"Ποιητικά μόνον οικεί στ' αλήθεια ο άνθρωπος τη γης ετούτη" Martin Heidegger

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

"Το περιστέρι κι η λεοπάρδαλις"


Σήμερα, 21 χρόνια από τον θάνατο και 100 χρόνια από την γέννηση του Κάρολου Κουν, ας τον θυμηθούμε μέσα από τον λόγο του Ν. Γκάτσου:


ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΚΑΙ Η ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΙΣ

Καθώς περνάν τα χρόνια, κι οι εποχές μας ξεγελάνε κάθε φορά με τα άνθη και τα χιόνια της απιστίας τους, η παράξενη μορφή του Καρόλου Κουν, περιφρονώντας την τέφρα του καιρού, αποκτά ολοένα και περισσότερο την έκταση και τη σημασία ενός συμβόλου. Ο άνθρωπος αυτός, ο παντοτινά ξένος ανάμεσά μας, που με τη βαθειά του εκλεκτική συγγένεια κατόρθωσε να συλλάβει την εσωτερική αγωνία του σύγχρονου κόσμου, πριν αυτή γίνει καθολική συνείδηση, και που δεν δίστασε, σε ανύποπτους ακόμα καιρούς, να κλονίσει τις πατροπαράδοτες πεποιθήσεις μας για την αξία του μέτρου και του ρυθμού - δικαιώνεται σήμερα σαν πρωτοπόρος και ανανεωτής του Ελληνικού θεάτρου. Πρωτοπόρος, γιατί μόνος αυτός στην περιοχή του είχε την τόλμη να ασεβήσει σε δύο μεγάλα είδωλα του κοινού, την ωραιολογία και την ωραιοπάθεια, και ανανεωτής, γιατί στο βάθρο που άφησαν κενό οι φανατικές αυτές εχθρές του Διονύσου έστησε, ζυμωμένη με το αίμα του, την ανησυχία μιας άλλης αλήθειας, πιο φλογερής, πιο δύσκολης, και τελικά πιο ανθρώπινης. […]
Ο πανικός κι η αγωνία δεν είναι δώρο ή κατάρα του καθενός, κι ο Κουν που, με τη βαθειά του καλλιτεχνική καλλιέργεια, την τέλεια τεχνική του κατάρτιση, και την έμφυτη ικανότητά του να ζωντανεύει ανθρώπους πάνω στη σκηνή, θα μπορούσε να συνθηκολογήσει άνετα και να εκμεταλλευτεί όσο κανένας άλλος τη στιλπνή επιφάνεια, προτίμησε την επώδυνη σκοτεινιά του βυθού, την άσκοπη αναζήτηση ενός χαμένου μαργαριταριού μέσα στη λάσπη. Το σίγουρο ένστικτό του τον οδήγησε από την αρχή στον δυσκολότερο δρόμο της τέχνης και της ζωής, κι από απλό διακοσμητή των παθών και των συγκινήσεων, τον μεταμόρφωσε τελικά σ’ ένα ματωμένο κομμάτι του εαυτού του, σε μια ζωντανή μαρτυρία της καλλιτεχνικής αλήθειας του καιρού του και όλων των καιρών. […]
Την πάλη να συμφιλιωθούν μέσα στην ψυχή του ανθρώπου ο δαίμονας κι ο άγγελος, το περιστέρι κι η λεοπάρδαλις, η τρυφερότητα και το πάθος - κανείς δεν τον έκαμε υπόθεση της ζωής του όπως ο Κουν, και κανείς από τη γενιά του δεν μπόρεσε, όπως αυτός, να τον ζωντανέψει σ’ όλο το μεγαλείο και τη φρίκη του. Για όσους θέλουν να βλέπουν και να δέχονται, η προσφορά του Κουν στο Ελληνικό θέατρο δεν είναι προσφορά ενός σπουδαίου ή μέτριου ερμηνευτή, αλλά μοναδική καταβολή ενός καλλιτέχνη, που έρχεται ολόισια από τη μεγάλη γενιά των δημιουργών.


Νίκος Γκάτσος 1959

7 σχόλια:

giorgos_st είπε...

Ε όταν μιλά ο Γκάτσος για τον Κουν εμείς τι να πούμε?

gyristroula2 είπε...

Μόνο ότι σπανίζουν πια οι πνευματικοί άνθρωποι που αφήνουν το ναρκισσισμό τους, για να γοητευθούν από μια άλλη πνευματική προσωπικότητα και να το εκφράσουν ανοιχτά.

Θερσίτης είπε...

Προχτές στην παρουσίαση του Μ. Γκανά ήθελα να ρωτήσω γιατί σιωπούν οι πνευματικοί άνθρωποι. Δεν το έκανα αφ' ενός γιατί ξέρω και αφ' ετέρου γιατί ένας από αυτούς, όταν πήρε το λόγο, άρχισε να ακκίζεται και να αδολεσχεί αυτοπροβαλλόμενος. Όμως ο Κωνσταντινουπολίτης ήταν εξαιρετική προσωπικότητα. Δε μόλευε με τίποτε τις καλλιτεχνικές του αρχές, δεν τις νόθευε.

meril είπε...

Απουσίες φίλοι....Δυσαναπλήρωτα κενά...

Να σαι καλά Λορελάη

Δανδής είπε...

Το αφιέρωμά σου,
μοιάζει με λουλούδια που μας προσφέρεις απ’ τον κήπο του ονείρου.
Μπράβο Λορελάη

meril είπε...

Πού είσαι καλέ; Λείπεις!

Λορελάη είπε...

Είσαστε όλοι σας γλυκύτατοι. Χαίρομαι που σας έλειψα (τι; ψέματα να πω; :)) Αλλά και καμμιά παύση χρειάζεται... έτσι δεν είναι; :)