δυστυχώς και πολλές δυνατότητες αξιοποίησης των ταλέντων και ικανοτήτων. Μ’ αυτόν τον τρόπο όπου κι αν μένεις μπορείς να δουλέψεις, να μάθεις και να δημιουργήσεις. Τολμήστε το, δοκιμάστε το –τα τρία πρώτα μαθήματα είναι δωρεάν έτσι κι αλλιώς. Η γνωριμία με τα χρώματα και τα πινέλα είναι σίγουρα γοητευτική. Άσε που νιώθεις πάλι παιδί! Τι καλύτερο;</div><div align="justify"></div><div align="justify">(το έργο στην αρχή είναι φυσικά της... δασκάλας.)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-723650147557536593?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-59777744656398951852009-05-14T02:20:00.011+03:002009-12-21T11:49:24.209+02:00Χαρούμενα ψαράκια πηδούν έξω απ' το έργο<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SgtWTkeZXmI/AAAAAAAAA3I/QjrhK7xunq4/s1600-h/P5060274.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335453077759155810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 266px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SgtWTkeZXmI/AAAAAAAAA3I/QjrhK7xunq4/s400/P5060274.jpg" border="0" /></a> (άσκηση 1η)<br /></div><div align="justify"><br /><span style="color:#ffff99;">Τρίβω μαλακά τις βλεφαρίδες / αφαιρώ τη μάσκαρα / σβήνω το βάρος / απλές κινήσεις αφαιρούν τον θάνατο / η ζωή φοβάται / μόνο ο θάνατος δικαιούται να συγχαίρει / ελεύθερος - μόνο - αυτός / από τον φόβο / πιο δύσκολο να είσαι / χαρούμενος παρά θλιμμένος / ποιος δεν το ξέρει; / την ώρα που φοράει το καινούριο του πουκάμισο / το ταξίδι αρχίζει πάντα από το τέλος / δεν τάμαθες; / ο Ευγένιος έφυγε / ο Καραγκιόζης μένει / πηδώ έξω απ’ τη μάσκα σου / πριν με προφτάσει η θλίψη</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-5977774465639895185?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-44724520843062774912009-05-04T16:22:00.004+03:002009-05-04T16:27:08.252+03:00Συμβολή στη μνήμη...<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sf7sO13LnhI/AAAAAAAAA3A/Ob8kKKhmWuI/s1600-h/ritsos_07.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331958748574096914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 237px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sf7sO13LnhI/AAAAAAAAA3A/Ob8kKKhmWuI/s400/ritsos_07.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Δεν ξέρω τι δικαιώνει έναν ποιητή. Η πλατιά απήχηση του λόγου του; Η αναγνώριση της αξίας του έργου του από τους επαίοντες; Ο κραδασμός που ίσως προκαλέσει ένας μόνο στίχος του σε έστω και έναν μοναδικό αναγνώστη;<br />Γεγονός είναι ότι οι περισσότεροι έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει τον <span style="color:#ffffcc;"><strong>Γιάννη Ρίτσο</strong></span> σαν τον στρατευμένο ποιητή, που συνάρμοσε τον εμπνευσμένο λόγο του με το συλλογικό όραμα, που τροφοδότησε με συγκίνηση και πάθος τους λαϊκούς αγώνες της πρόσφατης ταραγμένης ιστορίας μας.<br />Εγώ όμως αγαπώ περισσότερο τον «άλλο» Ρίτσο –γιατί υπάρχει κι αυτός-, τον στοχαστικό, τον χαμηλόφωνο, τον σχεδόν εξομολογητικό. Εκείνον που τολμά να αποκαλύψει την πιο βαθιά υπαρξιακή του αγωνία, να βυθίσει το ποιητικό του νυστέρι στο τραγικό αδιέξοδο της ανθρώπινης μοίρας, στη ματαιότητα και το θάνατο.<br />Εκατό χρόνια από τη γέννησή του, και ο Μάιος γενέθλιος μήνας τον ποιητή, κι εγώ διαλέγω να τον τιμήσω με ένα έργο του λιγότερο γνωστό, λιγότερο επικό, λιγότερο –ή μάλλον καθόλου- «επαναστατικό». Ένα έργο που ανατέμνει τρυφερά και πολύ ανθρώπινα μια αντιηρωική μορφή, αυτή της αδελφής της Ηλέκτρας, την <span style="color:#ffffcc;"><strong><em>Χρυσόθεμι</em></strong></span>, που έζησε στη σκιά των τρομερών γεγονότων του βασιλικού οίκου της, και τώρα, σ’ αυτόν τον χαμηλότονο και εξομολογητικό ποιητικό μονόλογο, αναστοχάζεται όλη αυτή τη θύελλα μέσα απ’ την οποία πέρασε σιωπηλή, σχεδόν διάφανη, σχεδόν ανύπαρκτη.<br />Η αρχική μου πρόθεση ήταν να διαλέξω δυο-τρία σύντομα αποσπάσματα. Δεν τα κατάφερα. Παρ’ όλο που τελικά τα αποσπάσματα είναι εκτενή, και πάλι αισθάνομαι ότι αδικώ τον πλούσιο, γεμάτο εικόνες, αίσθημα, ατμόσφαιρα ποιητικό λόγο. Ας λειτουργήσει λοιπόν αυτή η παράθεση σαν έναυσμα για την ανάγνωση ολόκληρου του έργου. Με την βεβαιότητα –κόντρα στην περιρρέουσα αντίληψη- ότι ο ποιητικός λόγος καθόλου δεν κουράζει –το αντίθετο μάλιστα- σας εύχομαι καλή απόλαυση.<br /><br /><br /><span style="color:#ffff99;">Πώς έγινε και με θυμήθηκαν; Εμένα κανένας ποτέ δε με θυμάται. Κανένας<br />ποτέ δε με πρόσεξε. Παράπονο δεν έχω. Καλά μου ήταν όλα, κι ίσως καλύτερα έτσι.<br />Ξέρετε, στο πέρασμα του χρόνου, τα πάντα, όσο πικρά ή και τρομερά, μας φαίνονται σαν απαραίτητα,<br />σαν χρήσιμα κι όμορφα μάλιστα. Και τούτο το τραχύ βουνό από πάνω μου<br />ήταν μια συντροφιά –μια προστασία σχεδόν,- ντυνόμουν τον ίσκιο του.<br /><br />Λοιπόν, μες από την αφάνειά μου, χαιρόμουν να βλέπω και ν’ ακούω. Μπορούσα<br />να ονειρεύομαι ελεύθερα. Ήταν όμορφα, αλήθεια –σα νάζησα<br />έξω απ’ την ιστορία, σ’ έναν δικό μου ανέγγιχτο, απόλυτο χώρο, προφυλαγμένη, και παρούσα ωστόσο. (…)<br /><br />Προς τι, λοιπόν, η επέμβασή μας; Πολύ νωρίς διδάχτηκα<br />πως τίποτε κανένας δεν μπορεί να αποτρέψει. Τα βράδια<br />το ζεστό χνώτο απ’ τους τοίχους των σπιτιών ξεχύνεται στο δρόμο<br />η σκιά ενός πελώριου αλόγου ατμίζεται στο φεγγαρόφωτο. Αν τούτο<br />δεν είναι<br />απάντηση σε τίποτε, θαρρώ πως δεν υπάρχει απάντηση.<br /><br />Μεγάλα φέρετρα περάσαν από τούτη την πύλη –μεγάλα σαν καράβια<br />νεκροί με επίσημες στολές, με ψηλά κράνη, σκεπασμένοι με σημαίες<br />και λουλούδια,<br />κι άλλοι γυμνοί, ντυμένοι μόνο την ωχρότητά τους και την απορία τους,<br />κι ένα σφαγμένο κορίτσι, μ’ ένα τεράστιο, κάτασπρο πέπλο. Ο αέρας<br />ανέβασε ψηλά το πέπλο, τόδεσε πάνω σ’ ένα σύννεφο ανοιξιάτικο<br />κι έμεινε εκεί, να κυματίζει ερημικό, φέγγοντας πότε-πότε<br />με γαλανές ανταύγειες το προαύλιο και τη σκάλα. (…)<br /><br />Έφυγαν. Τίποτα δεν έχει μείνει. Όλα τα ξόδεψαν για το όνομά τους<br />Κι όχι για τον εαυτό τους –(μήπως τάχα κι εμείς;). Δεν μετανιώσαν.<br />Άλλωστε ήταν αργά κάθε φορά να μετανιώσουν. Δεν χρειαζόταν.<br /><br />Στο γυρισμό απ’ το κοιμητήρι, όλοι κοιτούσαμε κάτου στο χώμα.<br />Γινόταν μια μεγάλη παύση τόσο που θα νόμιζε κανένας<br />Πως όπου νάναι θα σκεφτόμαστε κάτι επιτέλους.<br />Κι άξαφνα<br />Ακούγονταν χιλιάδες δυνατές οπλές κάτω στον κάμπο και στους δρόμους-<br />Οι καβαλλάρηδες ξεπρόβαιναν πίσω απ’ τις λεύκες. Κλείναν τα περάσματα.<br />Σημαίες μεσίστιες κι άλλες αναπεπταμένες μες στο ντουφεκίδι.<br /><br />Δεν ήξερες ποιοι φτάναν και ποιοι φεύγαν –τι γινόταν. Άλλοι τρέχαν,<br />άλλοι κρυβόνταν, άλλοι κάτι γράφανε στο γόνατό τους, άλλοι αυτοκτονούσαν,<br />άλλοι εκτελούνταν τα χαράματα μπροστά στο γυμνό τοίχο του τουβλάδικου, (…)<br />άλλοι ζυγιάζαν τα μικρά παιδιά τους.<br />Κάποιος έφερε να ζυγιάσει ένα πουλί. Το πουλί πέταξε. Βγήκε απ’ την πόρτα.<br />Εκείνος φώναξε: «Δεν έχει βάρος, δεν έχω βάρος, δεν έχουμε βάρος.<br />Χανόμαστε. Χαθήκαμε. Χάσαμε το βάρος μας. Πετάμε»-<br />κι άνοιγε διάπλατα τα χέρια του σα νάταν όντως να πετάξει.<br />Το γέλιο του ακουγόταν πέρα απ’ τα μεσάνυχτα, κοντά στο ποτάμι.<br /><br />Ύστερα τίποτα. Μήτε κατάρες πια και μήτε επευφημίες. Μόνη μορφή ελευθερίας<br />απόμεινε η σιωπή. Στα εγκαταλελειμμένα περιβόλια<br />θεριεύαν οι τσουκνίδες, τα σπερδούκλια και κάτι παράξενα αγκάθια<br />με άγνωστα χρυσαφιά λουλούδια σαν αστέρια ερήμωσης. Τα πηγάδια στερέψαν-<br />αν έριχνες μια πέτρα χτυπούσε στην πέτρα, κι ο ήχος συνεχιζόταν<br />σ’ ένα ατελεύτητο βάθος ως την άλλη μεριά. Κι αν κοιταζόσουν μέσα,<br />ένα μονάχο μάτι, σκοτεινό, χωρίς τσίνορα, σε κοιτούσε κατάματα,<br />κάνοντας κοίλο ολόκληρο το πρόσωπό σου σα μια ξέβαθη τρύπα.<br /><br />Αργότερα έπιασαν μεγάλα κρύα. Κοπάδια λύκοι κατεβαίναν<br />στα χωριά και στην πόλη. Όλοι κλειδώνονταν στα σπίτια. Χιόνισε κιόλας.<br />Ένα απερίγραπτο άσπρο είχε σκεπάσει τις στέγες, τα δέντρα, τη μνήμη,<br />σαν ευλάβεια, σαν άφεση, -καθώς εκείνο το πέπλο που σας έλεγα-<br />και πίσω του διακρίνονταν όλο το μαύρο, ατεμάχιστο, ανώδυνο, ήρεμο.<br /><br />Τα ξημερώματα βρίσκαν στους δρόμους ψόφια πρόβατα, σκυλιά, γαϊδούρια,<br />κάτι λιγνά, περίλυπα άλογα. Τα μελίσσια είχαν αφήσει τις κυψέλες τους.<br />Το καλαμπόκι, το κριθάρι, το στάρι ακριβαίνανε. Ωστόσο,<br />κάποιο πρωινό, που άνοιξα τα παντζούρια, είδα τριγύρω στη μάντρα του κήπου<br />ένα σωρό παιδιάστικους, χάρτινους ανεμόμυλους. Μπορεί και νάταν<br />αυτός που πήγε να ζυγιάσει το πουλί. Στο δρόμο ακούστηκε πάλι<br />ένα παιδί να διαλαλεί κουλούρια –η φωνή του και το άρωμα<br />από ζεστό ψωμί και σουσάμι ξανάδινε σχήμα στα δέντρα, στις πόρτες,<br />στα χέρια και στα πρόσωπα. Το διάφανο πρωινό φεγγάρι<br />αποτραβιότανε με βήματα ένοχα, τριανταφυλλένια,<br />πλάι σε μια σιδερένια σκάλα υπηρεσίας, στριφτή, σκουριασμένη.<br /><br />Φώναξα τότε τη μεγάλη αδελφή μου. «Κοίτα, κοίτα», της είπα. Μετρούσα:<br />«δυο, τρεις, εφτά, δεκάξη, δεκαεννέα», τους ανεμόμυλους. Εκείνη<br />στράφηκε προς τα εκεί. Δεν είδε τίποτε. Γύρισε και με κοίταξε<br />κι αμέσως έφυγε οργισμένη. Εγώ λυπήθηκα σα νάχα φταίξει.<br />Έσκυψα πάλι απ’ το παράθυρο. Τίποτε, αλήθεια. οι ανεμόμυλοι είχαν φύγει. (…)<br /><br />Μια μέρα<br />Χύθηκε το νερό στο φόρεμα της αδελφής μου, -<br />μια λουλακιά ζωγραφιά σχεδιάστηκε πάνω του. «Δωσ’ το μου να στο πλύνω», φώναξα.<br />«Δεν είναι τίποτα, -λέει- το νερό δε λεκιάζει». «Δώσ’ το μου, δώσ’ το μου»,<br />φώναξα πάλι. Όλοι με κοίταζαν. Σώπασα. Κι η ζωγραφιά μεγάλωνε,<br />γέμιζε ολόκληρο το φόρεμα, τα χέρια της, τα πόδια της, το πρόσωπό της-<br />η αδελφή μου είχε γίνει γαλάζια. Μόνο η άκρη απ’ το ένα της σαντάλι<br />απόμεινε λευκή. Κανείς δε βλέπει τα ολοφάνερα. Τα άλλα-<br />ω, τα άλλα –ποια;- μετακινήσεις, ασχολίες, χειρονομίες<br />μες στο αμετάβλητο και αμετακίνητο, που λένε. Δεν βλέπουν καθόλου.<br />Καλύτερα τάχα; Χειρότερα; -Ποιος ξέρει;- Δε βλέπουν.<br /><br />Αποτραβήχτηκα εδώ πέρα. Είναι ήσυχα. Μήτε ο απόηχος δε φτάνει<br />απ’ τις γεννήσεις, τους γάμους, τους θανάτους. Κουράστηκα. Τα ίδια και τα ίδια-<br />άλλοι ανεβαίνουν, άλλοι κατεβαίνουν –ίδιοι οι πρώτοι κι οι δεύτεροι κι οι τρίτοι,<br />(κι οι πιο καλοί, σαν φτάσουνε στην εξουσία –ξέρετε). Ένας τοίχος<br />με σκουριασμένους γάντζους ως επάνω ψηλά, μες στη νύχτα. Ποτέ μου<br />δεν κατάφερα να πιαστώ σ’ ένα γάντζο ν’ ανέβω –δεν προσπάθησα, βέβαια.<br />Ξεχνιόμουνα κοιτάζοντας ένα άστρο διαλυμένο στο νερό σα μια σταγόνα λεμόνι<br />μέσα στο τσάι, -ξάνθαινε κάπως το σκοτάδι. Όλοι φοβόμασταν. Κι ίσως πιότερο εκείνοι.<br /><br />Ωστόσο αυτή η κουραστική επανάληψη, στο τέλος-τέλος, σαν να μεταλλάζει<br />σε κάτι ωραίο και σχεδόν υγιεινό –σου δίνει την εντύπωση, έτσι κάπως, του φευγαλέου και του ανεξάντλητου ταυτόχρονα –μια γαλήνια διάρκεια,<br />κάτι άγνωστο και οικείο, -σε αλαφρώνει – μια ιδέα τρομερής αιωνιότητας-<br />αιωνιότητας ωστόσο.<br />Ένα ήσυχο χαμόγελο κρέμεται μέσα μας,<br />όπως κρεμάμε σ’ ένα έρημο δωμάτιο έναν πίνακα –μιαν αρχαία ναυμαχία<br />σε σκοτεινό πράσινο χρώμα, νύχτα, με χρυσά και κόκκινα στίγματα στην άκρη,<br />μπροστά, στην αμμουδιά, διακρίνεται ένας γέρος χωλός ναυτικός. Έχει ανάψει<br />λίγη φωτιά κι έχει στημένη σε δυο πέτρες τη χύτρα του –<br />έτσι μονάχος, έτσι απόμαχος, σαν έξω απ’ τον κόσμο,<br />στεριώνοντας τον κόσμο πάνω σε δυο πέτρες καπνισμένες.<br />Αισθάνεσαι μια μυρωδιά ψαρόσουπας σ’ αυτόν τον πίνακα,<br />μια μυρωδιά ταπεινοσύνης και βουβής ελευθερίας –της μόνης.<br />Το σάλιο σού γεμίζει το στόμα –νιώθεις πάλι να πεινάς – και σ’ αρέσει.<br /><br />Για τ’ άλλα –μήτε μάθαμε τι φταίει, ποιος φταίει. Από τα πριν τραβηγμένος ο κλήρος.<br />(…)<br /><br />Γι’ αυτό σας έλεγα –ω, ναι, τα πάντα ήταν όμορφα- ποιο νόημα τάχα<br />νάχει κι η θλίψη κι η χαρά μες στο αδιαίρετο τίποτα; -ποια σημασία<br />μέσα σ’ αυτό το ευτυχισμένα αδιάφορο τοπίο, -όχι αδιάφορο-<br />ένας απέραντος ευδιάθετος θάνατος- και λέω «ευδιάθετος»<br />ίσως μεταβιβάζοντάς του τη δική μου πρόσκαιρη διάθεση<br />αυτού του αποψινού περίλαμπρου λυκόφωτος –τι χρώματα, θε μου-<br />ή παίρνοντας εγώ τη θέση του (τη βολική, πραγματική μου θέση),<br />έτσι σα νάναι ο μυστικός καθρέφτης μας που μας δείχνει αδιάψευστο,<br />ολόκληρο το πρόσωπό μας, καθάριο, αδιάπτωτο, ωραίο,<br />σχεδόν αθάνατο –μα τι σχεδόν;- πράγματι αθάνατο.<br /><br />Μέσα σε μια μεγάλη κάμαρα ακατοίκητη, κρεμόταν από χρόνια,<br />ένας παλιός καθρέφτης με χρυσή κορνίζα. Στην κάμαρα εκείνη<br />δεν έμπαινε κανείς. Πετούσαν ανάκατα εκεί μέσα<br />ό,τι άχρηστο και παλιωμένο –λάμπες, πολυθρόνες, κηροπήγια, τραπεζάκια,<br />πορτραίτα πατρογονικά κι άλλα καθαιρεμένων στρατηγών, ποιητών, φιλοσόφων,<br />ανθοδοχεία κρυστάλλινα με παράξενα σχήματα, τρίποδες, μπρούντζινα μαγκάλια,<br />μεγάλες προσωπίδες, γύψινες, μετάλλινες, κι άλλες μικρές από μαύρο βελούδο,<br />ταριχευμένα κεφάλια ελαφιών κι άγριων ζώων, ταριχευμένα<br />πολύχρωμα πουλιά, γαλάζια και χρυσά, με γαμψά ράμφη –τ’ όνομά τους δεν τόξερα-<br />κρεμάστρες, πανοπλίες, κονσόλες και βαριά παραπετάσματα<br />σε πορφυρό συνήθως ή βαθυπράσινο χρώμα. Ήταν εκεί το καταφύγιό μου.<br /><br />Μύριζε σκοροφαγωμένο ρούχο, σκόνη και δροσιά. Λοιπόν, ο καθρέφτης,<br />κρεμάμενος ψηλά στον τοίχο, συγκέντρωνε ολόκληρο το φως –ήταν το μάτι<br />της τυφλής, πολυδαίδαλης κάμαρας.<br />Το μάτι εκείνο<br />βασίλευε ήρεμο, αβασίλευτο, πάνω απ’ την αχρηστία και την ερήμωση,<br />την αθανάτιζε μάλιστα –μνήμη ιερή σε βαθειά λησμοσύνη. Κάποιο δείλι,<br />ανέβηκα σ’ ένα σεντούκι και κοιτάχτηκα μες στον καθέφτη –τίποτα δεν είδα-<br />τίποτα, μόνο φως, -ένα φως σκοτεινό, σα νάμουν ή ίδια<br />ολόκληρη από φως –κι ήμουν, στ’ αλήθεια. Κατάλαβα, τότε,<br />(ή, μάλλον, θυμήθηκα) πως πάντοτε ήμουν φως. Μια αράχνη<br />σεργιάνιζε στο φέγγος του καθρέφτη και στο πρόσωπό μου. Δεν τρόμαξα διόλου.<br /><br />Η αράχνη δεν ήμουν εγώ. Ένα ξένο, λεπτότατο σώμα γλυστρούσε<br />πάνω στο κρύσταλλο, με αμέτρητα, γωνιώδη πόδια, -τάβλεπα μεγεθυσμένα<br />με τις αργές αιχμές τους. Σε κίνηση αργή, σε χρόνο αργό, σχεδόν ακίνητον. Λίγο-λίγο<br />ξεχώρισα και το υλικό μου πρόσωπο, ρόδινο και μαβί, σκιώδες,<br />τα μάτια ένα πράσινο θαλάσσιο, εκστατικό, και γύρω μου πάντα<br />το ακαθόριστο φως, -φωτοστεφανωμένη μες στην παραμέληση, μέσα στη μοναξιά μου,<br />μες στην αφάνειά μου. Δεν μπόρεσα ν’ αντέξω<br />τούτη τη μυστική ευτυχία: νάμαι ολόφωτη, μ’ ένα λεπτό προσωπείο πραγματικότητας<br />τριανταφυλλένιο και μαβί. Πήδηξα κάτω απ’ το σεντούκι,<br />άρπαξα ένα παμπάλαιο κλειδί παρατημένο σε κάποιον μαρμάρινο νιπτήρα,<br />τόσφιξα και το φίλησα. Και τότε, στον πυλώνα απ’ έξω, αντήχησε το κέρας<br />των κυνηγών, περίεργα μελαγχολικό και κουρασμένο –τελεσίδικο.<br /><br />Βράδιαζε αργά, κι έφεγγε πάντα ο καθρέφτης στον τοίχο.<br />Η αράχνη είχε φύγει. Αισθανόμουν ακόμη να φέγγω απ’ τα μέσα,<br />μοναχική, ταυτισμένη μαζί του, ερωτευμένη,<br />κρατώντας το κλειδί του υπογείου στα δυο μου χέρια.<br />Για τούτο<br />σας έλεγα πως παίρνω τη θέση του (την πιο πραγματική μου θέση)<br />τη θέση του θανάτου μου –δηλαδή του θανάτου.<br />Τώρα γνωρίζετε<br />πως ήμουν προνομιούχος. Ναι. Γι’ αυτό ντρεπόμουν, είχα τύψεις,<br />ντρέπομαι τώρα ακόμη πιο πολύ που το εξομολογούμαι. Τι προνόμια τάχα;<br /><br />Γνώρισα την ωραία ματαιότητα, την ήρεμη, την περίπου χαρούμενη<br />ξάπλωσα μέσα της ή πάνω της, όπως το καλοκαίρι σε μια θημωνιά, παρατηρώντας<br />το βραδινό ουρανό, τα δάση, τα γαλάζια βουνά, μυρίζοντας άπληστα<br />τη ζεστή δρόσο, το θυμάρι, το άχυρο, το μακρινό ποτάμι,<br />την ευωδιά των θερισμένων σταχυών –όχι καθόλου με την έννοια<br />του ψωμιού, του νερού, της χρησιμότητας, -με την έννοια μονάχα<br />ενός γενικού θερισμού, πραϋντικού, ενώ από λόφο σε λόφο,<br />από αμπέλι σε αμπέλι, τα σκυλιά των γεωργών και των βοσκών αλυχτούσαν<br />μια ολόλευκη παντάνασσα πανσέληνο με σταυρωμένα χέρια, δίχως βρέφος.<br /><br />Ήταν μια γεύση –δεν ξέρω- από βαθύ γαλάζιο διαλυμένο-<br />μια γεύση υπαρκτής ανυπαρξίας, υπογραμμισμένης κάποτε<br />από τη μετακίνηση κάποιου πουλιού στον ύπνο του –μια σιγαλιά πολύβοη-<br />κι εγώ ήμουν ολόκληρη η σιωπή και μέρος της σιωπής. Δάγκωνα ένα μυρτόκλωνο<br />μη και φωνάξω. Γιατί τόνιωθα: το στόμα μου μεγάλωνε<br />θαυμαστικό, για μια μεγάλη κραυγή, και τα δόντια μου<br />αραίωναν κι αυτά, χωρίζονταν, για ν’ αφήσουν διέξοδο<br />σ’ εκείνη την κραυγή. Την κράτησα. Διαλύθηκε εντός μου.<br />Αυτή ‘ταν η σιωπή. Κι εγώ ήμουν αέρινη –μπορούσα να πετάξω. (…)<br /><br />Έφυγαν όλοι. Τώρα κάθομαι εδώ και κοιτάω και ξεχνάω και θυμάμαι.<br />Τα πάντα ήταν καλά. Δε μου χρειάζεται τίποτε, -χορταστική ολιγάρκεια.<br />βάζω τα χέρια μου στα γόνατά μου, αγγίζω το κενό, κρατιέμαι<br />απ’ το κενό. Στέκομαι ακόμη ορθή σ’ ένα εξαίσιο, ετοιμόρροπο μπαλκόνι,<br />πιασμένη απ’ τα κάγκελα –μετέωρη σχεδόν. Σε τούτα τα κάγκελα,<br />μετάλλινα, λεία, αντιλαμβάνομαι τις αλλαγές του καιρού, το κρύο, τη ζέστη,<br />την υγρασία, τ’ αστέρια –εικονικές αλλαγές. Ένα σπουργίτι, πότε-πότε,<br />κάθεται εκεί και με κοιτάει –γνωριζόμαστε. Δεν έχουμε τίποτα να πούμε. (…)<br /><br />Τι δύσκολα πούναι τα λόγια –δε νομίζετε; - ο σωστός μας λόγος<br />μονάχα στον εαυτό μας απευθύνεται ή, τουλάχιστον,<br />μονάχα ο εαυτός μας τον ακούει σωστά. Όλα τ’ άλλα<br />μικρές ή μεγάλες προφάσεις, παζαρέματα, μεταμφιέσεις. (…)<br /><br />Μονάχα ο έρωτας, που λένε κι η ομορφιά, αντιστέκονται κάπως στο χρόνο-<br />παρ’ όλο που ούτε τόνα ούτε τ’ άλλο ξέρω τι σημαίνουν –ένα κάτι σαν ψαύσιμο ελαφρό στον αυχένα. (…)<br /><br />Η κάθε μέρα κάτι μας αφήνει για τη νύχτα –είναι δύσκολος κάποτε ο ύπνος<br />αν κάτι ωραίο δεν έχεις ν’ αντιπαραθέσεις στο σκοτάδι που ενεδρεύει.(…)<br /><br />Γι’ αυτό κι η ευχαριστία μου κι η προσευχή μου πριν απ’ τον ύπνο,<br />κι ο καλός ύπνος, και τ’ όμορφο ξύπνήμα, κι ο καλός θάνατος,<br />-με το καλό ναρθεί – παράπονο δεν έχω, -τον γνώρισα,<br />είμαστε φίλοι πια, σ’ αυτόν χρωστάω τα περισσότερα:<br />το νόημα της ζωής –θέλω να πω την έλλειψη κάθε νοήματος. Πολύ αργά το μαθαίνουμε-<br />ένα άγγιγμα ήσυχου φτερού –και το φτερό διαποτισμένο από ύψος-<br />έτσι λέμε τουλάχιστον –δικαιολογίες, μεταστροφές, θλιμμένες πανουργίες. (…)<br /><br />Τις νύχτες<br />κοιτάω μακριά στην πολιτεία τις μεγάλες πολύχρωμες ρεκλάμες,<br />καμμιά φορά σβήνω τη λάμπα –αφήνω να φωτίζεται το δωμάτιό μου<br />από τον έξω μακρινό φωτισμό –πότε γαλάζιο ή κίτρινο ή μενεξεδένιο,<br />πότε τριανταφυλλί ή βερυκοκκί, -μια ξένη κάμαρα, με ξένα φώτα-<br />ξένη κι εγώ με την επίγνωση του μακρινού και του άφταστου, με τη βαθύτατη εκείνη<br />επίγνωση της ήμερης γενικής ξενητειάς, σα μυστική φιλία<br />με όλους και με όλα, -μια και τίποτα πια δεν μας αγγίζει<br />κι ούτε μπορεί, φυσικά, να μας προσβάλει –μια θεσπέσια φαντασμαγορία.<br /><br />Κι η κάμαρά μου –καράβι χρυσό –μενεξεδένιο- ταξιδεύοντας μέσα στη νύχτα,<br />κι εγώ κατάμονη μες στο καράβι –καθόλου, μα καθόλου θλιμμένη, -<br />ούτε τιμόνι, ούτε κουπί –ξέροντας τα άχρηστο (και μάλιστα επιζήμιο)<br />του τιμονιού, του κουπιού, της πυξίδας.<br />Θυμάμαι<br />εκείνη τη μεγάλη νύχτα –την παραμονή του φόνου: Ο αδελφός μου<br />στάθηκε μια στιγμή στο κεφαλόσκαλο έξω της μαρμάρινης σκάλας,<br />κοίταξε αμίλητος τον ουρανό, με το κεφάλι του όμορφα υψωμένο:<br />«Μόνα κουπιά μας –είπε- ίσως νάναι τ’ αστέρια. Μα κι εκείνα<br />δεν τα κρατάμε εμείς, -πώς θα μπορούσε;». Τον ένιωσα αμέσως.<br />Η μεγάλη αδελφή μου δεν κατάλαβε. Τούδωσε το σπαθί κρυμμένο κάτω απ’ την ποδιά της. (…)<br /><br />Ύστερα φτάσαν τα μεγάλα ποντίκια, η σκουριά, ο ξυλοφάγος, ο σκόρος-<br />με τον καιρό αποθρασυνθήκανε, μασούσαν ολοφάνερα τα ξύλα, τους τοίχους,<br />τα υφάσματα, τα σίδερα –τίποτα δεν μπορούσες να φυλάξεις.<br />Τους τα παραχωρήσαμε, λοιπόν, κι εμείς, -δε μας ένοιαζε διόλου, -<br />μήτε που ακούγαμε το ατέλειωτο ροκάνισμά τους. Αυτή ακριβώς την ώρα<br />ανακαλύψαμε το αδούλωτο μέσα στην πλήρη παράδοση.<br />Πελώριοι αρουραίοι<br />σκύβανε στα μεγάλα κιούπια, πίνανε το λάδι, σκαρφαλώναν στο ταβάνι,<br />έτρωγαν τα φιτίλια απ’ τις καντήλες, ροκανίζαν με απληστία<br />τα παπούτσια μας κάτω απ’ τα κρεβάτια.<br />Κι ήταν στιγμές που θαρρούσες<br />πως κάποιοι περπατούσαν κάτω, χαμηλά, στα υπόγεια, μες στο χώμα,<br />κι εμείς, ασάλευτες, ψηλά, πάνω απ’ τις μάταιες κινήσεις,<br />πάνω απ’ το φόβο της φθοράς, σαν άφθαρτες, σαν τελειωμένες. (…)<br /><br />Όλα αποσύρθηκαν με τον καιρό σαν τα ποντίκια, σαν τους αυλοκόλακες, τους υπηρέτες<br />ή σαν τα κύματα πιότερο. Μόνο μια μυρωδιά από αλάτι έχει απομείνει,<br />η μυρωδιά μιας διάρκειας, μαζί μ’ εμάς, χωρίς εμάς, -τι σημαίνει;-<br />κείνο το αλάτι στο ψωμί, στο νερό, στον αέρα-<br />αυτό που λέμε ελευθερία, χωρίς να ξέρουμε ποτέ τι ζητάμε και τι είναι. (…)<br /><br />Έτσι πέρασαν τα χρόνια, (πώς πέρασαν; -δεν τόνοιωσα), κι εγώ<br />πάντα στο περιθώριο των συμβάντων, -είμαι τάχατε εγώ που έχω ζήσει, μη ζώντας,<br />τόσες και τόσες ζωές, και την ίδια τη ζωή μου; Μια φορά μόνον,<br />σαν ήτανε τιμωρημένη για το πείσμα της η μεγάλη αδελφή μου,<br />της πήγα κρυφά τροφή και νερό.<br />Πολύ ευχαριστήθηκα<br />που κάποιον θα μπορούσα να νοιαστώ, που κάποιος είχε την ανάγκη μου.<br />Μ’ άρεσε<br />κι όλη η ετοιμασία, το μυστήριο, ο κίνδυνος. Δεν τα κατάφερα.<br /><br />Με πιάσαν μπρος στην πόρτα. Με τιμώρησαν και μένα.<br />Ήταν μια ξέχωρη χαρά νάχω τιμωρηθεί για κάποιον και για κάτι,<br />εγώ, η τιμωρημένη πάντα από τον ίδιο τον εαυτό μου, ν’ αξιωθώ επιτέλους<br />μια τιμωρία για μια πράξη –ήμουν πολύ περήφανη για τούτο.<br />Έβλεπα πια τα πράγματα κι εμένα σε μια σχέση φανερή προς τους άλλους. (…)<br /><br />Όσο για τη μητέρα, -η δύστυχη ποτέ δεν τιμωρήθηκε. Εκείνη<br />μονάχα τιμωρούσε (και θαρρώ πως μόνον οι τιμωρημένοι<br />έχουν καιρό και τρόπο να σκεφτούν. Μόνο οι τιμωρημένοι<br />μεγαλώνουν σωστά –κι ας μη φαίνεται- διατηρώντας ως το τέλος<br />όλα τα στάδια της αύξησής τους).<br />Η άμοιρη μητέρα<br />τα πλήρωσε όλα μονομιάς. Ποτέ δεν την είδα να κλαίει<br />ή να παρακαλεί. Μόνο, την ύστατη στιγμή, τα σκοτεινά της μάτια<br />σταμάτησαν πελώρια, σαστισμένα, πανέμορφα, σαν μεμιάς να συλλάβαν<br />όλο το νόημα της ζωής, όλη τη ματαιότητα της όποιας εξουσίας,<br />ίσως κι όλο το νόημα της ομορφιάς –πάντοτε ανέφικτης, κι ωστόσο βιωμένης.<br /><br />«Η αίσθηση του ωραίου» -θυμάμαι πούλεγε ο παιδαγωγός μας- «συνυφαίνεται πάντα<br />με την έννοια του μάταιου». Και μονάχα το ωραίο θαρρώ μπορεί ν’ αντέξει<br />άντικρυ σ’ όλο το μάταιο κι ανεξήγητο, χωρίς ελπίδα<br />δικαίωσης ή ανάστασης. –Α, εκείνη η ευγενική ανιδιοτέλεια. Η αδελφή μου<br />δεν ανεχόταν το ανεξήγητο, -κι ίσως γι’ αυτό παραλόϊσε. Μονάχα<br />στα τελευταία της χρόνια τόρριξε στο πλέξιμο –φανέλες, κάλτσες,<br />γάντια, κασκόλ, -όχι που κρύωνε- δε φόρεσε ποτέ κανένα,<br />γέμισε μια κασέλα ολάκερη –καθόταν πάνω της τα βράδια<br />σκυφτή, με σταυρωμένα χέρια –ω, ναι, θα κρύωνε- δεν τα φορούσε<br /><br />Κάποτε, πάνω στην αρρώστια της, όταν σωθήκαν οι κλωστές της,<br />ξήλωσε μια παλιά, ετοιμόρροπη, λινή κουβέρτα<br />κλωστή-κλωστή –κοβόταν- κόμπο-κόμπο, κι έφτιαξε με τη βελόνα<br />έναν περίφημο άθλο καρτερίας –ένα μικρό πετσετάκι- μου το χάρισε<br />(παρ’ όλο το χαμένο λογικό της, είχε θυμηθεί πως ήταν τα γενέθλιά μου).<br />Ποτέ δεν έλαβα πολυτιμότερο δώρο. Τόχω πάντα κοντά μου. Κι αλήθεια,<br />κάθε όμορφο πράγμα έχει μια ατέλειωτη προϊστορία και χιλιάδες αθώρητους κόμπους<br />και μια μικρή βελόνα υπομονής με χιλιοτρυπημένα δάχτυλα. Ίσως<br />η άλλη όψη του ωραίου νάναι η αγιότητα, -ποιος ξέρει;- τίποτα δεν έχω μάθει. (…)<br /><br />Πέρασαν πια τα χρόνια. Αλάφρωσα πολύ, παραβάρυνα. Χαίρομαι<br />αυτή την ελαφρότητα κι αυτό το βάρος. Ένα βαθύ χαμόγελο<br />με ανασηκώνει απ’ τις μασκάλες. Δεν πατώ στο χώμα –ντρέπομαι<br />μη και με δει κανείς να περπατώ στον κήπο σαν πουλί. Ντρέπομαι<br />γι’ αυτή την παιδική μου ελαφρότητα. Αράζω εδώ στο παράθυρο<br />με τις βροχές, με τις λιακάδες, -δεν χόρτασα ακόμη να βλέπω. (…)<br /><br />Λοιπόν, δε χόρτασα. Ξεχνιέμαι ακόμη κοιτώντας ένα σύννεφο στη δύση,<br />ένα παράξενο σύννεφο σαν καμωμένο από μικρά καθρεφτάκια της τσέπης, -<br />μου ρίχνει τις λάμψεις του στα μάτια, δε μ’ αφήνει να σοβαρευτώ, παρ’ ότι<br />αισθάνομαι την έλευση της νύχτας πίσω απ’ όλες τις λάμψεις, παρ’ ότι<br />είναι μια γεύση διάχυτη στον αέρα από στάχτη και τριμμένη κανέλα. (…)<br /><br />Τίποτα πια δεν περιμένω. Εδώ τελειώνω. (…)<br /><br />Α, ναι, περίμενα πως κάποιος, κάποτε, θαρχόταν να πάρει<br />το ύφασμα εκείνο και το μυστικό της ύφανσης –η ίδια εγώ να το αποθέσω<br />πάνω στα γόνατά του, όπως τώρα, σ’ εσάς, αυτά τα λόγια,<br />σα νάχει μόνο αυτό μια σημασία.<br />Πολύ σας κούρασα, καλή μου φίλη.<br />Κι εγώ είμαι κουρασμένη. Συγχωρήστε με. Τώρα μπορώ να φύγω,<br />ευτυχισμένα κουρασμένη, δίχως όνειρα πια κι επιθυμίες<br />μόνο με την απέραντη κι εξαίσια επιθυμία να ζητώ συγγνώμη<br />απ’ όλους κι απ’ όλα.<br />Συγγνώμη. Συγγνώμη. Συγχωρήστε με<br />εμένα την ασήμαντη, που για πράξη καμμία<br />να περηφανευτώ δεν έχω –τίποτε. Μονάχα τούτη η αναγάλλια<br />να σας ζητώ συγγνώμη, -ευχαριστώ- κι η υστάτη μου συγγνώμη<br />για μένανε την ίδια –από καιρό προετοιμασμένη κι ίσως δικαιωμένη.</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4472452084306277491?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-59236718871968817312009-04-26T17:31:00.007+03:002009-04-26T17:48:24.872+03:00Ιατρείον ασμάτων<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SfRy6Yg9NBI/AAAAAAAAA24/_p4ZjdO7IdA/s1600-h/gyneka%2Bsto%2Bparathiro+Dali.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329010606424798226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 123px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SfRy6Yg9NBI/AAAAAAAAA24/_p4ZjdO7IdA/s400/gyneka%2Bsto%2Bparathiro+Dali.jpg" border="0" /></a> Στη<strong> <span style="color:#ffffcc;">Στέλλα Βλαχογιάννη</span></strong> έχω ήδη αναφερθεί σε παλαιότερη ανάρτησή μου, με αφορμή μια <a href="http://kerasi.blogspot.com/search?q=%CE%92%CE%BB%CE%B1%CF%87%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7">συζήτηση στον Δήμο Υμηττού </a>για το έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Η Στέλλα δηλώνει –και είναι φυσικά- δημοσιογράφος. Όμως για μένα είναι πάνω απ’ όλα ένας βαθύτατα ποιητικός άνθρωπος. Μια γυναίκα παλλόμενη, μια ψυχή σημαδεμένη, αλλά όχι ηττημένη. Ο λόγος της, γραπτός και προφορικός, πάντα αιχμηρός και ταυτόχρονα βαθύς, ουσιαστικός, ευαίσθητος. Η παρουσία της, ραδιοφωνική, έντυπη ή ζωντανή αναδεικνύει έναν άνθρωπο με δύναμη ζωής, με πάθος, με πίστη, με αλήθεια. Τη Στέλλα την γνωρίζω κυρίως από τα κείμενά της και από τον λόγο της στην καθιερωμένη από χρόνια εκπομπή της στο Δεύτερο Πρόγραμμα, κάθε Τετάρτη βράδυ, στις 12 τη νύχτα, το <strong><span style="color:#ffffcc;"><em>«Ιατρείον ασμάτων».</em></span> </strong>Όποτε μπορώ κάθομαι σαν τους παλιούς καλούς καιρούς δίπλα στο ραδιόφωνο, και ακούω τη ζεστή και ανεπιτήδευτη φωνή της, τις προσεγμένες και απρόσβλητες από έξωθεν-άνωθεν εντολές, μουσικές επιλογές της, και εισπνέω πολιτισμό. Γνώση, ευγένεια, καθαρή ματιά, καλλιεργημένο μουσικό αισθητήριο και μια τρυφερή μελαγχολία που τοξεύει στο κέντρο της καρδιάς και της συγκίνησης. Κι ακόμη μια φωνή ασυμβίβαστη και ανυποχώρητη. Με δυο λόγια μια φωνή υγιής, εν μέσω νοσούντων καιρών. Άξιο λοιπόν το όνομα της εκπομπής, και όλης της γης οι… «ασθενούντες» όλο και κάποιο φάρμακο θα βρουν σ’ αυτήν, για να βγάλουν την νύχτα. Αύριο βλέπουμε… (καλά δεν λέω γιατρέ μου;)<br />Ήταν λοιπόν μεγάλη η χαρά μου όταν την ανακάλυψα σερφάροντας και στα μέρη μας. Η Στέλλα έστησε το δικό της στέκι στη μπλογκόσφαιρα και «εκπέμπει» και από εδώ τα κείμενά της. Η διεύθυνση όπου μπορείτε να την απολαύσετε κρατάει τον… ευαγή τίτλο: <a href="http://iatreionasmaton.blogspot.com/">Ιατρείον ασμάτων. </a>Δεν έχετε παρά να προστρέξετε προς ίασιν και τέρψιν.<br />Εγώ σας δίνω σήμερα δυο δείγματα γραφής σαν μια σύντομη σύσταση με τον λόγο της. Το ένα προέρχεται από βιβλίο της με κείμενά της από τις ραδιοφωνικές της εκπομπές, και με τίτλο ομώνυμο της εκπομπής, και το άλλο από την ποιητική της συλλογή <strong><span style="color:#ffffcc;"><em>«Η θλίψη του σώματος»</em></span> -</strong>και τα δύο από τις εκδόσεις <em>Μικρή Άρκτος</em>.<br />Χαρείτε τα.<br /><br /><br /><span style="color:#ffff99;">Η παλιά εικόνα μας μένει αλλού. Στον τόπο που υπήρξε, για την ακρίβεια. Δεν μας ακολούθησε στη λαιμητόμο των αστικών τοπίων. Έμεινε εκεί πίσω, συνεχίζει να πηγαίνει σχολείο, τα απογεύματα ης Κυριακής σινεμά με τη Βουγιουκλάκη, φροντιστήριο και αγγλικά τα βράδια, τα καλοκαίρια μπάνιο και υποβρύχιο στο παραλιακό ζαχαροπλαστείο που δεν έχει γίνει ακόμα καφετέρια, ενώ Χριστούγεννα και Πάσχα νιώθει έναν ατέλειωτο πνιγμό που δεν μπορεί να μεγαλώσει, να φύγει, να αλλάξει. Η παλιά εικόνα μας βγαίνει βόλτα τα βράδια στους δρόμους και στις πλατείες που παίζαμε κρυφτό, κι αν καμιά φορά σκοντάψει και χτυπήσει το γόνατο, τρέχει με κλάματα στο πατρικό και χτυπάει επίμονα το κουδούνι. Της ανοίγουν ξένοι, -τι θέλετε; τη ρωτούν κι κείνη στην αρχή τα χάνει. Μετά βρίσκει τα λόγια της και εξηγεί: -Εσείς δεν με ξέρετε, με ξέρει όμως το σπίτι.<br /></span><br />(από το <em>«Ιατρείον ασμάτων»)</em><br /><br /><br /><br /><span style="color:#ffff99;">Τα πουλιά<br /><br />Τα πουλιά είναι μάρτυρες και τρέφονται με χρόνια,<br />κορίτσι μικρό παιδί ανίδεο αυτοί που θα ‘ρθουν<br />ξέρουν τα όνειρά σου, σκιές στα βήματα γυναίκες της λύπης,<br />η μάνα σου η θειά σου, κι οι άλλοι που θα σε πετάξουν στον<br />εαυτό σου και θα φύγουν και θα έρθουν κι όλο σου το<br />παράπονο μια μέρα χώμα στεγνό φιλί τ’ αέρα, μετά εσύ θα<br />περπατάς τις απουσίες θα διατάζεις στα μάτια σου που δεν<br />έχουν από μέσα.</span><br /><br />(από το <em>«Η θλίψη του σώματος»)</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-5923671887196881731?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-47924372259607648612009-04-23T15:18:00.005+03:002009-04-23T15:29:15.171+03:00Να τους χαιρόμαστε!<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SfBc7248_GI/AAAAAAAAA2g/126pzV4zy7E/s1600-h/%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF++(Qiang+Huang+).jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327860542595726434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 297px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SfBc7248_GI/AAAAAAAAA2g/126pzV4zy7E/s400/%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF++(Qiang+Huang+).jpg" border="0" /></a><span style="color:#ffffcc;"> (Qiang Huang)</span> </div><div align="center"><br /> </div>«Όπου Γιώργος και μάλαμα», λέει το τραγούδι, και πώς γίνεται βρε παιδί μου και αληθεύει ετούτη η ρήση. Λες και διαλέγει κάποια πρόνοια πού θα πάει το όνομα, μη πάει χαμένη η χάρη του Άι Γιώργη. Αλλά κι εκείνοι την χαρίζουνε απλόχερα, έτσι γενναιόδωροι πούναι πλασμένοι, τούτη τη χάρη. Να τους χαιρόμαστε λοιπόν εμείς οι τυχεροί που έλαχε να τους έχουμε δικούς και φίλους. Μια αγκαλιά αγάπη ανταποδίδουμε και όλες οι χαρές δικές τους!<br /><br />Μικρό δωράκι από καρδιάς, τα λόγια του <span style="color:#ffffcc;">Ελύτη,</span> από το «<em>Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου</em>», με την ευχή να λάμπουν πάντα σαν «καθαρή διάφανη μέρα» και σαν γλυκείς ευωδιαστοί απρίληδες :)<br /><br /><em><span style="color:#ffff99;">Καθαρή διάφανη μέρα. Φαίνεται ο άνεμος που ακινητεί με τη μορφή βουνού κει κατά τα δυτικά. Κι η θάλασσα με τα φτερά διπλωμένα, πολύ χαμηλά, κάτω από το παράθυρο.<br /><br />Σου ‘ρχεται να πετάξεις ψηλά κι από κει να μοιράσεις δωρεάν την ψυχή σου. Ύστερα να κατεβείς και, θαρραλέα, να καταλάβεις τη θέση στον τάφο που σου ανήκει.</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4792437225960764861?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-42878898745048195832009-04-19T20:26:00.006+03:002009-04-20T12:51:31.717+03:00ευχητήρια κάρτα<div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong>ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!</strong></div><div align="center"><strong></strong></div><p align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SetfipFTv9I/AAAAAAAAA2Y/9RAvSFCx-Ys/s1600-h/Louloudi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326456033044053970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SetfipFTv9I/AAAAAAAAA2Y/9RAvSFCx-Ys/s400/Louloudi.jpg" border="0" /></a>(Ηλιογράφος) </p><p><br /></p><div align="center"><span style="color:#ffff99;">Ας ήταν να ‘ρχεται αστερισμός<br />εκείνη η λιτανεία<br />σαν μια μικρή τριανταφυλλιά<br />γεμάτη σκουλαρίκια<br />απ’ τ’ ανοιχτά της Πασχαλιάς<br />καθώς φυσάει αυγή<br />και φεύγουν<br />άκακα πουλιά οι αποδημίες<br />προς τη Δύση<br /><br />Ας ήταν να ‘ρχεται<br />αυτό που κράτησε </span></div><div align="center"><span style="color:#ffff99;">για τόπι την ανάσταση<br />και φλόγα από κερί<br />στο φρέσκο μέτωπο<br />ας ήταν τώρα<br />εωθινή ευχή ν’ ανθίσει</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-4287889874504819583?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-647768239863095252009-04-15T20:32:00.001+03:002009-04-15T20:36:06.975+03:00Καλή Ανάσταση<img style="visibility:hidden;width:0px;height:0px;" border=0 width=0 height=0 src="http://counters.gigya.com/wildfire/IMP/CXNID=2000002.0NXC/bT*xJmx*PTEyMzk4MTY*NjUzNTkmcHQ9MTIzOTgxNjg2MzE4NyZwPTI2ODg5MSZkPSZnPTEmdD*mbz*1NjAxNTI4NDIyMDA*ZTI1ODFhYjM2OGNlNWYxNDhlMiZvZj*w.gif" /><div style="width:400px"><embed src="http://www.cultureunplugged.com/swf/embedplayer.swf" flashvars="video=http://cdn.cultureunplugged.com/lg/CHICKEN_ALA_CARTE.flv&m=1081&u=0&thumb=http://cdn.cultureunplugged.com/thumbnails/lg/1081.jpg&sURL=http://www.cultureunplugged.com&title=Chicken a la Carte&from=Ferdinand Dimadura" width="400" height="300" quality="high" salign="b" allowScriptAccess="always" allowFullScreen="true" name="cultureUnpluggedPlayer" align="middle" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" ></embed><div style="margin-top:5px;text-align:center"><a href="http://www.cultureunplugged.com/play/1081/Chicken-a la Carte" target="_blank">View this movie at cultureunplugged.com</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-64776823986309525?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-4983688587643264862009-04-06T19:50:00.001+03:002009-04-06T19:51:34.118+03:00ΕνΤροπία<span style="color:#ffff99;">Από τις τρύπες της σιωπής<br />επίμονα και διαπεραστικά.<br />Σειρήνες.<br /><br />Με προειδοποιούν ή με καλούν<br />του κόσμου τα στοιχειά;<br />Έρχεται κίνδυνος ή πειρασμός;<br />Οδύνη ή ηδονή επίκειται;<br /><br />Μέσα σε πόλεμο το σώμα συντελείται.<br /><br />Από το τραύμα στην επούλωση<br />να έρθει το άλλο τραύμα.<br />Κι ανάμεσα κρησφύγετα<br />έφοδοι και πολιορκίες.<br /><br />Πεδίο μάχης αυτό το σώμα που έπεσε και κρατάει<br />ορθώνεται σαν πύργος σιωπηλός<br />μετά από χρόνια. Μη γελιέσαι.<br />Στα τείχη του χτισμένοι ζωντανοί όσοι νικήθηκαν<br />τα χέρια τους προβάλλουν κάθε τόσο<br />απ’ τις σχισμές επίμονα να ζήσουν<br />κομμάτια σάρκας τούς πετάω στα κρυφά<br />κατάντησαν θηρία. Και στις αυλές του<br />συμπόσια και συνωμοσίες<br />να κοροϊδεύουν τον καιρό μέχρι την άλλη μάχη.<br /><br />Γι’ αυτό τ’ αυτιά ορθώνω συσπειρώνομαι<br />σαν τίγρη που ελάφι ή κυνηγό παραφυλάει<br />όταν ακούω σειρήνες.<br /><br />Ξέρω. Έρχεται πόλεμος.<br />Ίσως εξέγερση των σκλάβων.<br />Ίσως εχθροί κατακτητές.<br />Δεν έχει σημασία.<br />Πάντα εμφύλιος αυτός ο πόλεμος.<br /><br />Πάντα εμφύλιος όταν ηχούν<br />του κόσμου τα στοιχειά<br />σειρήνες.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-498368858764326486?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-74920504395802144812009-03-31T20:01:00.006+03:002009-03-31T21:14:21.645+03:00Άνθρωπος ή γάιδαρος?Η είδηση είναι από την σελίδα του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ. Την μεταφέρω αυτούσια. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα δικά σας...<br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SdJNHn1WROI/AAAAAAAAA2Q/9neZpClK7fA/s1600-h/%CE%B3%CE%AC%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%82+%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319398903225140450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SdJNHn1WROI/AAAAAAAAA2Q/9neZpClK7fA/s400/%CE%B3%CE%AC%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%82+%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%82.jpg" border="0" /></a><br /><div><em><strong>Ο ΚΛΑΡΕΝΣ καταδικάστηκε για δύο λάχανα.</strong> </em></div><div align="justify"><br /><em>Από την Μελίνα Αυγερινού, ξεναγό του Καταφυγίου της Καφέ Αρκούδας. </em></div><div align="justify"><br /><em>Σε χωριό της δυτικής Μακεδονίας, ήταν ένας γάιδαρος… δεμένος σε ένα δέντρο, κουρασμένος και πεινασμένος. Τα παιδιά του χωριού τον έλυσαν γιατί τον λυπήθηκαν. Ο γάιδαρος μπήκε στον πρώτο κήπο που βρήκε με ανοιχτή την πόρτα κι έφαγε δυο λάχανα. Ο ιδιοκτήτης του κήπου αντί να τον διώξει και να κλείσει την πόρτα, τον ξυλοκόπησε άγρια. Η αιτία της βίαιης αντίδρασης ήταν η ‘παραβατική’ συμπεριφορά του γαιδάρου, που μπήκε απρόσκλητος στον κήπο κι έφαγε δυο λάχανα. Ο ιδιοκτήτης του γαιδάρου, μη ξέροντας τι να κανει, στράφηκε για βοήθεια στους ανθρώπους του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ.<br />Διστακτικοί εμείς, καθώς δεν ξέραμε πως να βοηθήσουμε αρχικά, μεταφέραμε το τραυματισμένο ζώο -που κείτονταν ανήμπορο στη μέση του δρόμου-, στις εγκαταστάσεις του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ. Μετά από 10 μέρες σκληρού αγώνα των εθελοντων, φίλων, εργαζομένων και κτηνιάτρων του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ, κι αφού το ζώο ακόμη δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του, τον μεταφέραμε για πιο ειδική φροντίδα σε Ειδικό Καταφύγιο στα Τρίκαλα. </em></div><div align="justify"><em>Εκεί, μετά από συνολικά δεκαέξι μέρες, ο Κλάρενς υπέκυψε στα σοβαρά τραύματά του. </em></div><div align="justify"><br /><em>Τέτοιου είδους συμπεριφορές, δεν ταιριάζουν στον 21ο μας αιώνα. Η φύση δεν μας ανήκει, εμείς της ανήκουμε, γι’ αυτό ας φροντίσουμε να συνυπάρξουμε αρμονικά με τους συγκάτοικούς μας σε αυτόν τον πλανήτη.</em> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-7492050439580214481?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-61149798587671383702009-03-21T22:04:00.003+02:002009-03-21T22:19:23.826+02:00Οι "ξένοι"<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/ScVLgCLHoxI/AAAAAAAAA2I/pmwLv3bG908/s1600-h/papoytsia3+-+voula+papaioannou.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315737948892144402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 368px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/ScVLgCLHoxI/AAAAAAAAA2I/pmwLv3bG908/s400/papoytsia3+-+voula+papaioannou.jpg" border="0" /></a> (Βούλα Παπαϊωάννου)</div><br /><br /><div align="justify">Αφού τα είπα και ξεθύμανα, επανέρχομαι σε ό,τι αυτό το μπλογκ συνηθίζει: στα όμορφα πράγματα που υπάρχουν γύρω μας.<br />Σήμερα, ημέρα που γιορτάζει η ποίηση, και κάνει την είσοδό της η άνοιξη, θα σας μιλήσω για κάτι εξόχως ποιητικό και ανοιξιάτικο.<br />Εδώ και λίγες μέρες μένουν κοντά μας δυο νέοι άνθρωποι, ένας Κούρδος και μια Ρουμάνα, με την κορούλα τους, την Εσμεράλδα. Θα πείτε και τι το ιδιαίτερο έχει αυτό; Εκ πρώτης όψεως κανένα. Όμως αυτοί οι τρεις άνθρωποι αποπνέουν μια γλυκύτητα που καιρό έχω να συναντήσω στους βολεμένους συμπατριώτες μας. Άνθρωποι κυνηγημένοι, που μέχρι πρότινος ζούσαν στοιβαγμένοι, οι τρεις τους κι ένας ακόμη άνεργος ξάδελφός τους, σε «καμαρούλα μια σταλιά» στην κυριολεξία –αδυνατώ να φανταστώ πώς-, χωρίς θέρμανση, μαγειρεύοντας σε πετρογκάζ, ψάχνοντας για το μεροκάματο με το κυάλι. Σε κατάσταση απόγνωσης για να μην πολυλογώ. Τέτοια, που ήταν έτοιμοι να γυρίσουν στο Κουρδιστάν, κι ας πήγαινε ο Αράμ φυλακή, με το που θα πάταγε το πόδι του εκεί –πολιτικός πρόσφυγας γαρ. «Τουλάχιστον θα γλυτώναμε το ένα πιάτο, μου λέει, η Βάλη κάτι θα έβρισκε να κάνει, και ίσως, αν ήμουν τυχερός, θα έβγαινα σε μερικά χρόνια, και θα ζούσαμε πάλι μαζί.» Η ιστορία τους; Εκείνος παντρεμένος στη πατρίδα του, έφυγε για να μην τον πιάσουν, και ξαναγύρισε μία μόνο φορά, για την ταφή του δεκάχρονου γιου του, που σκοτώθηκε σε βομβαρδισμό. Εκείνη χωρισμένη, με έναν γιο δέκα οκτώ ετών, που ζει και δουλεύει στη Ρουμανία –δεν τολμάει να του προτείνει να έρθει εδώ, όπως είναι τα πράγματα-, ήρθε στην Ελλάδα για να μπορέσει να επιβιώσει. Μπορείτε να φανταστείτε το πόσο δύσκολο ήταν και για τους δύο να τα καταφέρουν στις εχθρικές και δύσκολες συνθήκες της… «φιλόξενης» πατρίδας μας. Κι όμως τα κατάφεραν. Το εντυπωσιακό ωστόσο δεν είναι μόνο αυτό. Είναι το ότι δεν χορταίνεις να βλέπεις τα μάτια και το χαμόγελό τους. Δυο όμορφοι, υγιείς, νέοι άνθρωποι, που τους κοιτάζεις και πουθενά στο βλέμμα τους δεν διαβάζεις κακεντρέχεια, πονηριά, ούτε καν θλίψη. Βλέπεις πάντα δυο καθαρά μάτια, που σε κοιτάζουν ευγενικά, ήρεμα, λαμπερά, καλοπροαίρετα. Καμμιά μεμψιμοιρία, καμμιά δουλικότητα, καμμιά καχυποψία. Πρόθυμοι να προσφέρουν όπου και όπως μπορούν, πάντα ωστόσο με μια φυσική αξιοπρέπεια που δεν χρειάζεται να αποδείξουν, να δουλέψουν τίμια και ευσυνείδητα, χωρίς τις γνωστές κουτοπονηριές της δικής μας… «περήφανης» ράτσας, να χαρούν με ό,τι όμορφο τους χαρίζει η τύχη, χωρίς τη διαρκή γκρίνια και μιζέρια που τρέχει απ’ τα μπατζάκια των απανταχού «αδικημένων» συμπολιτών μας. Γνωρίστηκαν εδώ, αγαπήθηκαν, παντρεύτηκαν και έκαναν το κοριτσάκι τους. Ένα υπέροχο, χαρούμενο πλασματάκι που όλο χαμογελάει. Τους βλέπω μαζί, τόσο ήρεμους, τόσο αληθινούς, τόσο πλήρεις, τώρα που η ζωή τούς άναψε ένα φως, να στήνουν το σπιτικό τους πραγματάκι – πραγματάκι, να στήνουν τη ζωή τους στιγμή – στιγμή, να στήνουν την αγάπη τους χαμόγελο - χαμόγελο, κι αισθάνομαι να με επισκέπτεται η ομορφιά αυτοπροσώπως.<br />Ειλικρινά δεν βρίσκω τίποτα πιο ταιριαστό να πω γι’ αυτή τη μέρα της γιορτής.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-6114979858767138370?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-9187761876742777432009-03-17T13:07:00.008+02:002009-03-21T20:27:15.624+02:00Τα νεύρα μου!<a href="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sb-FsH_ZjbI/AAAAAAAAA2A/T9ZmcS3yXII/s1600-h/%CE%9D%CE%B5%CF%8D%CF%81%CE%B1.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314113078426176946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 329px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sb-FsH_ZjbI/AAAAAAAAA2A/T9ZmcS3yXII/s400/%CE%9D%CE%B5%CF%8D%CF%81%CE%B1.gif" border="0" /></a><br /><div>«Τι σ’ εκνευρίζει;» ρωτάει το <a href="http://psavontas.blogspot.com/">Μεριλάκι</a>…. Ουουουου πολλά! πάρα πολλά! Ναι, ναι, είμαι ιδιότροπη! Το λέω εξ αρχής να το ξέρετε. Ας πω μερικά έτσι στην τύχη.<br /><br />Οι γυναίκες που ντύνονται σαν… χριστουγεννιάτικα δέντρα!<br />Αλλά και οι πενηντάρες που επιμένουν να νομίζουν πως «ο χρόνος δεν περνάει από πάνω τους» και εξακολουθούν να ντύνονται σαν εικοσάρες…<br />Οι «όμορφοι μάτσο» που θεωρούν… αχαριστία να μην αρέσουν παιδί μου, αρέσουν, σ’ όλον τον γυναικείο πληθυσμό.<br />Τα σπίτια που οι ένοικοί τους έχουν πετάξει ό,τι θύμιζε πως κάποτε ήταν άνθρωποι, και είναι στημένα σαν να περιμένουν τον φωτογράφο από το Art et dècoration.<br />Η Κατερίνα Παπακώστα.<br />Όσοι σε πλησιάζουν στην ουρά σε… απόσταση εφαψία, νομίζοντας ότι έτσι θα… φτάσουν πιο γρήγορα στο ταμείο!<br />Τα σκουπίδια στην παραλία, τα δάση, κι όλες τις άλλες φυσικές ομορφιές της ωραίας μας πατρίδας…<br />Οι φωνασκίες παντού και πάντα.<br />Ο λαϊκισμός του Λαζόπουλου.<br />Τα πιτσιρίκια που οι μαμάδες τους τα έχουν κάνει να πιστεύουν ότι ο κόσμος όλος είναι στα πόδια τους. (ξέρετε, εκείνα που σε γεμίζουν άμμους όταν γαλήνια κάνεις την ηλιοθεραπεία σου, ή κάνουν την ταβέρνα λούνα παρκ με τα κυνηγητά και τ’ αυτοκινητάκια τους, τα χαριτωμένα μου…)<br />Οι αριστεροί δημόσιοι υπάλληλοι που μπήκαν με ρουσφέτι, λουφάρουν ασύστολα, φέρονται στους ανθρώπους σαν σκουπίδια, και θέλουν από πάνω ν’ αλλάξουν την κοινωνία (για να την κάνουν σαν τα μούτρα τους;;;;;).<br />Οι άντρες που πλακώνονται στα τηλέφωνα και τις προσκλήσεις μέχρι να καταλάβουν ότι δεν… κι έπειτα πού τους είδατε, πού τους απαντήσατε…<br />Οι άντρες που δεν ξέρουν να φτιάξουν μια πρίζα.<br />Οι ακροαματικότητες του Τριανταφυλλόπουλου.<br />Οι γυναίκες που δεν μπορούν, βρε παιδί μου, να χάσουν με τίποτα τα κιλά που πήραν στην εγκυμοσύνη, και παχαίνουν με… τον αέρα…<br />Οι γυναίκες που κάνουν παιδί για να κρατήσουν τον άντρα τους.<br />Οι άντρες που σου λένε συνέχεια «πάμε όπου θέλεις εσύ.»<br />Οι αντρικές βερμούδες όλη μέρα κι όλη νύχτα το καλοκαίρι, βρε δε ‘πα να ‘ναι το πιο σικ εστιατόριο.<br />Όσοι καβαλάνε μια λωρίδα και δεν πάνε ούτε αριστερά, ούτε δεξιά.<br />Ο ρατσισμός των μη καπνιζόντων.<br />Όσοι ενοχλούνται από τα γαυγίσματα και τα κελαηδίσματα, ενώ σου έχουν χώσει στ’ αυτί το ερκοντίσιόν τους που μουγκρίζει σαν εργοστάσιο.<br />Οι ξερόλες που λένε αβάσταχτες κοινοτοπίες με ύφος νομπελίστα.<br />Οι φελλοί που νομίζουν ότι έχουν αισθητική, ενίοτε δε ότι είναι καλλιτέχνες και οι ίδιοι… και κάνουν εκθέσεις κι άλλα τέτοια κοσμικά…<br />Όσοι κλέβουν αναπτήρες, κι έπειτα εγώ παθαίνω πανικό: μια φωτιά βρε παιδιά! Μια φωτιά!<br />Οι απανταχού ψυχολόγοι που στο όνομα της απενεχοποίησης, κάνουν τους ανθρώπους γαϊδάρους.<br />Οι κλήσεις της τροχαίας για ένα ασήμαντο, πλην αναγκαίο, παράνομο παρκαρισματάκι…<br />Το μετρό που σταματάει στις 12, και τρέξε να το προφτάσουμε, ή ψάξε για ταξί νυχτιάτικα.<br />Οι απεργοί της Ακρόπολης.<br />Ο εαυτός μου που δεν μπορεί να βολευτεί πουθενά!!!<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sb-FdfEVmbI/AAAAAAAAA14/xGz3ppfsPoE/s1600-h/%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CF%81%CE%B1+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314112826922867122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 86px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/Sb-FdfEVmbI/AAAAAAAAA14/xGz3ppfsPoE/s400/%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CF%81%CE%B1+2.jpg" border="0" /></a>Κι άλλα πολλά!! -σας το είπα,.δεν σας το είπα; είμαι ιδιότροπη!:))))) -<br />αλλά σταματάω γιατί κουράστηκα.<br />Με τις υγείες μας :)<br /><br /></div><div></div><div></div><div>Ε, <a href="http://anasa2.blogspot.com/">Γιώργο,</a> <a href="http://vraxonisida.blogspot.com/">Θερσίτη, Βραχονησίδα,</a> <a href="http://marielartwork.blogspot.com/">Μαριέλα,</a> <a href="http://gina-mythings.blogspot.com/">Τζίνα, </a>για πείτε, για πείτε! :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-918776187674277743?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-20651927125099751992009-03-08T12:17:00.010+02:002009-03-09T12:08:32.307+02:00Ο ποιητής είναι?<div align="justify">Σε μια σταράτη και μεστή, χωρίς τις συνηθισμένες λογοτεχνίζουσες φιοριτούρες, συζήτησή του με τον Μάνο Στεφανίδη, ο <strong><span style="color:#ffffcc;">Νάσος Βαγενάς</span></strong> μεταξύ άλλων, γενικότερου ενδιαφέροντος θεμάτων, δηλώνει: <strong>"ο ποιητής είναι τρόπος δεν είναι δήλωση". </strong>Επειδή πολύ μου αρέσει αυτός ο αφορισμός, σας τον μεταφέρω, και σας προτρέπω να διαβάσετε την ενδιαφέρουσα <a href="http://manosstefanidis.blogspot.com/2009/02/blog-post_9469.html">κουβέντα.</a></div><div align="justify"></div><div align="justify">Από εμένα ένα ποίημα του πανεπιστημιακού - ποιητή Νάσου Βαγενά, από την <em>"Βιογραφία".</em></div><br /><span style="color:#ffff99;"><em>Διαβάζεις εφημερίδα. Οι τελευταίες ειδήσεις είναι πανάρχαιες. Η φωνή σου </em><br /><em></em><br /><em>Γεμίζει με χώμα το δωμάτιο. Δεν υπάρχει να βοηθήσει κανείς.</em><br /><em></em><br /><em>Η μέρα είναι σιδερένια. Τετράγωνη. Με σκόνη στις άκρες. Γελάς</em><br /><em></em><br /><em>Και κάθεσαι στον καθρέφτη να βάψεις τα μάτια σου.</em><br /><em></em><br /><em>Εγώ βγάζω το χώμα απ' τα μαλλιά.</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-2065192712509975199?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-90538040017930283842009-02-28T16:05:00.004+02:002009-10-26T14:27:38.349+02:00Μια βραδιά οξυγόνου<div align="justify">Παραβλέποντας την ταλαιπωρία μέχρι να φτάσω, λόγω διαδηλώσεων και κλειστών δρόμων, που κατέληξαν σε αρκετή καθυστέρηση, σε παράνομη στάθμευση και εν τέλει σε μια ροζουλί κλήση, το βράδυ της Πέμπτης ήταν ένα πολύ ωραίο βράδυ.<br /><br />Πρώτη απόλαυση η έκθεση της <strong><span style="color:#ffffcc;">Μαριέλας Κωνσταντινίδου.</span></strong> Την Μαριέλα την γνωρίζω χρόνια. Ξέρω και εκτιμώ τη δουλειά της. Και πάντα περιμένω την επόμενη. Αυτή τη φορά –γι’ άλλη μια φορά- με εξέπληξε ευχάριστα. Δουλειά ανθρωποκεντρική, γιατί η Μαριέλα βάζει πάντα στο κέντρο της τέχνης της τον άνθρωπο –κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα- έσφυζε από πρόσωπα που σε κοίταζαν άλλοτε κατάματα, άλλοτε βυθισμένα στη δική τους εσωτερικότητα, ποτέ όμως κλειστά και απομονωμένα, ή από σώματα άλλοτε αγκαλιασμένα στην βροχή, άλλοτε τοποθετημένα στον ανοιχτό χώρο, ψάχνοντας τον ρόλο τους στο θέατρο της ζωής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στη δουλειά της Μαριέλας είναι η αέναη αναζήτηση. «Παίζει» με τα όπλα της, τα υλικά, τα χρώματα, το σχέδιο, συνεχώς, ψάχνοντας καινούριους εκφραστικούς τρόπους, με αποτέλεσμα που λειτουργεί και ξαφνιάζει. Μου άρεσαν πολύ οι «γραμμένες» με μολύβι και ακουαρέλα φιγούρες πάνω σε κείμενα, η ασφυκτική κατασκευή της σημερινής κατοικίας με τα πρόσωπα εγκιβωτισμένα σ’ αυτήν, ο ιδιαίτερος τρόπος που χρησιμοποιεί την ακουαρέλα, επιτυγχάνοντας ένα αποτέλεσμα πιο δυνατό και στέρεο, που ταιριάζει στην ανθρώπινη σάρκα.<br />Η έκθεσή της, δυστυχώς για όσους δεν μπόρεσαν να την επισκεφθούν τελείωσε, αλλά μπορείτε να παρακολουθείτε τη δουλειά της από το <a href="http://marielartwork.blogspot.com/">μπλογκ</a> της, που δεν… επαναπαύεται ποτέ.<br /><br />Δεύτερη απόλαυση η <a href="http://mikri-arktos.gr//eikastika/">έκθεση</a> του <strong><span style="color:#ffffcc;">Ανδρέα Γεωργιάδη,</span></strong> στον Χώρο Τέχνης «24», που θα λειτουργεί μέχρι τις 28/3.<br />Και ο Ανδρέας είναι φίλος, και ξέροντας τη δουλειά του, περίμενα με αδημονία την έκθεσή του. Ο Ανδρέας δουλεύει κυρίως με μελάνια, μια τεχνική που στα χέρια του μετατρέπεται σε απρόσμενο θαύμα. Από τα έργα του αναδύεται ένας κόσμος άκρως ποιητικός, όπου κυριαρχεί το νερό, σαν η αρχέγονη ουσία απ’ όπου όλα αρχίζουν και όλα καταλήγουν. Ένας κόσμος όπου οι… υδάτινες σκιές μαζί με τους κρυφούς φωτισμούς, που πηγάζουν θα έλεγες από το εσωτερικό του ίδιου του έργου και αιωρούνται σε έναν χρόνο μεταίχμιο, τα χρώματα που διαπλέκουν τον παλμό τους σε τόνους βαθιά συγκινησιακούς και στοχαστικούς, και το σχέδιο που ξετυλίγει έναν χώρο ονειρικό και πραγματικό ταυτόχρονα, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα όπου το υγρό στοιχείο διαποτίζει και καταλύει τα πάντα. Το αποτέλεσμα είναι η αίσθηση ότι βυθίζεσαι σε έναν κόσμο ρευστό, έντονα φορτισμένο από την απουσία-παρουσία του ανθρώπινου στοιχείου, σ’ έναν κόσμο που ανασκευάζει το παρελθόν και το μέλλον, σαν μια αδιευκρίνιστη μνήμη ή επιθυμία, που κατοικεί εντός μας. Προσωπικά η ζωγραφική του Ανδρέα Γεωργιάδη με παρέπεμψε ευθέως στην ατμόσφαιρα και την ποιητικότητα του έργου του Ταρκόφσκυ. Ένιωσα να ζωντανεύει μπροστά μου εκείνη η καταλυτική ρευστότητα του χρόνου και του χώρου, του εντός και του εκτός, του παράδοξου -μεταφυσικού και ταυτόχρονα ρεαλιστικού- «Στάλκερ».<br />Για να μην μακρηγορώ, κυριολεκτικά με μάγεψε.<br />Σας προτείνω με θέρμη να επισκεφθείτε την έκθεση. Είμαι σίγουρη ότι θα μαγευτείτε κι εσείς. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-9053804001793028384?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-70485899362826170872009-02-24T18:14:00.003+02:002009-03-09T12:10:57.078+02:00ο άντρας των ανέμων<span style="color:#ffff99;">Ζευγάρωνε πουλιά μες στην καρδιά του<br />Τις νύχτες τα λεφτέρωνε κρυφά ο φοβισμένος<br />Προσκυνητές σ’ αόρατες ερήμους τα προόριζε<br />Γι’ αθέατους θεούς που μόνο εκείνος γνώριζε<br />-Φαντασιόπληκτος απ’ τους ανέμους-<br />Ανήσυχα κοιμόταν μες στις εκκολάψεις<br />Προσμένοντας πάντα το αυγό της άλλης μέρας<br />-Μιας άλλης μέρας πάντα-<br /><br />Κι έβρισκε καταφύγιο στα φαντάσματα που γύριζαν κοντά του ζητώντας προστασία<br />απ’ το ανελέητο του μέλλοντος<br />Παρελθόν αυτός με τα φτερά του κολλημένα στα πλευρά, ατροφικά ακόμα,<br />τ’ αγκάλιαζε στου φαύλου κύκλου του την ειρωνεία<br /><br />-Αυτός<br />ο φοβισμένος των ανέμων-</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-7048589936282617087?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>Λορελάηhttp://www.blogger.com/profile/03564350462383211000noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5403195999122678405.post-50573272162534888612009-02-20T20:04:00.004+02:002009-03-01T05:06:05.133+02:00Ποίηση - ποδόσφαιρο: 1-0<a href="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SalTTIeaQ5I/AAAAAAAAA1o/w5dQ-AB8NYI/s1600-h/IMG_8853.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307865223990494098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SalTTIeaQ5I/AAAAAAAAA1o/w5dQ-AB8NYI/s400/IMG_8853.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SalSnOudEFI/AAAAAAAAA1g/PUVfPvvjYj0/s1600-h/IMG_8862.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307864469754155090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SalSnOudEFI/AAAAAAAAA1g/PUVfPvvjYj0/s400/IMG_8862.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SalQpSsPAfI/AAAAAAAAA1Y/6G8iA1hVhpA/s1600-h/IMG_8863.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307862306155069938" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_7CT0Wg9mbrI/SalQpSsPAfI/AAAAAAAAA1Y/6G8iA1hVhpA/s400/IMG_8863.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">Ήταν ωραία, πολύ ωραία, προχτές το βράδυ. Πολύς ο κόσμος, πολλή η ζεστασιά. Πολλή η Ποίηση. Αυτή η αληθινή ποίηση που δεν περιορίζεται στον λόγο. Που απλώνεται και ρέει ανάμεσα στα χέρια και στα βλέμματα. Έτσι ένιωσα εγώ, έτσι μου είπαν και άλλοι πολλοί πως ένιωσαν. Και τους πιστεύω. Γιατί το ποιητικό γεγονός σού αποκαλύπτεται σαν μια απρόσμενη μαγεία, που λύνει και δένει τους αρμούς απ’ την αρχή… αλλιώς…<br />Προχτές το βράδυ ήταν όλοι πανέμορφοι. Όλοι όσοι συνετέλεσαν δημιουργικά στην ατμόσφαιρα της βραδιάς, η Τζίνα Αποστολοπούλου, ο Κώστας Γεραντώνης, η Σοφία Σιωρά, ο Άγγελος Σιωράς, ο Νίκος Λεβογιάννης, ο Παρασκευάς Καρασούλος, όλα τα γνωστά ή άγνωστα, μα τόσο ευγενικά, πρόσωπα που συμμετείχαν με τη συγκίνηση και την προσοχή τους. Όλοι ήταν υπέροχοι. Και είναι αυτή η μεγαλύτερη δικαίωση που μπορείς να πάρεις όταν γράφεις. Να νιώσεις το έργο σου παλλόμενο ανάμεσα σε καρδιές και σώματα να ενώνει τις αισθήσεις, να συντονίζει τον μύθο…</div><br /><div align="justify">Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου γι’ αυτό που μου χαρίσατε.<br /><br />(Φωτογραφίες από τις πρόβες μπορείτε να δείτε <a href="http://gina-mythings.blogspot.com/">εδώ</a>. )</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5403195999122678405-5057327216253488861?l=kerasi.blogspot.com' alt='' /></div>