"Ποιητικά μόνον οικεί στ' αλήθεια ο άνθρωπος τη γης ετούτη" Martin Heidegger

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Ποίηση χωρίς εισαγωγικά


Είχα καιρό να νιώσω ζεστά σε τέτοιου είδους εκδήλωση. Συνήθως στις «ποιητικές» βραδιές λείπει ό,τι είναι όρος αναγκαίος και ίσως και ικανός: η ψυχή. Η αλήθεια και το αίσθημα. Οι καλοί αγωγοί δηλαδή για την ροή και κυκλοφορία του ποιητικού λόγου. Το αφιέρωμα στην ποιήτρια Τζένη Μαστοράκη, που έγινε από τον Δήμο Υμηττού, δεν είχε περιττά φτιασίδια, βαρύγδουπα λογίδρια και έπαρση. Είχε ζέστα ανθρώπων. Έχετε δει εσείς πολλές φορές Αντιδήμαρχο (το όνομα αυτού, όπως το είδα στο πρόγραμμα, Γ. Καραχάλιος) να διακόπτει κάθε τόσο τον λόγο του γιατί δεν μπορεί να ελέγξει τον λυγμό που τον πνίγει; Εγώ όχι. Το ίδιο συνέβη και με την νεαρότατη και γλυκύτατη ποιήτρια Μαριγώ Αλεξοπούλου που μίλησε για την τιμώμενη ποιήτρια, με συγκίνηση που ανάβλυσε από τα μάτια της… Ήταν μια εκδήλωση-αγκαλιά για την ποιήτρια από τους φίλους της, που δέθηκαν μαζί της με τα δεσμά της παιδικής αθωότητας, δεσμά που βαστούν όπως φάνηκε ακόμα. Η φρεσκάδα και η ειλικρίνεια νέων ηθοποιών που διάβασαν ποιήματά της, νέων μουσικών που μελοποίησαν και τραγούδησαν με την συνοδεία πιάνου στίχους της (Θέμης Καραμουρατίδης, Μαρία Παπαγεωργίου και Νατάσσα Μποφίλιου ) και ομοτέχνων της (Μαριγώ Αλεξοπούλου, Βασίλης Ρούβαλης και Γιάννης Ευθυμιάδης) που μίλησαν με αγάπη γι’ αυτήν, συνέθεσαν μια ατμόσφαιρα ποιητική χωρίς εισαγωγικά.
Χάρηκα που πήγα, και μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντήσω μια ποιήτρια απλή και ανεπιτήδευτη, που διαβάζεται από την νεότερη γενιά ποιητών και της οποίας η ποίηση είναι «ταυτόχρονα οχυρό και πολιορκητικός κριός», όπως επεσήμανε ο Β. Ρούβαλης.
Εγώ να πω μόνο ότι η τελευταία της συλλογή «Μ’ ένα στεφάνι φως», με κατέκλυσε σαν ένας παλλόμενος ποιητικός τόπος, που ανοίγεται από κάθε του πόρο προς όλους τους τρόπους της ανάσας. Αναπνέοντας κάθε στιγμή απ’ την αρχή τον εαυτό του, από το κρυφό ως το άπειρο. Γιατί αυτή είναι η ποίηση. Περπατάει στο χώμα, τρίβοντας ταυτόχρονα τη σκόνη του στα δάχτυλά της σαν ευλογημένος άνεμος. Κι έπειτα πάλι ξαναπυκνώνει και ξαναλύνεται… και πάλι… και πάλι…
Εδώ ένα μόνο μικρό δείγμα της γραφής της, που με μεγάλη δυσκολία κατάφερα να ξεδιαλέξω:



Να μη λύνονται ούτε να τελειώνουν ποτέ οι κρυφές διηγήσεις, να γυρίζουν τα πρόσωπα καθαρμένα απ’ τη μνήμη, και το αίσθημα πάντα να κρατεί τα ιστία, όπως πλόες που ήταν να γίνουν, και ενάντια βουλή τους ματαίωσε, ή τα ιστία ανύπαρκτα, πιθανόν και τα σκάφη.

Και οι ήρωες τότε, ολάρμενοι, τα ψηλά των βουνών θ’ ανατέλλουν, απολώντας το έρμα σε κούφιους κρατήρες, αστροπλόοι, δεσμώτες βαριάς νηνεμίας, και ξανά αυτοδύτες που φέγγουν,

Μελετώντας την πτώση, τα’ ακριβά της πετρώματα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Εδώ στον τόπο της σφαγής ξανά, στα ίχνη των πυκνών ερώτων πάλι, κι ας λαχταρούσαν να χαθούν, ταξιδευτές, σε πόλεις και τερπνές υπαίθρους.

Οι καταβάσεις ψέμα, οι διαδρομές, πώς λιγοστέψαν οι διαδρομές, ο αέρας τόσο σπάνιος, η ακινησία, δρόμος κανείς, στα όρη στα βουνά, ούτε φυγή, μονάχα θεία πνιγμονή-

κολυμπητές στης άμμου τα βαθιά, όπως τυφλό, σε αρτηρία τυφλή

ουρλιάζει το αίμα


(το έργο είναι της Μαριέλας Κωνσταντινίδου)

15 σχόλια:

Mariela Constantinidis είπε...

Πράγματι είναι "πολύτιμο αγαθό" το να βρεθεί κανείς σε μία τέτοια βραδιά!
Τη Μαστοράκη δεν την ήξερα, πολύ ιδιαίτερη γραφή.
Μου άρεσε όμως και πάρα πολύ ο τρόπος που εσύ περιγράφεις:
"Περπατάει στο χώμα......."
Σ' ευχαριστώ για την ανάρτηση του έργου!!! Πότε θα πάμε για ποτάκια??

Λορελάη είπε...

Ναι, δεν εκδίδει συχνά, κι εγώ είχα μείνει στην πιο παλιά της δουλειά. Η τελευταία της συλλογή με καταγοήτευσε.
Θα πάμε! θα πάμε! φιλιά

Βραχονησίδα είπε...

Τυχεροί οι ποιήτές που μπορούν να δημιουργούν ποιηση και ατμόσφαιρα μέθεξης ακόμη και με την επίλογή των φίλων τους.Τι άλλο από ποίημα ήταν η βραδιά που σ'έκανε να γράψεις αυτό το παλλόμενο κείμενο...

gyristroula2 είπε...

Τι ωραίο πράγμα αυτές οι λογοτεχνικές συντροφιές! Άνθρωποι που τους ενώνει η αγάπη για την ποίηση και για μια συγκεκριμένη ποιήτρια. Θυμίζει άλλες εποχές, που πάντα τις ζήλευα γι' αυτές ακριβώς τις...παρέες. Χάρηκα που υπάρχει αυτό ακόμα!

Ψαράκης Κ. είπε...

Πάντα ήταν δύσκολο και σήμερα ένα παραπάνω να βρεί κανείς ότιδήποτε που να αξίζει, χωρίς εισαγωγικά.
Η πτώση απ τ αριστερά ειναι η πτώση στο κακό και το άσκημο , η πτώση απο τα δεξια στο "δήθεν" δηλαδη τα εισαγωγικά.
Και έπεσαν λέει χιλιάδες απο τ αριστερά και μυριάδες απο τα δεξιά..
γι αυτό ότι βρείς χωρις εισαγωγικά ,ή ποίηση ειναι ,ή μουσική, ή παρέα, ή ότι καλό, καλά κάνεις και το χαίρεσαι ,καλά κάνεις και το γράφεις..
με εκτίμηση
Κωστής

Λορελάη είπε...

Πράγματι Βραχονησίδα... πράγματι...

Νάξερες Γριστρούλα μου, πόσες φορές έχω σκεφτεί κι εγώ πόσο κρίμα είναι που τέτοιες παρέες γίνονται όλο και πιο σπάνιες... μπορούν να είναι κύτταρα πολιτισμού... Βλέπω βέβαια και το διαδίκτυο σαν ένα χώρο όπου μπορούν να δημιουργηθούν τέτοιοι πυρήνες, με διάλογο, ανταλλαγές κ.λ.π., αλλά όπως και να το κάνουμε, η ζωντανή επαφή έχει άλλη χάρη...

Κωστή όπως ακριβώς το λες. Ισορροπούμε σε τεντωμένο σχοινί...

Ηλιογράφος είπε...

επέστρεψα και είδα τα χρώματα του λόγου σε αυτό το μπλόγκ, καλησπέρα από τον περιπλανώμενο τροβαδούρο των χρωμάτων :)

giorgos_st είπε...

Καλησπέρα, Λορελάη μας πήρες και μας μαζί στην βραδιά...μετά τί έχει το πρόγραμμα?

Θερσίτης είπε...

Το ρεπορτάζ σου το διάβασα από χτες τη νύχτα, αλλά έπειτα δούλευα ακούγοντας τις μουσικές από το μπλογκ σου. Τι ωραία δυνατότητα και τι επιλογές; Φοβάμαι πως ο σαλονικιός θα πρέπει να αρχίσει να φοβάται για την μπαγκέτα της ορχήστρας. Τη Μαστοράκη την εκτιμώ από παλιά και για την ατμόσφαιρα του ποιήματός της και για τους χαμηλούς της τόνους.
να είσαικαλά.

Λορελάη είπε...

καλώς τον τον τροβαδουρο των χρωμάτων :) Περιμένουμε... τους ήλιους που συνέλεξες...

Γιώργο, θα δείξει...

Θερσίτη μου, πάρα πολύ μου άρεσε που σου έκαναν παρέα οι μουσικές μου...
(αλλά με τον Γιώργο δεν ανταγωνιζόμαστε, εκείνος μας έχει κάθε βράδυ μια έκπληξη, φρέσκια-φρέσκια κι ενδιαφέρουσα, είναι αναντικατάστατο αυτό...)

giorgos_st είπε...

Έτσι, σεμνά και ταπεινά αλλά την απορία την έχω, πως τα έμαθες όλα αυτά? όταν πριν 2 μήνες ρωτούσες τα βασικά? Και ακόμα γιατί τη γυριστούλα την λες καμιά φορά γλυστρούλα? υπονοείς κάτι? (πες ναι, πες ναι)

Λορελάη είπε...

Γιώργο μου, μαθαίνω γρήγορα... :)))
(ουσιαστικά κλέβω από άλλες σελίδες, δεν κάνω και τίποτα δύσκολο...)
Όχι!όχι! Δεν υπονοώ τίποτα για την Γυριστρούλα μας... ο δαιμων της... πληκτρολόγησης μόνο! (μήπως εσύ υπονοείς που την είπες γυριστούλα, και πας να τα φορτώσεις σ' εμένα; :))))

gyristroula2 είπε...

Είδες, λορελάη; Τώρα που δεν έχω και τη μέριλ είμαι στο έλεός του, μόνο εσύ με σώζεις.

meril είπε...

Παρούσα καλέ!
Ποιος σε πείραξε καλή μου Γυριστρούλα; Ο Χανιώτης μήπως; Τι να του κάνω που είμαι στις καλές μου....
Αλλά θα τον προσέχω κι έτσι και συνεχίσει τη διολίσθηση φίδι που τον έφαγε!
Αγγέλα μου ευχαριστίες κορίτσι μου και να σαι καλά
Ναι, γύρισα....

Λορελάη είπε...

Μεριλάκι καλώς την! καλώς την! καλώς την! Ουφφφφφφ.... :))))

Είδες γυριστρούλα, τώρα ξαναγίναμε οχυρό! Σιγά μη φοβηθούμε τον Χανιώτη. οι... Μυλοποταμίτισσες, Σπαρτιάτισσες και Ανδριώτισσες! :))))))