Κουίζ

σε... καλοκαιρινοφθιπωρινή διάθεση

ο τρελός του χωριού

ο σοφός του χωριού


Ποια η διαφορά;



Καλώς σας βρήκα!!!

Cabaret Voltaire 7/5

(τη φωτογράφιση των κοσμημάτων έκανε ο Γιώργος Μαρινάκης)

Ποίηση - ποδόσφαιρο: 1-0

Ήταν ωραία, πολύ ωραία, προχτές το βράδυ. Πολύς ο κόσμος, πολλή η ζεστασιά. Πολλή η Ποίηση. Αυτή η αληθινή ποίηση που δεν περιορίζεται στον λόγο. Που απλώνεται και ρέει ανάμεσα στα χέρια και στα βλέμματα. Έτσι ένιωσα εγώ, έτσι μου είπαν και άλλοι πολλοί πως ένιωσαν. Και τους πιστεύω. Γιατί το ποιητικό γεγονός σού αποκαλύπτεται σαν μια απρόσμενη μαγεία, που λύνει και δένει τους αρμούς απ’ την αρχή… αλλιώς…
Προχτές το βράδυ ήταν όλοι πανέμορφοι. Όλοι όσοι συνετέλεσαν δημιουργικά στην ατμόσφαιρα της βραδιάς, η Τζίνα Αποστολοπούλου, ο Κώστας Γεραντώνης, η Σοφία Σιωρά, ο Άγγελος Σιωράς, ο Νίκος Λεβογιάννης, ο Παρασκευάς Καρασούλος, όλα τα γνωστά ή άγνωστα, μα τόσο ευγενικά, πρόσωπα που συμμετείχαν με τη συγκίνηση και την προσοχή τους. Όλοι ήταν υπέροχοι. Και είναι αυτή η μεγαλύτερη δικαίωση που μπορείς να πάρεις όταν γράφεις. Να νιώσεις το έργο σου παλλόμενο ανάμεσα σε καρδιές και σώματα να ενώνει τις αισθήσεις, να συντονίζει τον μύθο…

Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου γι’ αυτό που μου χαρίσατε.

(Φωτογραφίες από τις πρόβες μπορείτε να δείτε εδώ. )

Χορεύοντας με τη φωτιά

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

στα παιδιά που ονειρεύονται

στα παιδιά που ερωτεύονται

στα παιδιά που δεν τρώνε τη φόλα

στα παιδιά που κρατάνε τους χορούς

μες στης νύχτας το λαμπάδιασμα

για να σμίξουν παλιές κι αναμμένες φωτιές

με το ροκ του μέλλοντός μας

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Ας τους αδειάσουμε τη γωνιά

αφιερωμένο

στους ασκητές της πίστης

και στους καρεκλοκεύνταρους

της "επανάστασης"

(Ηλιογράφος)

Το τέλος της παιδικής ηλικίας.

Χάρη στη μεγάλη του αρετή και στα μεγάλα του αισθήματα, ο Θεός κράτησε αυτή τη φορά το λόγο του κι ο ασκητής έμαθε πρώτος πως γεννήθηκε ο Σωτήρης. Κι επειδή τότε εδίψασε πολύ την ευτυχία των ανθρώπων παράτησε τη βάρδια του, ακύρωσε τις τελευταίες προσευχές στο κομποσκοίνι και κατέβηκε να προσκυνήσει.
Ο πατέρας, ο γέρο-Επισταύρου (τι ζωή εξήντα χρόνια, ν’ ανοίγει κάθε μέρα κι άλλος γκρεμός και να τρέχεις να βρεις προφήτη για να τον γεμίσει) περίμενε τ’ αμόλυντα γερατειά στην πόρτα. Μέσα, όσοι ξενύχτησαν αποβραδίς, συνήθιζαν σιγά-σιγά το φως, βούιζε όλο το σπίτι σα μελίσσι:
«Χριστιανοί, αδέρφια μου κυνηγημένα στο πικρό χωράφι και στα δάχτυλα της βροχής, με τα μάτια ορθάνοιχτα τις νύχτες μήπως ανοίξουνε οι ουρανοί και δεν πάρουμε χαμπάρι, -και κάθε τόσο κάποιος να τρελαίνεται στον ύπνο του και να ξυπνάει βλαστημώντας τις άγιες εικόνες, φτάνει που μείναμε ζωντανοί αδέρφια μου, φτάνει που δαγκώσαμε τη γλώσσα και κρατήσαμε, γιατί σήμερα έδωσε ο Θεός και τα ‘χουμε πια όλα. Αφού ο ασκητής έκανε τόσο δρόμο μόνο και μόνο για να μας δει θα βγούνε τα όνειρα μ’ αυτό το παιδί, δε γίνεται να μας ξαναπιάσει πια σκοτάδι».
«Εκείνος» είπε ο ασκητής «έκανε πιο πολύ δρόμο για να ρθει σε σένα, γιατί έρχεται πάντα στους χτεσινούς φρόνιμους και στους σημερινούς γέρους. Έρχεται πάντα στην άκρη της υπομονής, στην άκρη μιας φωνής που σβήνει ξοδεμένη στο πηγάδι».
Ο ασκητής, μ’ όλο που έψαξε τόσό πολύ τον ουρανό που στα τελευταία δεν καλόβλεπε, κατάλαβε αμέσως πως ο Σωτήρης είχε τα σημάδια. Έσκυψε βαθιά στην κούνια και τον κοίταζε ώρα ατέλειωτη, τον κοίταζε με άπειρη τρυφερότητα και πόνο κι όταν σηκώθηκε κι έστρωσε στα μαλλιά το φωτοστέφανο και τα μάτια του ταξίδεψαν στην κάμαρα σαν κάποιος που μετράει τους πεθαμένους, γέμισαν δάκρυα τα βλέφαρά του.
Ο γερο-Επισταύρου, που κρατιόταν απ’ την πόρτα σα να τη στερέωνε, ή πάλι σα να την έσκαβε κρυφά (πόσο καιρό σού παίρνει άραγε να ξεχάσεις το κελί σου;) είδε να κλαίει ο ασκητής και η καρδιά του πάγωσε για το παιδί και για τη λιακάδα που μπήκε στη ζωή του.
«Μακάριε, εσύ μίλησες για την άκρη της υπομονής μα τα μάτια σου συννέφιασαν. Τα μάτια σου συννέφιασαν κι η λύπη δέρνει σαν κακός νοτιάς το πρόσωπό σου. Θα φύγει πάλι; Αυτό το τρυφερό κλαδί που ο Θεός φύτρωσε σήμερα στη σάρκα μου είναι γραμμένο να ξεραθεί προτού ανθίσει; Κι ύστερα μόνοι και με τι χέρια πια να κουβαλήσουμε τα κόκαλα ώσπου να ξαναβρούμε του καθενός τον τάφο, και με τι χέρια να χαϊδέψουμε την άνοιξη μήπως ξαναμιλήσει…»
«Μη στενοχωριέσαι», είπε τότε ήσυχα σκουπίζοντας τα δάκρυά του ο ασκητής, «μη πικραίνεσαι. Εγώ δεν κλαίω για τον Σωτήρη, κλαίω για μένα, γιατί ήρθε η ώρα να πεθάνω».

Μάριος Μαρκίδης, Βιβλίο Παραπόνων, 1978

καλά Χριστούγεννα σε όλους!

(αν κι εκείνο το δέντρο στην πλατεία, δεν το βλέπω να κάνει Χριστούγεννα... :)))

ερώτηση

(παίρνοντας σκυτάλη από την εξαιρετική ανάρτηση της Αλέκας)

(Ηλιογράφος)

..................

"Τότε, θυμάσαι, που μου λες: Ετέλειωσεν ο πόλεμος!

Όμως ο Πόλεμος δεν τέλειωσεν ακόμα.

Γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ!" *

Ποιο είναι το δικό σου ΟΧΙ;

Σήμερα.

(τα σχόλια - απαντήσεις σας, δηλαδή απαντήσεις μας, είναι το σημερινό ποστ )

*Μανόλη Αναγνωστάκη, Τα Ποιήματα (εποχές)


(Γιώργος Κούρος)

Μονεμβασία, η λατρεμένη

Χμμμμ, άλλη μια περιπλάνηση κι ας λαχανιάσω...

Ωραία! Εδώ έχει σκιά και ίσιωμα! Τι μυστικό να κρύβει η στροφή;...

Να μπώ; Θα με δεχτεί ή θα με διώξει άρον-άρον; Καλά είναι κι εδώ στις πικροδάφνες...

Δεν με πτοούν τ' απόκρημνα. Σκληρό το φως και άτεγκτο. Σκαλί-σκαλί θ' ανέβω. Έλα.

Ή θα φυτρώσω εδώ στην άκρη, στα κρυφά...

Αχ, μπαλκονάκι βλέπει θάλασσα και πειρατές... Κρυφοκοιτάζουν από μέσα, μα δεν θα με μαλώσουν...

Τι μουτρωμένη πόρτα! Κι όλα της τα στολίδια, στράφι. Μα δείχνει ουρανό και με μπερδεύει.

Είναι πανέμορφος, κι ας λές! Έλα εδώ γλυκό μου, να σου δώσω...

Κ άλλα κρυφά περάσματα. Θα πάω. Αν αργήσω, έλα να με βρεις.

Πωπωωωωω! Κοίταξε κάτω! Να πέσω ή να δεθώ; Θα με κρατήσεις;

Φέρε αμέσως το τουφέκι σου! πάω να κάψω λάδι! Αλλά μη μου χαλάσεις το λουλούδι, πρόσεχε!

Εδώ είναι ωραία! Κάτσε που έχει αγνάντιο. Θα έρθουν γλάροι αν σφυρίξω; Έλα, πες μου.

Αχ, έτσι μπλε είναι η φωνή σου. Μη μου μιλάς, σ' ακούω.

Πάω να τους χτυπήσω. Λες να με διώξουν; Ή θα κεράσουνε κρασί;

Θέλεις να μείνουμε εκεί στο βάθος; Να περιμένω κάθε μέρα να περάσεις...

Κοίταξε παίζουν και χορεύουν στα νερά! Μη τα τρομάξεις!

Επιτέλους! καφεδάκι! Τι περιπέτεια κι αυτή! Σου αρέσει η μεταξένια τσάντα που αγόρασα;

Ιαματικά λουτρά

Τελικά οι λίγες μέρες έγιναν πολλές, αλλά αυτός ο χειμώνας μάζεψε πάνω από το κεφάλι μου πολλά γκρίζα και βρώμικα σύννεφα -το γκρίζο και το βρώμικο βλέπετε αυξήθηκαν επικίνδυνα στις μέρες μας-, που έπρεπε επειγόντως να καθαρίσουν. Αναχώρησα λοιπόν προς αναζήτηση... φωτός, για τα... ιαματικά λουτρά μου. Και φυσικά το βρήκα. Λίγη από την ομορφιά που μού χαρίστηκε κουβάλησα στις βαλίτσες μου για σας.

Κάθε αυγή η... Αυτού Μεγαλειότης με σκουντούσε να ξυπνήσω για να τον... θαυμάσω. Και βέβαια υπάκουα χωρίς καμμία αντίρρηση... (Μετά τις αμοιβαίες καλημέρες, ξανακοιμόμουν φυσικά :))

Κάθε σούρουπο, άλλη ιεροτελεστία... Η μεγάλη Κυρία της νύχτας απαιτούσε την ανάλογη προσήλωση...

Όλη την ημέρα λουζόμουν λαμπρότητα...

ομορφιά...

και ηρεμία...

Έκανα εννοείται και καινούριους φίλους...


(βλέπετε πόσο κοντά μ' αφήνουν να πλησιάσω;!!! τόσες μέρες πια στην ίδια παραλία, κατάλαβαν ότι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα :)


(ο Τσαχπίνης! Μ' αυτόν παίζαμε μαζί στην αυλή :)))



(δεν είναι κούκλος;!!!!! έχετε δει πιο τρυφερό κι ευγενικό βλέμμα; όχι πείτε μου!!!)

(δροσιές, αγάπες...


...αλλά και κουβεντολόι...:)))

(το αιουροειδές σε όλο του το μεγαλείο...)

(και οι... σταρ! γεννημένες να ποζάρουν!!!!!)

(όσο γι' αυτές τις φατσούλες... ε, τι να πω;;;;; δεν χόρταινα την παρέα τους...)

Αλλά το κυριότερο που αποκόμισα από τις διακοπές μου, σας το άφησα για το τέλος:

Βρήκα τι θα γίνω όταν μεγαλώσω!!!

Χαχαχαχαχαχα

Καλώς σας ξαναβρήκα!!!!!!!