"Ποιητικά μόνον οικεί στ' αλήθεια ο άνθρωπος τη γης ετούτη" Martin Heidegger

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

πέρας

Παραμερίζεις τη βαριά κουρτίνα
Μπαίνει ένα πολτώδες φως
Στην ατμόσφαιρα
Ένα σούρουπο αχνό ηλεκτρικό
Και κουρασμένος ουρανός
Πίσω απ’ τους τοίχους
Ψιθυριστοί μονόλογοι
Που βρωμάνε άπλυτα δόντια
Πιο πέρα
Η ανάσα από δεντρολίβανο
Ενός λυπημένου
Δίπλα ένα αγόρι
Ψάχνει τ’ όνειρό του κάτω από το κρεβάτι
Πιο ‘κει γέροι που λιώνουν
Νοσοκόμες που βρίζουν
Ο αέρας τρίζει μια παράξενη αρρώστια
Γεμάτη μυίγες
Και ψόφιες καρδιές
Έπειτα έρχεται η νύχτα
Με σιγανά χτυπήματα στις πόρτες
Αφήνει ένα κανάτι γάλα
Κρυφά ανοίγεις και το παίρνεις
Ελπίζοντας πως σήμερα θα κοιμηθείς
Χωρίς εφιάλτες
Δίπλα στον εαυτό σου που πεθαίνει
Υπολογίζεις τις μέρες και τις νύχτες
Που θα συνεχιστεί αυτό
Χάνεις το λογαριασμό
Όπως όταν μετράς τα μυρμήγκια
Μιας μυρμηγκοφωλιάς
Διαπιστώνεις πως «όλα κινούνται»
Και βάζεις τις παντόφλες σου
Για να μετρήσεις τα πόδια σου
Τα μυρμήγκια κατοικούν πια στο μυαλό σου
Και δεν τολμάς να κοιμηθείς
Στο τέλος εκείνη η επίμονη επιθυμία
Που ποτέ δεν κατοίκησε
Γίνεται η μοναδική σου κόρη
Τη βλέπεις να μεγαλώνει παρθένα
Γεμίζει το κάδρο
Με βλέμμα sfumato
Χαμογελάει
Με το τελευταίο σου νόημα
Η Μόνα Λίζα σου
Απλώνει στο παράθυρο δέντρα
Που σβήνουν κάθε νόημα
Ο Μιχαήλ Άγγελος πλησιάζει αργά
Βγάζει ένα μαχαίρι και σε κόβει
Κοιμάσαι δίπλα στους εφιάλτες
Γυμνός ο εαυτός σου


(από arabesque)

6 σχόλια:

logia είπε...

πόσο ανάγλυφα καθρεφτίζεται αυτή η μάχη με το εγώ
το μέσα με το έξω
το θέλω με το αυτόματο
αυτό που ξεπηδάει χωρίς να μας ρωτάει από το βάθος του μυαλού

καλημέρα και καλό μήνα

Λορελάη είπε...

Νάσαι καλά logia μου. Είναι ένα ποίημα αρκετά σύνθετο είναι αλήθεια, και οι αναγνώσεις μού είναι πολύτιμες.
σ' ευχαριστώ πολύ και καλό μήνα επίσης:)

meril είπε...

Κάθε φορά που έρχομαι...
παίρνω βαθιά ανάσα πρώτα
εν γνώσει της κατάδυσης που ακολουθεί............................
Πώς αντέχεται ...πώς το αντέχεις
(σκέφτομαι ενώ παρακολουθώ κιόλας τη Μόνα Λίζα σου σ' εκείνες τις εκτός του κόσμου τούτου κινήσεις)

Λορελάη είπε...

Μέρη μου ευχαριστώ για την κατάδυση
που τολμάς κι εσύ μαζί μου........
φιλιά:)

gyristroula2 είπε...

παράξενο όνειρο
εφιαλτικό και λυτρωτικό μαζί...
η αίσθησή μου είναι πως μόνο αυτή η συμφιλίωση με τη νύχτα μπορεί να μας λυτρώσει...

Λορελάη είπε...

Ναι, νομίζω Γυριστρούλα μου ένα είδος συμφιλίωσης που ίσως μπορεί ν' ανοίξει ένα καινούριο φως, παράξενο και ολωσδιόλου διαφορετικό απ' ό,τι μας έδειχνε το δρόμο νωρίτερα.. γυμνός ο εαυτός μας ίσως μπορεί να "δει" καλύτερα το μυστηριακό χαμόγελο της δικής μας μοναδικής Μοναλίζα...
σ' ευχαριστώ:)