"Ποιητικά μόνον οικεί στ' αλήθεια ο άνθρωπος τη γης ετούτη" Martin Heidegger

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Συστάσεις


Κι όμως. Μέσα απ’ αυτό το ξεχαρβάλωμα, τη γενικευμένη αλητεία και το σωρό των σκουπιδιών, στα οποία συνοψίζεται η Ελλάδα του σήμερα, ξεπετάγονται άνθη. Αναζητώντας επίμονα στα ράφια των βιβλιοπωλείων ελπιδοφόρες φωνές –φταίει γι’ αυτό η πίστη μου ότι η ζωή βρίσκει πάντα τον τρόπο να γεννιέται από τις στάχτες της- ανακαλύπτω ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να εμφανίζονται νέοι ποιητές με λόγο δυνατό, φρέσκο και ανατρεπτικό. Ίσως αυτή η νέα γενιά που ανδρώθηκε μέσα στη διάλυση, συνειδητοποιεί ότι το μόνο που της απέμεινε είναι να πάρει τα πράγματα στα δικά της χέρια. Ίσως να συμβαίνει αυτό που συνήθως λέμε, ότι φτάσαμε στον πάτο και τώρα δεν έχουμε παρά ν’ αρχίσουμε πάλι ν’ ανεβαίνουμε. Ίσως. Δεν θέλω να βιαστώ, γιατί η ιστορία προχωράει πολύ πιο αργά από τις δικές μας επιθυμίες. Ας πω μόνο ότι αφού αυτή η κοινωνία γεννάει ακόμη ποιητές, μπορούμε να ελπίζουμε.
Ένας από αυτούς, που ανακάλυψα πρόσφατα, είναι ο Γιάννης Στίγκας. Γεννημένος το 1977, με τρεις ήδη ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του, με εντυπωσίασε με τον ολοζώντανο, αιχμηρό αλλά και με λυρικό βάθος, γεμάτο αιφνίδιες ανατροπές, πυκνώσεις και τομές, λόγο του. Αντιγράφω μερικά ποιήματά του από τη δεύτερη συλλογή του, με τίτλο «η όραση θ’ αρχίσει ξανά», για να σας τον συστήσω. Απολαύστε τον.


Ο ιχνηλάτης χάνεται πάντα πρώτος Ι

Μπορώ να σας μιλάω απλά
μπορώ και με βελόνες

Γνωρίζω που γεννούν τ’ αυγά τους οι υλακές

όλα στο στήθος σύρριζα

αν αγαπήσεις του γκρεμούς
σε βγάζουν συντομότερα
και μην ακούς τις κατακόκκινες μηλιές
και μην ακούς τις παλαβές πυξίδες
πως θα χαθείς
και πως η Παναγιά
φραγγέλλει τους επαίτες

Αφού σου το ‘πε και στον ύπνο σου:

«Αυτούς που ορθώσαν όνειρο
παντός καιρού κι ανόθευτο

Αυτούς που ανοίξανε τα σκέλια τους
στο φως

κυρίως

αυτούς που φεγγαρώθηκαν

εγώ θα τους βυζάξω»

~~~~~~~~~~~~~~~



Τόσο πικρό χρυσάφι ΙΙΙ

Μια μέρα
ο χρόνος θα τουμπάρει
και θα παίξουμε

εδώ η ζωή
εκεί η ζωή

αλλιώς
το παιχνίδι της ικεσίας

η πιο λευκή
κερδίζει

~~~~~~~~~~~~~~~~



Έτσι όπως διαβάστηκε στην παλάμη μου
και σκόνταψα στ’ αλήθεια


Τόσες περιστροφές
κι όμως ο ιστός του κόσμου
μιας σπίθας υπόθεση
ν’ ανοίξουν οι ασκοί
να γίνουν όλα Β΄ Γραμμική
και τυραννία της στάχτης

Η όραση θ’ αρχίσει ξανά

το φως συνδράμει
όσο και το σκοτάδι

μιας σπίθας υπόθεση η ζωή

αλλού η ζωή
κι αλλού η σπίθα

Ν’ αφήσεις την επίλυση στον άνεμο
ή
φρόντισε με τα θαύματα
να γίνεσαι χαρτοκλέφτρα
να είναι ο έρωτας
το Δέκα του Χαμού
και να σε θέλει

Εγώ το χρόνο μου

χρακ και χρακ

μ’ ένα τσεκούρι πισώπλατα
Τα υπόλοιπα
θα τα πουν στις εφημερίδες

Ποίησις είναι η κορυφή του παγόβουνου
και από κάτω
πανστρατιά οι βλαστήμιες
Αλλά εσύ
κοίτα να φτάσεις στην αγάπη
χωρίς τις βαλίτσες σου

κοίτα

~~~~~~~~~~~~~


Έτσι μπορώ και κοιμάμαι

Λοιπόν
ό,τι και να μαδήσετε
θα γίνει πάλι προσευχή
για να πατήσω εγώ
τέρμα τα γκάζια της
κι όλα ν’ αφρίζουν πίσω μου

τον άγγελο δεν τόνε κάνουν τα φτερά του

έτσι μαρσάρει η ποίηση
στο γύρο του θανάτου

Καμιά φορά

χειροκροτάτε κιόλας

*
Φυσικά, αυτό δεν αλλάζει τίποτα

Ο πανικός θα συνεχίσει να υψώνεται

τώρα είναι ένα τετραώροφο
(κοτζάμ θηρίο)
όλο ατσάλι και χολή
(καθ’ όλα νόμιμο)
κάτω απ’ το βλέφαρο
όσο το σκέφτομαι τόσο θα περισσεύει θειάφι

γιατί ανάμεσα σε ουαί και ήμαρτον
υπάρχει πάντα χώρος για την έκρηξη

διαβάστε πάλι τον Ηράκλειτο
αλλά ζωσμένο εκρηκτικά
κι ανένδοτα ρολόγια

(ορίστε και τα θραύσματα)

*
Θα καταρρεύσει
Θα καταρρεύσει, ναι

αλλά

πόσους θα πάρει στο λαιμό του;


~~~~~~~~~~~~~~~~

Και το μότο της συλλογής:

Δεν έχει μπέσα το θαύμα.
Είναι λευκό
και φέρεται σαν κόκκινο




Τα έργα του Γιάννη Στίγκα είναι:
«Η αλητεία του αίματος», εκδ. Γαβριηλίδης, 2004
«Η όραση θ’ αρχίσει ξανά», εκδ. Κέδρος, 2006
«Ισόπαλο τραύμα», εκδ. Κέδρος, 2009

14 σχόλια:

ΕLΕΝΑ-ΒUTTEFLY είπε...

Πάρα πολύ καλός... ευχαριστούμε..

Λορελάη είπε...

Είναι χαρά να συναντάς καλή ποίηση Έλενα.
καλως όρισες:)

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ είπε...

Τόσες περιστροφές
κι όμως ο ιστός του κόσμου
μιας σπίθας υπόθεση
ν’ ανοίξουν οι ασκοί
να γίνουν όλα Β΄ Γραμμική
και τυραννία της στάχτης
...
Όμορφη ποίηση, ζωντανή! όχι τα ίδια και τα ίδια που κυριαρχούν και πλεονάζουν στις μέρες μας..

gyristroula2 είπε...

Τι ευχάριστη έκπληξη αυτή η ποίηση! Εκεί που λες όλα έχουν ειπωθεί, όλα είναι επανάληψη, εκεί που λες αυτή η γενιά είναι χαμένη από χέρι...
Ευχαριστούμε που ξέρεις να διαλέγεις για μας.

meril είπε...

Γενναιόδωρο από μέρους σου Αγγέλα....
(όχι πως είχα αμφιβολίες)
πραγματικά πολύ καλός

Πολλές ευχαριστίες ευχές και φιλιά
μέχρι.....

Λορελάη είπε...

Στρατή Παρέλη, Γυριστρούλα, όπως τα λέτε. Νομίζω πως κάτι ανθίζει επιτέλους!
Χαίρομαι που σας άρεσε. Καιρός να πάμε παρακάτω.
ευχαριστώ :)


Μέρι μου, αλίμονο. Αφού το ξέρεις, κάνω γιορτή όταν βρίσκω καλά πράγματα :) Η ποίηση μετράει πάνω απ' όλα.
πολλά φιλιά

ξι είπε...

Ευχαριστουμε πολυ για την συσταση, Λορελαη:))
Σε καποια σημεια μού θυμιζει πολυ Ν.Βαλαωριτη.
Ειναι το στυλ που μου αρεσει να μεταφραζω.

Καλη εθνικη γιορτη:))
ξ.

Λορελάη είπε...

Ξι, χαίρομαι που σου άρεσε.

Δεν ήξερα ότι είσαι μεταφράστρια επαγγελματικά. Εκτιμώ πολύ τους μεταφραστές, όχι μόνο γιατί προσφέρουν μεγάλη υπηρεσία στην ποίηση, αλλά και γιατί η δουλειά τους είναι πολύ δύσκολη και σημαντική. Η απόδοση -ειδικά ενός ποιητικού κειμένου- σε άλλη γλώσσα είναι εξ αντικειμένου μια καινούρια δημιουργία.

την καλημέρα μου :)

logia είπε...

όμορφες οι συστάσεις σου
σε ευχαριστούμε!

καλημέρα

Λορελάη είπε...

Τα καλά πράγματα πρέπει να τα μοιραζόμαστε logia μου, έτσι δεν είναι;

καλημέρα κι από μένα :)

clouds in the mirror είπε...

Καλησπέρα.
Μία ένσταση μόνο: Δεν χρειαζόμαστε τόσο καλύτερη ή χειρότερη ποίηση.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ΝΕΑ ΠΟΙΗΣΗ.

clouds in the mirror είπε...

Συμφωνώ...όταν έχεις δίκιο να το λέμε.
Αναφερόμουν στην ανάγκη μεγαλύτερης τόλμης και ελευθεριότητας στο ψάξιμο του ενδότερου "είναι" μας.

Mariela είπε...

καλή Ανάσταση Αγγέλα μου να έχουμε, ουσιαστική και όχι μόνο συμβολική!
σε φιλώ...

Λορελάη είπε...

Clouds in the mirror, αναμφισβήτητα, ένας δημιουργός οφείλει να είναι πάντα ανήσυχος και να μη φοβάται να ρισκάρει, προκειμένου αφ' ενός να βαθύνει όσο μπορεί σ' αυτό που τον απασχολεί, αφ' ετέρου να κάνει πιο αποτελεσματική τη γραφή του.
νάσαι καλά :)

Επίσης Μαριέλα μου.
Όπως το λες, έχουμε ανάγκη όλοι, ατομικά και συλλογικά, μιας ουσιαστικής Ανάστασης.
φιλιά πολλά και να περάσεις καλά ό,τι κι αν κάνεις:)