αντικατοπτρισμός

Ξυπνώ με φοίνικες στα μάτια μου
Ψηλούς όσο το μπόι της απόστασης
Που με χωρίζει από την πεζότητα των βημάτων μου
Με χαιρετούν φορτωμένοι φεγγάρια ασύντακτα
Άλλοτε κόκκινα, άλλοτε χρυσά, άλλοτε αχνά γαλάζια
Πνιγμένα στην υγρασία που ανεβαίνει πηχτή
Από τη ζεστασιά του χώματος
Οι ιθαγενείς εκεί κρυφοί
Χαμένοι μέσα στην καρδιά τους
Τρυφερή σαν καρπός φωτεινής νύχτας
Και το χαμόγελό τους ποτίζει τον υγρό αέρα
Με χρυσίζουσες ριπές
Τα μαύρα τους μαλλιά αστράφτουν
Υγεία ξεχασμένη από την εποχή των αθώων λίθων
Και κολυμπάει της αιώνιας σοφίας ο ιχθύς
Στα βαθιά τους μάτια
Οι άνθρωποι εκεί φύτρωσαν στην άμμο μαζί με τους φοίνικες
Κι αναδεύουν τα χέρια τους μόνο προς τον ουρανό
Καθώς συλλέγουν από τα φρούτα το γάλα της ζωής
Ή ανοίγοντας τις αγκαλιές τους στα ευγενικά καλάμια
Τα σπίτια τους αυτά μόνο πλέουν στο νερό
Δεμένα προσωρινά απ’ τον κορμό της φοινικιάς
Έτοιμα πάντα για το μεγάλο ταξίδι
Μα πνίγονται πάντα στο ίδιο νερό που τους γέννησε
Ίδια κι απαράλλαχτα μ’ όλους εμάς
Που καρφώνουμε τα σπίτια μας στο χώμα
Να μην τα πάρει ο άνεμος

Μόνο που είναι πιο ήσυχο να λιώνεις στο νερό
Αντί στο χώμα


(από arabesque)

Δύο αφηγήσεις

(Neda Doany)

Η ευλογημένη των νεκρών

Άρχισε να τραβάει προς τον ορίζοντα. Στη μια της μασχάλη είχε κάνει φωλιά μια χελιδονομάννα. Στην άλλη ένα μικρό φίδι. Προχωρούσε προσέχοντας τις κινήσεις των χεριών της, μη χαλάσει τις φωλιές. Ανησυχούσε και να μη διαταράξει την ασφάλεια της άγνοιας. Τα αυγά κινδύνευαν εκατέρωθεν. Ευτυχώς, σκεφτόταν, η θέση δεν διευκολύνει την αποκάλυψη. Είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Η αριστερή της πλευρά ήταν από άμμο. Η δεξιά από κλαδιά. Στη μέση έτρεχε ένας ποταμός. Ξεκινούσε από τη ρίζα του μετώπου και την διέτρεχε ως κάτω, με διακλαδώσεις στα χέρια και τα πόδια. Τον είχε ονομάσει Αλ Ασάρ, χωρίς να ξέρει γιατί. Έβρισκε στον δρόμο της αγριόχορτα καθώς προχωρούσε, και τα ξερίζωνε μηχανικά. Στα φρύδια της πού και πού έπεφτε χιόνι. Το τίναζε με βιαστικές κινήσεις και τότε κινδύνευαν οι φωλιές να χαλάσουν. Κάποιες φορές χιόνιζε και στον ύπνο της. Ξυπνούσε με κρυστάλλους να κρέμονται μπρος στα μάτια της, λούζοντας τις βλεφαρίδες της σιγά-σιγά, καθώς ο ήλιος ανέβαινε.
...............................................
Η συνέχεια εδώ

(Lucian Freud)

Αναμονή

Τα μαλλιά του μάκραιναν ακατάστατα κι επίμονα. Τσουλούφια πετάγονταν δεξιά κι αριστερά, σαν κλαδιά γέρικου κέδρου. Και τον σκέπαζαν. Ώρες - ώρες του φαινόταν πως και τα δάχτυλά του μάκραιναν έτσι ανεξέλεγκτα, αλλά πάλι δεν ήταν σίγουρος. Όμως όλο και περισσότερο ένοιωθε να κολλάει πάνω στα έπιπλα που καθόταν, καθώς η σάρκα του –έπρεπε πια να το παραδεχτεί- είχε αρχίσει να αποσυντίθεται. Ευτυχώς δεν πονούσε, έτσι που έλιωνε αργά, μόνο που τον ενοχλούσαν όλοι αυτοί οι λεκέδες πάνω στον καναπέ, στις καρέκλες, στο στρώμα, παντού.
..........................................
Η συνέχεια εδώ

Πολιτισμός ή βαρβαρότητα;

Κι όμως. Είναι διαφορετικοί. Πολύ διαφορετικοί απ’ ό,τι μέχρι τώρα έχουμε ζήσει. Από κάθε άποψη. Ο λόγος, οι φυσιογνωμίες, τα βιογραφικά, η κουλτούρα, η νοοτροπία, ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς των νέων πολιτικών ηγετών δεν έχουν καμμία σχέση με όσα ξέραμε. Φαίνεται ότι το «οι άριστοι, όχι οι αρεστοί», ήδη υλοποιείται.
Τόσο τα πρόσωπα, όσο και η πρόταση, εμπνέουν εμπιστοσύνη, όχι μόνο για την έξοδο από το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει, αλλά και για την προοπτική της εξέλιξης αυτού του τόπου. Προτεραιότητα στις κοινωνικές και δημοκρατικές αξίες, στον άνθρωπο, στο περιβάλλον, στην ποιότητα, στην έρευνα, στον πολιτισμό, στην λειτουργία των θεσμών, στην αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού. Μ’ έναν λόγο όλα όσα επί χρόνια πιστεύαμε και περιμέναμε, πέρα από αγκυλώσεις και ιδεοληψίες. Φυσικά όλα χρήζουν επαλήθευσης στην πράξη. Αλλά όλα τα πρώτα δείγματα γραφής αυτών των δύο πρώτων ημερών της νέας διακυβέρνησης επιβεβαιώνουν μέχρι στιγμής το ειλικρινές των προθέσεων, αλλά και την ικανότητα και την αποφαστιστικότητα υλοποίησης.
Γι’ αυτό ας σοβαρευτούμε.
Ίσως δεν το συνειδητοποιούμε, αλλά ζούμε ιστορικές στιγμές.

Γιατί απ' τη μια οι καιροί είναι πραγματικά και πολύπλευρα δύσκολοι, οι εξελίξεις ραγδαίες, και η απαίτηση για νέες προσεγγίσεις, στάσεις και αντιλήψεις επιτακτική .

Απ' την άλλη ξέρουμε όλοι ότι στην Ελλάδα εδώ και καιρό έχει πάρει το πάνω χέρι η βαρβαρότητα. Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα θαύμα, για να ξαναπάρει το πάνω χέρι ο Πολιτισμός, με την ευρύτατη έννοια.
Τα θαύματα όμως δεν γίνονται παρά αν τα πιστέψουμε πολλοί και με πάθος.
Ας ευχηθούμε και ας προσπαθήσουμε λοιπόν να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων όχι μόνο αυτοί που θα κυβερνήσουν, αλλά κι εμείς όλοι.
Γιατί, εκεί που έχουμε φτάσει, πιο πολύ αμφιβάλλω για το αν εμείς, ο «κυρίαρχος λαός» θα ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των πολιτικών μας ταγών, παρά εκείνοι στις δικές μας.

Καλή δύναμη σε όλους μας!

(Στις φωτογραφίες είναι τα ανίψια μου. Ας έχουμε όλοι στο νου μας τα παιδιά μας, στην κάθε πράξη ή παράλειψή μας. Στο κάθε ναι και στο κάθε όχι μας.)

Προ του χείλους... του γκρεμού, της κάλπης, της απόγνωσης, ή ό,τι άλλο θέλετε...

(αφιερωμένο σ' όλη την παρέα,

που δεν το σκάει απ' τ' όνειρο)

Παλεύω
Με σφυριά τους ανθρώπους και τις μέρες βαριές
Να σκαλίσω παράθυρο λέξη-λέξη χτυπάω
Στα χέρια μου ρόζοι να πετάξουν κλαδιά

Βαρεθήκατε να μ’ ακούτε
Το ξέρω

Κούραση κλείνει τα μάτια
Γλυκά παγώνει ο θάνατος Δεν θα πάψω
Δεν θα πάψω. Σας χρωστώ ένα λουλούδι
Μου χρωστάτε μι’ απάντηση
Δεν μπορείτε να φύγετε τώρα
Θα μας κάψει το χιόνι

Είναι ύπνος ο θάνατος
Που μαυλίζει
Το ξέρω
Σα φίδι γλιστράει στο αίμα μου

Σας μιλώ

Να μένουμε ξάγρυπνοι
Έχουμε κλήρο στην άνοιξη
Τον πληρώσαμε μ’ έρωτα

Δεν θ’ αφήσω κανέναν
Να το σκάσει απ’ τ’ όνειρο
Σας κλειδώνω στο πάθος μου

Με βρισιές και γροθιές
Να πονάμε

Μέχρις ότου απλώσουμε δάκρυα
Στ’ άγονα χώματα
Να βλαστήσουνε άνθρωποι


12/11/00

(αφιερωμένο στη Τζίνα)

Δεν υποτάσσεται το χάος σου λέω.

Η μικρή Αλίκη έκατσε κάτω κι έκλαψε
για πολλοστή φορά
μέσα στη χώρα των τραυμάτων.

Δεν νίκησε.

Τα όνειρα τρέχουν πάντα προς τα πίσω
να δείχνουν το πένθος.

Την κόλασή σου δεν θα την νικήσεις.
Όμως μπορείς να την κερδίσεις.

από "ξηρά τροφή"

Salto mortalis

(Κλεάνθης Βασδώκας)

Μολύβια καλοξυσμένα
καρφωμένα στη ράχη του πτώματος
αντιστρόφως ανάλογο
ένα φτερό βουτάει στο μελανοδοχείο
έξω βρέχει
βροχή αστήρικτη
τα πομπώδη επιχειρήματά της
εξαντλούνται γρήγορα
σ’ ένα βιαστικό πότισμα
οι δεξαμενές άδειασαν
-όλες οι δεξαμενές-
διψάμε άκρως νατουραλιστικά
το φτερό μάς κοιτάζει αμήχανο
και ξαπλώνει
να χαρεί έναν δίκαιο ύπνο

................

η συνέχεια εδώ

καντάδα προς... ναυτιλομένους

Έναρξη σχολικής χρονιάς, που υποθέτω γιορτάζεται ακόμη με προσευχές, αγιασμούς, εθνικούς ύμνους και όλα τα συναφή.
Μαζί λοιπόν με τις ευχές για καλή αρχή, έχω να σας προτείνω έναν... εναλλακτικό Ύμνο εις την Ελευθερία: την ποίηση του Δ. Σολωμού όπως τραγουδήθηκε σαν τρυφερή κι ερωτική καντάδα από τους ζακυνθινούς, πριν μελοποιηθεί σαν εθνικό εμβατήριο από τον Ν. Μάντζαρο.



γιατί... ελευθερία χωρίς έρωτα, και έρωτας χωρίς ελευθερία δεν γίνεται...

Μπόρα φθινοπωρινή

(Μαριέλα Κωνσταντινίδου)

Μπόρα φθινοπωρινή / γρήγορα / να μαζέψω τις καρέκλες από την βεράντα / όρθια στην πόρτα μια ανάσα / δροσιά παλιού Σεπτέμβρη / εισπνοή / ανάκατα με στάχτη / εκπνοή / έφυγαν οι φωτιές / αστράφτει / πλημμύρες έρχονται / τι τρέμεις; /
δεν θάρθουν ως το τσιμεντένιο μας κουτί / θα σταματήσει το κακό μακριά από 'δω / ακόμα τρέμεις σαν χαρτί; / σου λέω μη φοβάσαι / καταλαβαίνω / εσύ δεν ξέρεις από σπίτι / είσαι μονάχα ένα σκυλί / που βάζει την ουρά κάτω απ' τα σκέλια μπρος στην οργή του ουρανού / μα εγώ θα ενημερωθώ / θα δω στην τηλεόραση όλη την συμφορά λεπτό-λεπτό / ύστερα θα ψηφίσω με SMS τον πρώτο πυροσβέστη / μετά με κάλπη τον καταλληλότερο σε κρίσεις μεταμέλειας / έπειτα θ' αγοράσω ελεύθερα τις μάσκες μας / και θ' αναπνεύσουμε εκ του ασφαλούς τη στάχτη / μα τι σου λέω; / εσύ τρέμεις / καλά / στάσου να κλείσω τις καρέκλες μια στιγμή / κι έρχομαι να κρυφτούμε κάτω απ' το κρεβάτι / αστράφτει /

από το ημερολόγιο

Εγκαίνια

Το φθινόπωρο φέρνει σε πολλούς μελαγχολία. Εγώ αντίθετα το καλοδέχομαι πάντα με σχέδια και διάθεση δημιουργική. Έτσι και φέτος. Αυτή η ανακουφιστική δροσούλα –μετά και από τις πρόσφατες εφιαλτικά πυρωμένες μέρες- είναι ό,τι πρέπει για το άνοιγμα της χειμερινής σαιζόν, για να βάλω μπροστά πράγματα που γέννησε η καλοκαιρινή ραστώνη. Δεν βρίσκω άλλωστε καλύτερο τρόπο ν’ απαντώ σ’ όλα τα δυσάρεστα που μας κατακλύζουν, από την εμμονή σε ό,τι μας κάνει να νιώθουμε αληθινοί, σε ό,τι μας βοηθάει να μην ξεχνάμε ό,τι ονειρευτήκαμε.
Για το καλό ξεκίνημα λοιπόν μιας ακόμη χρονιάς, που θέλω να ελπίζω ότι θα είναι παραγωγική, έχω κιόλας έτοιμη μια καινούρια γωνιά στο διαδίκτυο –που θα λειτουργεί φυσικά παράλληλα και συμπληρωματικά με αυτό το μπλογκ-,
έναν ιστότοπο με δική μου αποκλειστικά δουλειά, όπου μπορείτε να με βρείτε όσοι θέλετε, πιο οργανωμένη, πιο επικεντρωμένη και πιο δημιουργική -ελπίζω.

Καλό φθινόπωρο λοιπόν, και το εξαίσιο «με την πρώτη σταγόνα της βροχής» του Ο.Ελύτη στην μοναδική μελοποίηση του Μ. Χατζιδάκη, αφιερωμένο εκ βάθους καρδίας σε όλους εσάς τους καλούς φίλους αυτής της γειτονιάς, που με έχετε συγκινήσει με την αγάπη σας.
Θα περιμένω με χαρά τις επισκέψεις και τις εντυπώσεις σας.

Ζήτω που καήκαμε!

Επιστροφή σε μια εφιαλτική Αθήνα. Παντού μυρίζει καμμένο, ο ουρανός σκεπασμένος από καπνούς, στον αέρα στάχτες, και μια Κυβέρνηση που όπως όλοι θα παρατηρήσατε, φροντίζει να... περνάει απαρατήρητη! Αν μη τι άλλο είναι διακριτικοί, πρέπει να το ομολογήσουμε. Ως φαίνεται, μόνο για το κάπνισμα τούς είπαν οι Ευρωπαίοι ότι βλάπτει σοβαρά την υγεία. Για τις πυρκαγιές ξέχασαν να τους πουν...

Καλό μας... ασφυκτικό φθινόπωρο λοιπόν φίλοι μου, και από αύριο τρέξτε όλοι για φιάλες οξυγόνου, γιατί στον αέρα μάλλον θα υπάρχει μια μικρή έλλειψη. Μια καλή ιδέα, τώρα που το σκέφτομαι, είναι και το να πουλήσουμε τα αυτοκίνητά μας -έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούμε να πληρώνουμε τους φόρους- και να αγοράσουμε από ένα πυροσβεστικό ο καθένας, γιατί όπως πάνε τα πράγματα, αν δεν φυλάξεις το σπίτι σου, θα πέσει να... καεί, στην σημερινή ωργανωμένη και πολιτισμένη Ελλάδα! Ε, θα καθυστερούμε λίγο στη δουλειά μας, αλλά θα έχουμε ωραίους κατακόκκινους δρόμους! Ε; πώς σας φαίνεται;

Καλώς σας ξαναβρίσκω, και εις άλλα με υγείαν! (αν επιζήσουμε...)