"Ποιητικά μόνον οικεί στ' αλήθεια ο άνθρωπος τη γης ετούτη" Martin Heidegger

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2010

Μετράω κατακόρυφα


Άγρια χτυπήματα του τακουνιού στο ξύλο
Συστρέφονταν ο χρόνος της
Αδιαπραγμάτευτος
Γύρω από άξονα αόρατο αφρίζοντας
Ασφυκτικός απ’ την πολλή ανάσα
Όχι σαν όλους τους χορούς
Όλο κρυφά μαχαίρια τούτος
Μα κρύβονταν τα αίματα
Στο πορφυρό φουστάνι

2 σχόλια:

ξeniáδa είπε...

Ο μετρημός που ζαλίζει, ο μετρημός που πιέζει, και άλλοτε αυτός που πονάει...
ξ.

Λορελάη είπε...

Ξενιάδα μου, Ξενιάδα μου
πολύ μου άρεσε αυτό το παιχνίδι των τριών σχολίων ή του ενός σπασμένου σε τρία... :) και μάλιστα με ρίμες... :):)
Αυτό λέγεται οίστρος!

(χαίρομαι που είδες το... σπονδυλωτό μέτρημα :)

φιλιά πολλά! και καλή χρονιά και από εδώ!