Τα νεύρα μου!

«Τι σ’ εκνευρίζει;» ρωτάει το Μεριλάκι…. Ουουουου πολλά! πάρα πολλά! Ναι, ναι, είμαι ιδιότροπη! Το λέω εξ αρχής να το ξέρετε. Ας πω μερικά έτσι στην τύχη.

Οι γυναίκες που ντύνονται σαν… χριστουγεννιάτικα δέντρα!
Αλλά και οι πενηντάρες που επιμένουν να νομίζουν πως «ο χρόνος δεν περνάει από πάνω τους» και εξακολουθούν να ντύνονται σαν εικοσάρες…
Οι «όμορφοι μάτσο» που θεωρούν… αχαριστία να μην αρέσουν παιδί μου, αρέσουν, σ’ όλον τον γυναικείο πληθυσμό.
Τα σπίτια που οι ένοικοί τους έχουν πετάξει ό,τι θύμιζε πως κάποτε ήταν άνθρωποι, και είναι στημένα σαν να περιμένουν τον φωτογράφο από το Art et dècoration.
Η Κατερίνα Παπακώστα.
Όσοι σε πλησιάζουν στην ουρά σε… απόσταση εφαψία, νομίζοντας ότι έτσι θα… φτάσουν πιο γρήγορα στο ταμείο!
Τα σκουπίδια στην παραλία, τα δάση, κι όλες τις άλλες φυσικές ομορφιές της ωραίας μας πατρίδας…
Οι φωνασκίες παντού και πάντα.
Ο λαϊκισμός του Λαζόπουλου.
Τα πιτσιρίκια που οι μαμάδες τους τα έχουν κάνει να πιστεύουν ότι ο κόσμος όλος είναι στα πόδια τους. (ξέρετε, εκείνα που σε γεμίζουν άμμους όταν γαλήνια κάνεις την ηλιοθεραπεία σου, ή κάνουν την ταβέρνα λούνα παρκ με τα κυνηγητά και τ’ αυτοκινητάκια τους, τα χαριτωμένα μου…)
Οι αριστεροί δημόσιοι υπάλληλοι που μπήκαν με ρουσφέτι, λουφάρουν ασύστολα, φέρονται στους ανθρώπους σαν σκουπίδια, και θέλουν από πάνω ν’ αλλάξουν την κοινωνία (για να την κάνουν σαν τα μούτρα τους;;;;;).
Οι άντρες που πλακώνονται στα τηλέφωνα και τις προσκλήσεις μέχρι να καταλάβουν ότι δεν… κι έπειτα πού τους είδατε, πού τους απαντήσατε…
Οι άντρες που δεν ξέρουν να φτιάξουν μια πρίζα.
Οι ακροαματικότητες του Τριανταφυλλόπουλου.
Οι γυναίκες που δεν μπορούν, βρε παιδί μου, να χάσουν με τίποτα τα κιλά που πήραν στην εγκυμοσύνη, και παχαίνουν με… τον αέρα…
Οι γυναίκες που κάνουν παιδί για να κρατήσουν τον άντρα τους.
Οι άντρες που σου λένε συνέχεια «πάμε όπου θέλεις εσύ.»
Οι αντρικές βερμούδες όλη μέρα κι όλη νύχτα το καλοκαίρι, βρε δε ‘πα να ‘ναι το πιο σικ εστιατόριο.
Όσοι καβαλάνε μια λωρίδα και δεν πάνε ούτε αριστερά, ούτε δεξιά.
Ο ρατσισμός των μη καπνιζόντων.
Όσοι ενοχλούνται από τα γαυγίσματα και τα κελαηδίσματα, ενώ σου έχουν χώσει στ’ αυτί το ερκοντίσιόν τους που μουγκρίζει σαν εργοστάσιο.
Οι ξερόλες που λένε αβάσταχτες κοινοτοπίες με ύφος νομπελίστα.
Οι φελλοί που νομίζουν ότι έχουν αισθητική, ενίοτε δε ότι είναι καλλιτέχνες και οι ίδιοι… και κάνουν εκθέσεις κι άλλα τέτοια κοσμικά…
Όσοι κλέβουν αναπτήρες, κι έπειτα εγώ παθαίνω πανικό: μια φωτιά βρε παιδιά! Μια φωτιά!
Οι απανταχού ψυχολόγοι που στο όνομα της απενεχοποίησης, κάνουν τους ανθρώπους γαϊδάρους.
Οι κλήσεις της τροχαίας για ένα ασήμαντο, πλην αναγκαίο, παράνομο παρκαρισματάκι…
Το μετρό που σταματάει στις 12, και τρέξε να το προφτάσουμε, ή ψάξε για ταξί νυχτιάτικα.
Οι απεργοί της Ακρόπολης.
Ο εαυτός μου που δεν μπορεί να βολευτεί πουθενά!!!

Κι άλλα πολλά!! -σας το είπα,.δεν σας το είπα; είμαι ιδιότροπη!:))))) -
αλλά σταματάω γιατί κουράστηκα.
Με τις υγείες μας :)

Ε, Γιώργο, Θερσίτη, Βραχονησίδα, Μαριέλα, Τζίνα, για πείτε, για πείτε! :)

Ο ποιητής είναι?

Σε μια σταράτη και μεστή, χωρίς τις συνηθισμένες λογοτεχνίζουσες φιοριτούρες, συζήτησή του με τον Μάνο Στεφανίδη, ο Νάσος Βαγενάς μεταξύ άλλων, γενικότερου ενδιαφέροντος θεμάτων, δηλώνει: "ο ποιητής είναι τρόπος δεν είναι δήλωση". Επειδή πολύ μου αρέσει αυτός ο αφορισμός, σας τον μεταφέρω, και σας προτρέπω να διαβάσετε την ενδιαφέρουσα κουβέντα.

Από εμένα ένα ποίημα του πανεπιστημιακού - ποιητή Νάσου Βαγενά, από την "Βιογραφία".

Διαβάζεις εφημερίδα. Οι τελευταίες ειδήσεις είναι πανάρχαιες. Η φωνή σου

Γεμίζει με χώμα το δωμάτιο. Δεν υπάρχει να βοηθήσει κανείς.

Η μέρα είναι σιδερένια. Τετράγωνη. Με σκόνη στις άκρες. Γελάς

Και κάθεσαι στον καθρέφτη να βάψεις τα μάτια σου.

Εγώ βγάζω το χώμα απ' τα μαλλιά.

Μια βραδιά οξυγόνου

Παραβλέποντας την ταλαιπωρία μέχρι να φτάσω, λόγω διαδηλώσεων και κλειστών δρόμων, που κατέληξαν σε αρκετή καθυστέρηση, σε παράνομη στάθμευση και εν τέλει σε μια ροζουλί κλήση, το βράδυ της Πέμπτης ήταν ένα πολύ ωραίο βράδυ.

Πρώτη απόλαυση η έκθεση της Μαριέλας Κωνσταντινίδου. Την Μαριέλα την γνωρίζω χρόνια. Ξέρω και εκτιμώ τη δουλειά της. Και πάντα περιμένω την επόμενη. Αυτή τη φορά –γι’ άλλη μια φορά- με εξέπληξε ευχάριστα. Δουλειά ανθρωποκεντρική, γιατί η Μαριέλα βάζει πάντα στο κέντρο της τέχνης της τον άνθρωπο –κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα- έσφυζε από πρόσωπα που σε κοίταζαν άλλοτε κατάματα, άλλοτε βυθισμένα στη δική τους εσωτερικότητα, ποτέ όμως κλειστά και απομονωμένα, ή από σώματα άλλοτε αγκαλιασμένα στην βροχή, άλλοτε τοποθετημένα στον ανοιχτό χώρο, ψάχνοντας τον ρόλο τους στο θέατρο της ζωής. Το πιο ενδιαφέρον όμως στη δουλειά της Μαριέλας είναι η αέναη αναζήτηση. «Παίζει» με τα όπλα της, τα υλικά, τα χρώματα, το σχέδιο, συνεχώς, ψάχνοντας καινούριους εκφραστικούς τρόπους, με αποτέλεσμα που λειτουργεί και ξαφνιάζει. Μου άρεσαν πολύ οι «γραμμένες» με μολύβι και ακουαρέλα φιγούρες πάνω σε κείμενα, η ασφυκτική κατασκευή της σημερινής κατοικίας με τα πρόσωπα εγκιβωτισμένα σ’ αυτήν, ο ιδιαίτερος τρόπος που χρησιμοποιεί την ακουαρέλα, επιτυγχάνοντας ένα αποτέλεσμα πιο δυνατό και στέρεο, που ταιριάζει στην ανθρώπινη σάρκα.
Η έκθεσή της, δυστυχώς για όσους δεν μπόρεσαν να την επισκεφθούν τελείωσε, αλλά μπορείτε να παρακολουθείτε τη δουλειά της από το μπλογκ της, που δεν… επαναπαύεται ποτέ.

Δεύτερη απόλαυση η έκθεση του Ανδρέα Γεωργιάδη, στον Χώρο Τέχνης «24», που θα λειτουργεί μέχρι τις 28/3.
Και ο Ανδρέας είναι φίλος, και ξέροντας τη δουλειά του, περίμενα με αδημονία την έκθεσή του. Ο Ανδρέας δουλεύει κυρίως με μελάνια, μια τεχνική που στα χέρια του μετατρέπεται σε απρόσμενο θαύμα. Από τα έργα του αναδύεται ένας κόσμος άκρως ποιητικός, όπου κυριαρχεί το νερό, σαν η αρχέγονη ουσία απ’ όπου όλα αρχίζουν και όλα καταλήγουν. Ένας κόσμος όπου οι… υδάτινες σκιές μαζί με τους κρυφούς φωτισμούς, που πηγάζουν θα έλεγες από το εσωτερικό του ίδιου του έργου και αιωρούνται σε έναν χρόνο μεταίχμιο, τα χρώματα που διαπλέκουν τον παλμό τους σε τόνους βαθιά συγκινησιακούς και στοχαστικούς, και το σχέδιο που ξετυλίγει έναν χώρο ονειρικό και πραγματικό ταυτόχρονα, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα όπου το υγρό στοιχείο διαποτίζει και καταλύει τα πάντα. Το αποτέλεσμα είναι η αίσθηση ότι βυθίζεσαι σε έναν κόσμο ρευστό, έντονα φορτισμένο από την απουσία-παρουσία του ανθρώπινου στοιχείου, σ’ έναν κόσμο που ανασκευάζει το παρελθόν και το μέλλον, σαν μια αδιευκρίνιστη μνήμη ή επιθυμία, που κατοικεί εντός μας. Προσωπικά η ζωγραφική του Ανδρέα Γεωργιάδη με παρέπεμψε ευθέως στην ατμόσφαιρα και την ποιητικότητα του έργου του Ταρκόφσκυ. Ένιωσα να ζωντανεύει μπροστά μου εκείνη η καταλυτική ρευστότητα του χρόνου και του χώρου, του εντός και του εκτός, του παράδοξου -μεταφυσικού και ταυτόχρονα ρεαλιστικού- «Στάλκερ».
Για να μην μακρηγορώ, κυριολεκτικά με μάγεψε.
Σας προτείνω με θέρμη να επισκεφθείτε την έκθεση. Είμαι σίγουρη ότι θα μαγευτείτε κι εσείς.

ο άντρας των ανέμων

Ζευγάρωνε πουλιά μες στην καρδιά του
Τις νύχτες τα λεφτέρωνε κρυφά ο φοβισμένος
Προσκυνητές σ’ αόρατες ερήμους τα προόριζε
Γι’ αθέατους θεούς που μόνο εκείνος γνώριζε
-Φαντασιόπληκτος απ’ τους ανέμους-
Ανήσυχα κοιμόταν μες στις εκκολάψεις
Προσμένοντας πάντα το αυγό της άλλης μέρας
-Μιας άλλης μέρας πάντα-

Κι έβρισκε καταφύγιο στα φαντάσματα που γύριζαν κοντά του ζητώντας προστασία
απ’ το ανελέητο του μέλλοντος
Παρελθόν αυτός με τα φτερά του κολλημένα στα πλευρά, ατροφικά ακόμα,
τ’ αγκάλιαζε στου φαύλου κύκλου του την ειρωνεία

-Αυτός
ο φοβισμένος των ανέμων-

Ποίηση - ποδόσφαιρο: 1-0

Ήταν ωραία, πολύ ωραία, προχτές το βράδυ. Πολύς ο κόσμος, πολλή η ζεστασιά. Πολλή η Ποίηση. Αυτή η αληθινή ποίηση που δεν περιορίζεται στον λόγο. Που απλώνεται και ρέει ανάμεσα στα χέρια και στα βλέμματα. Έτσι ένιωσα εγώ, έτσι μου είπαν και άλλοι πολλοί πως ένιωσαν. Και τους πιστεύω. Γιατί το ποιητικό γεγονός σού αποκαλύπτεται σαν μια απρόσμενη μαγεία, που λύνει και δένει τους αρμούς απ’ την αρχή… αλλιώς…
Προχτές το βράδυ ήταν όλοι πανέμορφοι. Όλοι όσοι συνετέλεσαν δημιουργικά στην ατμόσφαιρα της βραδιάς, η Τζίνα Αποστολοπούλου, ο Κώστας Γεραντώνης, η Σοφία Σιωρά, ο Άγγελος Σιωράς, ο Νίκος Λεβογιάννης, ο Παρασκευάς Καρασούλος, όλα τα γνωστά ή άγνωστα, μα τόσο ευγενικά, πρόσωπα που συμμετείχαν με τη συγκίνηση και την προσοχή τους. Όλοι ήταν υπέροχοι. Και είναι αυτή η μεγαλύτερη δικαίωση που μπορείς να πάρεις όταν γράφεις. Να νιώσεις το έργο σου παλλόμενο ανάμεσα σε καρδιές και σώματα να ενώνει τις αισθήσεις, να συντονίζει τον μύθο…

Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου γι’ αυτό που μου χαρίσατε.

(Φωτογραφίες από τις πρόβες μπορείτε να δείτε εδώ. )

Κόκκινη κλωστή δεμένη...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

(Duane Keiser)

Την Τετάρτη, 18/2/09, στις 7.30 μ.μ., στο πλαίσιο του "μήνα λογοτεχνίας", που διοργανώνει το Πολιτιστικό Κέντρο Ηλιούπολης, θα διαβαστούν κομμάτια από το βιβλίο μου "Δέντρα θαλάσσης ανεπλέκονταν...". Τον λόγο θα ενσαρκώσουν θεατρικά η Τζίνα Αποστολοπούλου και ο Κώστας Γεραντώνης, και θα υπογραμμίσουν μουσικά οι Άγγελος και Σοφία Σιωρά. Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Παρασκευάς Καρασούλος (στιχουργός και εκδότης Μικρής Άρκτου) και ο Νίκος Λεβογιάννης (φιλόλογος, συγγραφέας, τ. βουλευτής και Υφυπουργός Παιδείας).

Όλ' αυτά θα γίνουν στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης, στην Ηλιούπολη (Σοφ. Βενιζέλου και Μαρ. Αντύπα).

Θα ήταν ωραία αν σ' αυτή τη βραδιά είχα κοντά μου κι εσάς, τους διαδικτυακούς μου φίλους. Αν δεν έχετε τίποτα καλύτερο να κάνετε, θα χαρώ πολύ να σας δω και δια ζώσης :)

χαμόγελο

χαρισμένο στον πιο αγαπημένο μου,

τον πιο τρυφερό άνθρωπο του κόσμου,

που θέλω από εδώ και πέρα

να ξυπνάει πάντα χαρούμενος!

(Μαριέλα Κωνσταντινίδου)

Επιστρέφοντας, ένα μεγάλο χαμόγελο σε όλους,

με τρία τρίστιχα του ιερομόναχου Συμεών,

(γραμμένα στο κελί του, στο Άγιον Όρος),

σαν βαθύτατο ευχαριστώ

σε ό,τι αποφασίζει
το on και το off της κάθε μέρας μας.

Μετά το χιόνι
άνθη αμυγδαλιάς
από τον κήπο

Πρωί προ ηλίου
η λεμονιά στην αυλή
με τα λεμόνια

Πρωί ο ήλιος
όλος μέσα καινούργιος
άλλος ήλιος

Ευχή

Εγώ να χαρίσω στον καλό φίλο που γιορτάζει

-τι άλλο; στίχους αγαπημένους.

Οι τελευταίοι στίχοι λοιπόν

από τα "τέσσερα κουαρτέττα" του Τ.Σ. Έλιοτ,

(σε μετ. του Αριστοτέλη Νικολαίδη)

για σένα Θερσίτη, με την ευχή

"Πυρ και ρόδο [να] γίνουν ένα"!

Ο,τι καλούμε αρχή συχνά είναι τέλος και
Να κάνεις ένα τέλος είναι να κάνεις μιαν αρχή
Το τέλος είναι απ' όπου ξεκινούμε. (...) Και κάθε πράξη
Ένα βήμα στο αδιέξοδο, προς την φωτιά, κάτω, στης θάλασσας τον λάρυγγα
Ή προς μια πέτρα δυσανάγνωστη: κι εδώ είναι όπου ξεκινούμε (...)

Με την έλξη αυτής της αγάπης και την φωνή απ' αυτό το
Κάλεσμα

Δεν θα σταματήσουμε την εξερεύνηση
Και το τέλος της όλης μας έρευνας
Θα είναι να φθάσουμε όπου ξεκινήσαμε
Και δούμε το μέρος για πρώτη φορά.
Μέσω της άγνωστης και θυμημένης πύλης
Όταν το έσχατο της γης απέμεινε να ερευνηθεί
Αυτό είναι που ήταν η αρχή
Στην πηγή του απώτατου ποταμού
Η φωνή του κρυμμένου καταρράκτη
Και τα παιδιά μες στην μηλιά
Όχι γνωστά, επειδή ποτέ δεν τα κοιτάξαμε
Μόνο ακουστά, μισάκουστα, στην ησυχία
Μέσα σε δύο κύματα της θάλασσας.
Γρήγορα τώρα, εδώ, τώρα, πάντα-
Προϋπόθεση πλήρους απλότητας
(Δαπάνη όχι λιγότερη από καθετί)
Και όλα θα είναι καλά και
Κάθε είδος πράγματος θα είναι καλό
Όταν οι γλώσσες της φλόγας αναδιπλωθούν
Μες στον στεφανωμένο κόμπο της φωτιάς
Και πυρ και ρόδο γίνουν ένα.

Ιωσήφ Χατζηπαυλής

Ο Ιωσήφ Χατζηπαυλής είναι παλιός φίλος, υπέροχος άνθρωπος και εξαίρετος ζωγράφος. Μεγάλη του αγάπη η ακουαρέλα, την οποία δουλεύει με εκπληκτική δεξιοτεχνία, αλλά και αισθαντικότητα. «Λιμάνια, ακρογιάλια, βουνοπλαγιές κατοικημένες από μια θαρρείς εσωτερική δόνηση, εμψυχώνουν ό,τι το βλέμμα αγγίζει και η αισθαντικότητα αναδύει. Με ευκρίνεια και σεβασμό στα αντικειμενικά δεδομένα της παρατήρησης, ο Ιωσήφ Β. Χατζηπαυλής μάς ταξιδεύει πέρα από την ψευδαίσθηση. Στην ατμόσφαιρα και στην κλίμακα των τόνων ενός τοπίου, που είναι φορτισμένο από την ανθρώπινη εμπειρία του παρελθόντος και του παρόντος, δημιουργώντας μας έτσι τις προϋποθέσεις στοχασμού, γύρω από τις διακριτικές κάθε φορά λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.», γράφει γι’ αυτόν η κριτικός τέχνης Αθηνά Σχινά. Και ο Π. Τέτσης, βλέποντας το έργο του, απεφάνθη λιτά και με απόλυτη σαφήνεια: «Μaiτρ της ακουαρέλας.»


Εγώ λοιπόν δεν έχω να προσθέσω τίποτα παραπάνω σχετικά με τη δουλειά του, που προσωπικά λατρεύω, θα πω δυο λόγια μόνο για τον άνθρωπο Ιωσήφ ή Σήφη, όπως τον φωνάζουμε όσοι τον αγαπάμε. Γεννημένος το 1935 στην Αγιάσο της Λέσβου, ήρθε στον Πειραιά δώδεκα χρονών. Αφού τέλειωσε το εκεί πρότυπο γυμνάσιο, μπήκε στο εργαστήρι του Γ. Βακιρτζή, όπου έμεινε τέσσερα χρόνια. Ο Ιωσήφ θυμάται με ευγνωμοσύνη και συγκίνηση εκείνα τα πρώτα χρόνια της μύησης. «Εκεί έμαθα να ζωγραφίζω» μου εξομολογείται, κι ας ακολούθησαν έπειτα μεγάλοι δάσκαλοι. Το εργαστήρι του Βακιρτζή ήταν από τα λίγα εκείνου του καιρού που έφτιαχνε τις γιγαντοαφίσσες για τον κινηματογράφο. Μάλιστα. Τότε τα κεντρικά σινεμά, που σημειωτέον άλλαζαν έργο σχεδόν κάθε μέρα, παράγγελναν τις τεράστιες αφίσσες –διαστάσεων 10, 12 μέτρων, ίσως και παραπάνω- σε ζωγράφους, γιατί βέβαια δεν υπήρχαν τα σημερινά τεχνικά μέσα. Όλα γίνονταν από χέρια ανθρώπων ικανών και ταλαντούχων. Κάποιες από αυτές τις αφίσσες που διασώθηκαν είδα σε άλμπουμ στο εργαστήρι του Ιωσήφ και έμεινα άφωνη. Πρόκειται για αληθινά έργα τέχνης. Έκφραση, ένταση, κίνηση μοναδική. Δεν πιστεύεις ότι αυτά τα έργα έγιναν μέσα σε ελάχιστο χρόνο, μόνο και μόνο για να διαφημίσουν μια ταινία κι έπειτα να σκιστούν και να πεταχτούν. «Η δουλειά εκεί ήταν εξαντλητική, μου έχει αφηγηθεί ο Ιωσήφ. Συχνά δουλεύαμε όλη μέρα κι όλη νύχτα, για να προλάβουμε τον χρόνο της παραγγελίας. Πολλοί μαζί μαθητευόμενοι, με την καθοδήγηση και την εποπτεία του Βακιρτζή, σκαρφαλωμένοι σε σκάλες και σκαλωσιές, δουλεύαμε πυρετωδώς, άλλος έκανε γεμίσματα, άλλος φωτίσματα, άλλος σκιές ή λεπτομέρειες. Εκεί έμαθα σχέδιο, προοπτική, λύθηκε το χέρι μου κι η πινελλιά μου, όλα όσα αργότερα διδάχτηκα από τους καταξιωμένους της τέχνης μου, τα είχα ήδη μάθει εμπειρικά σ’ εκείνο το μεγάλο σχολειό.» Με μεγάλη αγάπη φυσικά θυμάται και τους υπόλοιπους δασκάλους του, τον Σπύρο Βασιλείου, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Γιώργο Πολυκανδριώτη, τον χαράκτη Τάσσο.
Δεν θα παραθέσω αναλυτικά, για να μην κουράσω, τις πάμπολλες δημιουργικές δραστηριότητές του στα σαράντα και πλέον έτη δουλειάς του. Σκηνογράφος σε πολλές και σημαντικές παραστάσεις και συνεργασίες με μεγάλους του θεάτρου (ενδεικτικά μόνο αναφέρω τον Μ. Κακογιάννη, τον Γ. Αρμένη, το Ιαπωνικό θέατρο Τοχο,, τον Γ. Νάκο, τον Τ.Αλκουλή κ.λ.π.), αγιογράφος, (ιστόρηση εκκλησιών στα Πευκάκια και στην Λέσβο), δάσκαλος στο Θεατρικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και σε σεμινάρια Θεατροπαιδείας, συνεργάτης των εκδόσεων Φιλιππότη, και φυσικά δέκα ατομικές εκθέσεις και έντεκα συλλογικές είναι οι κυριότερες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Θα κλείσω αυτή τη σύντομη αναφορά σ’ έναν άνθρωπο που του αξίζουν πολύ περισσότερα από αυτά τα λίγα λόγια, με δυο κουβέντες για τον φίλο Ιωσήφ. Τον απλό, σεμνό, ανεπιτήδευτο, αλλά και γοητευτικό άνθρωπο που γνώρισα στο Θεατρικό εργαστήρι του Δήμου Ηλιούπολης πριν πολλά χρόνια. Ο Ιωσήφ, παρά την αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική του αξία και αναγνώριση, ποτέ δεν κόμπασε, ποτέ δεν φέρθηκε με υπεροψία, ποτέ δεν κυνήγησε τη δημοσιότητα ή τους «κύκλους», ποτέ δεν «πούλησε καλλιτεχνιλίκι». Και ποτέ δεν αρνήθηκε σε όποιον του το ζήτησε την αφιλοκερδή συνεισφορά του. Έχει χαρίσει το ταλέντο του σε πάμπολλες ερασιτεχνικές παραστάσεις, έχει δώσει τα φώτα του σε κάθε πολιτιστική κίνηση που ζήτησε τη βοήθειά του, είτε πρόκειται για τον Δήμο, είτε για σύλλογο ή ομάδα, είτε για ατομική προσπάθεια. Χαίρεται να δημιουργεί και να στηρίζει όπου και όπως μπορεί. Χωρίς ποτέ να περιμένει αντάλλαγμα. Άνθρωπος που δεν άγγιξε ούτε μια τρίχα της κεφαλής του ο σημερινός συμφεροντολογισμός, ο σημερινός ωχαδερφισμός, η σημερινή μικροψυχία. Διατηρεί όλ’ αυτά τα χρόνια που τον ξέρω μια καρδιά άκακη και αγνή σαν μικρού παιδιού, και ένα βλέμμα ζωηρό και ανατρεπτικό σαν εφήβου. Γι’ αυτό και δεν παύει να δημιουργεί ακατάπαυστα μέχρι τα 73 του χρόνια.

Σήμερα έχει τα εγκαίνια μιας μεγάλης αναδρομικής έκθεσης, με εκατό περίπου έργα του, στην Ηλιούπολη (κτίριο Μουσείου Εθν. Αντίστασης, Μ. Αντύπα και Σ. Βενιζέλου), που θα διαρκέσει μέχρι τις 25 Ιανουαρίου, και θα είναι ανοιχτή κάθε μέρα από τις 18.00 έως τις 21.30.
Είμαι σίγουρη ότι θα φύγετε με τις αισθήσεις σας γεμάτες ομορφιά αν την επισκεφθείτε.
Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

(Να σημειώσω ότι οι φωτογραφίες, τραβημένες από μένα, αδικούν κατάφωρα τα έργα, αλλά δεν μπόρεσα να βρω άλλες...)

Αιών παις εστι παίζων, πεσσεύων...

χαρισμένο

στους σαββατογεννημένους στο κόκκινο

που όμορφα μάταια καίγονται...

Άνθρωποι της πληγής
Σαββατογεννημένοι στο κόκκινο
Ρίχνουν τα μάτια τους ζαριά
Να κυλιστούν στο χάος

Από παιχνίδια έγιναν οι μέρες
Πεσσούς και σβούρες
Πάρτα όλα – βάλτα όλα
Ποτέ κανείς δεν κέρδισε


Κι εσύ
Μήτε παιδί μήτε αιώνας


"Δέντρα θαλάσσης ανεπλέκονταν...", σκηνή 1η